Μνημόσυνο για τα θύματα της Γενοκτονίας των Ποντίων στη Νάουσα

Την Κυριακή 17 Μαΐου (του Τυφλού) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Μεταμορφώσως του Σωτήρος Ναούσης.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τέλεσε μνημόσυνο για τα θύματα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, το οποίο διοργάνωσε η Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Ναούσης με την παρουσία των τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, εκπροσώπων Πολιτιστικών Συλλόγων και ευσεβών Ναουσαίων.

Στη συνέχεια τελέστηκε τρισάγιο στον Χώρο Μαρτυρίου Κιόσκι και προ του μνημείου των θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, ενώ οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με ομιλία, κατάθεση στεφάνων και ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Δείτε φωτογραφίες και την ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Πηλόν ἐπέθηκέν μου ἐπί τούς ὀφθαλμούς καί ἐνιψάμην καί βλέπω».

Ἐάν ὁ διάλογος τοῦ Χριστοῦ μέ τή Σαμαρείτιδα γυναίκα στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ πού ἀκούσαμε στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς περασμένης Κυριακῆς τῆς ἄνοιξε τά μάτια τῆς ψυχῆς ὄχι μόνο γιά νά διακρίνει τήν ἁμαρτωλότητά της ἀλλά καί γιά νά μάθει πῶς θέλει ὁ Θεός νά εἶναι ὅσοι τόν λατρεύουν, μέ τή θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ πού ἀκούσαμε σήμερα ὁ Χριστός δέν ἀνοίγει στόν τυφλό μόνο τά πνευματικά μάτια ἀλλά καί τά σωματικά.

Ἕναν τυφλό θεράπευσε ὁ Χριστός, καί τόν θεράπευσε μέ ἕναν ἀπροσδόκητο καί ἀπίστευτο θά λέγαμε τρόπο. Ἔβαλε λάσπη ἐπάνω στά μάτια του καί ὕστερα τόν ἔστειλε νά πλυθεῖ στήν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Παράδοξη στ᾽ ἀλήθεια θεραπεία! Ποιός θά μποροῦσε νά φαντασθεῖ ὅτι κάτι πού θά κατέστρεφε τά μάτια ὁποιουδήποτε ὑγιοῦς ἀνθρώπου, θά ἦταν δυνατόν νά χαρίσει τήν ὅραση σέ ἕναν τυφλό; Καί ὅμως αὐτό συνέβη.

Ἀνεξάρτητα ἀπό τό ἄν τό πιστεύουν ἤ τό συκοφαντοῦν οἱ γραμματεῖς καί οἱ φαρισαῖοι, τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ τυφλοῦ εἶναι πραγματικότητα, πού ὁ πρώην τυφλός τήν ὁμολογεῖ ἀπερίφραστα, ἀλλά καί ἀξιώνεται νά δεῖ τόν εὐεργέτη του καί νά τόν προσκυνήσει.

Τί εἶναι αὐτό πού ὁδηγεῖ στό αἴσιο ἀποτέλεσμα; Τί εἶναι αὐτό πού ὁδηγεῖ στό θαῦμα;

Εἶναι ἡ πανσθενής δύναμη τοῦ Χριστοῦ πού ἐπεμβαίνει γιά νά θεραπεύσει τό πλάσμα του καί νά τό ὁδηγήσει συγχρόνως στήν ὁδό τῆς ἀληθείας.

Εἶναι ὅμως καί ἡ θέληση τοῦ ἀνθρώπου νά συνεργασθεῖ μέ τόν Χριστό καί νά ὑπακούσει στήν ἐντολή του. Δέχεται ὁ τυφλός τήν ἐπίχριση μέ τόν πηλό, παρότι δέν γνώριζε αὐτόν πού τό ἔκανε οὔτε ἤξερε ποιό θά εἶναι τό ἀποτέλεσμα. Καί στή συνέχεια ἀνταποκρίνεται στήν παρότρυνσή του καί πηγαίνει νά πλύνει τά μάτια του. Καί τότε διαπιστώνει ὅτι δέν ἔσφαλε στήν προσδοκία του οὔτε ὅτι ἀπατήθηκε στήν πίστη του.

«Πηλόν ἐπέθηκέν μου ἐπί τούς ὀφθαλμούς καί ἐνιψάμην καί βλέπω», ὁμολογεῖ ὁ τυφλός στούς γραμματεῖς καί φαρισαίους, πού θά μποροῦσαν καί ἐκεῖνοι νά ἐπωφεληθοῦν ἀπό τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀπαλλαγοῦν διαπαντός ἀπό τήν ψυχική τους τύφλωση. Ἀλλά δέν τό ἐπιθυμοῦν καί δέν συνεργάζονται μέ τόν Θεάνθρωπο Κύριο. Δέν δείχνουν καλή διάθεση καί ὄχι μόνο ἀρνοῦνται νά πιστεύσουν ἀλλά συκοφαντοῦν καί τόν τυφλό καί τόν Χριστό καί ὅλους ἐκείνους πού θέλησαν νά πιστεύσουν. Γι᾽ αὐτό καί παρέμειναν στό σκοτάδι τους.

Ἄς προσέξουμε τίς μικρές λεπτομέρειες τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος πού μᾶς ἀποκαλύπτουν μία μεγάλη ἀλήθεια. Ὁ Χριστός ἐξηγεῖ στούς μαθητές του πού τόν ρωτοῦν γιατί ὁ τυφλός γεννήθηκε στήν κατάσταση αὐτή, ὅτι οὔτε αὐτός οὔτε οἱ γονεῖς του ἁμάρτησαν. Γεννήθηκε τυφλός γιά νά τοῦ φανερωθοῦν τά ἔργα τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτά τά ἔργα ἀποκαλύπτει στόν τυφλό, κλείνοντας του προσωρινά τά μάτια μέ τόν πηλό πού ἔπλασε.

Τί μπορεῖ νά σημαίνει αὐτό γιά μᾶς σήμερα;

Σημαίνει ὅτι μπορεῖ κάποιες φορές νά ἐπιτρέπει ὁ Χριστός μία ἀσθένεια, μία ἀπώλεια, ἕνα πόνο, μία συμφορά νά μᾶς δοκιμάζουν, νά κλείνουν τίς προοπτικές μας, νά ματαιώνουν τά σχέδιά μας, γιατί θέλει κάτι ἄλλο ἀπό ἐμᾶς. Θέλει τήν ὑπακοή, θέλει τή συνεργασία μας γιά νά μᾶς ἀποκαλύψει περισσότερα καί μεγαλύτερα ἀπό αὐτά πού εἴχαμε. Ἀρκεῖ νά πιστεύουμε σ᾽ Αὐτόν καί νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη του. Ἀρκεῖ νά εἴμαστε πρόθυμοι νά ἀκολουθήσουμε τήν προτροπή του, ὅπως ὁ τυφλός τοῦ Εὐαγγελίου, γιά νά ἀπολαύσουμε καί ἐμεῖς τό θαῦμα του ὅπως καί ἐκεῖνος.

Μνημονεύοντας σήμερα τά θύματα τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, μνημονεύοντας τόν πόνο καί τήν ὀδύνη πού ἔφερε ἡ μεγάλη αὐτή τραγωδία πού ἔπληξε τούς προγόνους μας ἀλλά καί ὁλόκληρο τόν Ἑλληνισμό καί κατέστρεψε τίς ἐλπίδες τους γιά καλύτερες ἡμέρες, ἄς μήν παραμείνουμε στόν θρῆνο γιά τόν ξεριζωμό καί τίς χιλιάδες θύματα. Ἄς ἀντιμετωπίσουμε αὐτή τή συμφορά, αὐτή τήν ἀδικία ὡς μία εὐκαιρία νά συνεργασθοῦμε μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας μέ πίστη καί ὑπακοή στό θέλημά του καί στίς εὐκαιρίες πού μᾶς προσφέρει, ὥστε μέσα ἀπό αὐτή τή δοκιμασία νά φανερωθοῦν καί σέ μᾶς τά ἔργα τοῦ Θεοῦ, πιστεύοντας ἀκράδαντα ὅτι ὁ Θεός μεριμνᾶ γιά τούς ἀδικημένους καί ἀποκαθιστᾶ μέ τόν δικό του τρόπο καί στόν χρόνο πού Ἐκεῖνος κρίνει τίς ἀδικίες πού ἔγιναν. Καί ἄς προσευχόμεθα ὁ Κύριος τῆς ζωῆς νά ἀναπαύει κοντά του τίς ψυχές τῶν ἀδίκως καί μαρτυρικῶς τελειωθέντων πατέρων καί ἀδελφῶν μας.