Η Ακολουθία του Νυμφίου στον Ι. Ναό Αγίου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια

Χειροθεσία του Παύλου Ραφαήλ Μπαλάτσα σε Αναγνώστη

Την Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου (Ὀρθρος της Μεγάλης Τρίτης) και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας.

Προ της απολύσεως της ιεράς Ακολουθίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Αναγνώστη χειροθεσία του ιερόπαιδος της Ενορίας κ. Παύλου Ραφαήλ Μπαλάτσα.

Δείτε φωτογραφίες και την ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Τήν ὥραν, ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα καί τήν ἐκκοπήν τῆς συκῆς δειλιάσασα, τό δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως ἔργασαι».

Μία προτροπή μᾶς ἀπηύθυνε ὁ ἱερός ὑμνογράφος καί ποιητής τοῦ κοντακίου πού ἀκούσαμε πρό ὀλίγου. Μία προτροπή μέ ἰδιαίτερη βαρύτητα, γιατί ἡ ἐφαρμογή της δέν ἔχει μόνο πρόσκαιρες συνέπειες, ἀλλά ἀπό αὐτήν ἐξαρτᾶται καί τό αἰώνιο μέλλον μας.

Τί μᾶς προτρέπει, λοιπόν, ὁ ἱερός ὑμνογράφος; Μᾶς προτρέπει νά ἐγκαταλείψουμε τήν πνευματική ραθυμία καί νά δραστηριοποιηθοῦμε πρός ὄφελος καί σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.

Γιά τόν σκοπό αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζει τό παράδειγμα τῆς συκῆς, τήν ὁποία, ὅταν ὁ Χριστός ἀναζήτησε καρπούς, δέν βρῆκε. Ἔτσι τήν ἐπιτίμησε καί ξεράθηκε.

Καί ἐάν ἡ ἀκαρπία τῆς συκῆς θεωρήθηκε ραθυμία καί γι᾽ αὐτό τιμωρήθηκε, παρότι ἐπρόκειτο γιά δένδρο πού δέν διέθετε λογική, ἀντιλαμβανόμαστε πόσο μεγαλύτερη εὐθύνη ἔχουμε ἐμεῖς πού εἴμαστε λογικά ὄντα καί πλάσματα τοῦ Θεοῦ, ἀπό τά ὁποῖα ἀναμένει νά ἀξιοποιήσουμε τά χαρίσματα πού μᾶς ἔδωσε καί νά ἐργασθοῦμε, ὅπως ἐργάζεται καί Ἐκεῖνος, γιά νά ἐπιτελέσουμε ἔργα ἀγαθά καί εὐάρεστα στήν ἀγάπη του ἀλλά καί γιά νά ἀποφύγουμε τή ραθυμία, ἡ ὁποία μπορεῖ νά γίνει αἰτία τῆς καταστροφῆς μας.

Καί αὐτό γιατί δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι ἀπό τήν ἡμέρα τῆς ἐξώσεως τῶν πρωτοπλάστων ἀπό τόν παράδεισο, οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε μία φυσική ροπή πρός τό κακό καί τήν ἁμαρτία, μία ροπή πού εἶναι δικαιολογημένη, γιατί ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ εὔκολος δρόμος, εἶναι «ἡ εὐρύχωρος ὁδός», τήν ὁποία μποροῦμε, στήν ἀρχή τουλάχιστον, νά βαδίσουμε μέ ἄνεση καί χωρίς κόπο, καί τό κυριότερο χωρίς νά ἀντιλαμβανόμαστε τίς θλιβερές συνέπειες πού ἔχει γιά τή ζωή μας ἡ ἐπιλογή αὐτή.

Ἀντίθετα, ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς καί τῆς ἁγιότητος εἶναι «ἡ στενή καί τεθλιμμένη ὁδός», τήν ὁποία συχνά τήν ἀρνούμεθα καί τήν ἀπορρίπτουμε, ἐπειδή δέν μποροῦμε νά δοῦμε καί νά κατανοήσουμε τό τέλος της.

Ἀκούοντας αὐτά ἴσως κάποιοι θά σκέφτονται ὅτι δέν ἀνήκουν οὔτε στή μία οὔτε στήν ἄλλη κατηγορία. Ἴσως σκέφτονται ὅτι μπορεῖ νά μήν ἔχουν ἀκολουθήσει τόν δύσκολο δρόμο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ἀλλά δέν ἔχουν πάρει καί τόν κατήφορο τῆς ἁμαρτίας.

Ὅμως ἡ στάση αὐτή δέν μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τήν κατάκριση καί τήν τιμωρία τοῦ Θεοῦ. Διότι εἶναι ἡ στάση τῆς ραθυμίας, τήν ὁποία καταδικάζει σήμερα ὁ Χριστός μέ τό παράδειγμα τῆς ἄκαρπης συκῆς ἀλλά καί τοῦ ὀκνηροῦ δούλου.

Ἡ ραθυμία εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ ὅτι δέν συνειδητοποιοῦμε πώς δέν εἴμαστε αἰώνιοι στή γῆ, τοῦ ὅτι δέν συνειδητοποιοῦμε πώς δέν γνωρίζουμε οὔτε πότε θά μᾶς καλέσει ὁ Θεός κοντά του οὔτε πότε θά ἔρθει ἐν δόξῃ γιά νά κρίνει «ζῶντας καί νεκρούς».

Ἔτσι, καθώς δέν γνωρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ἡμερομηνία, ἀναβάλλουμε τή δραστηριοποίησή μας στά ἔργα τῆς ἀρετῆς. Νομίζουμε ὅτι ἔχουμε χρόνο μπροστά μας καί δέν πειράζει ἐάν ἀφήσουμε τά καλά ἔργα γιά τό μέλλον.

Ὅμως ὁ Θεός δέν μᾶς θέλει ράθυμους, δέν μᾶς θέλει ἀδιάφορους, δέν μᾶς θέλει νά ἐργαζόμαστε τά ἔργα τῆς ἀγάπης καί τῆς ἁγιότητος ἀπό τόν φόβο τῆς δικῆς του ἐμφανίσεως καί παρουσίας, ἀλλά ἀπό ἀγάπη πρός Αὐτόν καί μέ τή θέλησή μας νά ἀκολουθήσουμε τόν δρόμο τῆς ζωῆς σύμφωνα μέ τίς ἐντολές του.

Καί ὁ λόγος πού μᾶς τό ζητᾶ αὐτό, εἶναι, γιατί, ἐάν δέν ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές του καί ἐάν ἀδιαφοροῦμε καί ἀφήνουμε τόν χρόνο τῆς ζωῆς μας νά περνᾶ ἀνεκμετάλλευτος καί χωρίς καρπούς, τότε δέν κινδυνεύουμε μόνο νά στερηθοῦμε τήν αἰώνια ζωή, ἀλλά θά ἔχουμε χάσει καί τήν παροῦσα· θά ἔχουμε χάσει τό μεγαλύτερο δῶρο πού Ἐκεῖνος μᾶς χάρισε, τό δῶρο τῆς ζωῆς καί τήν εὐκαιρία νά παράξουμε καρπούς ἀγαθούς καί ἔργα ἀγαθά καί νά μήν μείνουμε ἄκαρποι καί ἑπομένως ἄχρηστοι γιά τόν κόσμο, γιά τόν Θεό, γιά τούς ἀδελφούς μας καί γιά τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας.

Καί ἐάν τίποτε ἄλλο δέν μπορεῖ νά μᾶς ξυπνήσει ἀπό τήν αὐτή τήν κατάσταση τῆς ἀπραξίας καί τῆς ραθυμίας, ἄς ἀκούσουμε σήμερα τήν φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τούς στίχους τοῦ κοντακίου καί ἄς ἐπαναλάβουμε στόν ἑαυτό μας τά λόγια τοῦ ὑμνογράφου: «τήν ὥραν, ψυχή τοῦ τέλους ἐννοήσασα καί τήν ἐκκοπήν τῆς συκῆς δειλιάσασα, τό δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως ἔργασαι …» γιά νά «μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ».