Στη Δυτική Μακεδονία, εκεί όπου τα νερά της λίμνης Πολυφύτου απλώνονται ανάμεσα σε βουνά και καταπράσινες όχθες, η Νεράιδα Κοζάνης προσφέρει ένα από τα πιο ιδιαίτερα πανοράματα της περιοχής.
Χτισμένη στην κορυφή ενός λόφου, πάνω από την Υψηλή Γέφυρα Σερβίων, αποτελεί έναν προορισμό που αξίζει να ανακαλύψει κανείς όταν το φθινόπωρο αλλάζει τα χρώματα του τοπίου και η ατμόσφαιρα γίνεται πιο ήρεμη.
Η πρώτη εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι η λίμνη, με τους μικρούς κολπίσκους και τις αντικρινές πλαγιές των Πιερίων να συνθέτουν ένα σκηνικό που μεταβάλλεται ανάλογα με το φως.
Το σημείο θέασης στην είσοδο του χωριού προσφέρεται για μια στάση, ιδιαίτερα αργά το απόγευμα, όταν ο ήλιος χαμηλώνει πίσω από τους ορεινούς όγκους. Μικρά μονοπάτια ανάμεσα σε πουρνάρια οδηγούν σε ξέφωτα από όπου η θέα προς τη λίμνη γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Η παλιά Νεράιδα που βυθίστηκε στα νερά της λίμνης
Πίσω από τη σημερινή εικόνα, ωστόσο, κρύβεται μια ιστορία μετακίνησης και αναγκαστικής αλλαγής. Η παλιά Νεράιδα βρισκόταν χαμηλότερα, κοντά στον Αλιάκμονα, και οι κάτοικοί της είχαν εγκατασταθεί εκεί μετά τον ξεριζωμό τους από τον Πόντο.
Με τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου, για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού έργου, ο αρχικός οικισμός καλύφθηκε από τα νερά και οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν ψηλότερα, στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το χωριό.
Σημείο αναφοράς της περιοχής είναι η Υψηλή Γέφυρα Σερβίων, η οποία διασχίζει τη λίμνη και συνδέει τις δύο πλευρές της. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 1976 και αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά τεχνικά έργα της Δυτικής Μακεδονίας.
Μια επίσκεψη στη Νεράιδα μπορεί να συνδυαστεί με φαγητό σε κάποια από τις τοπικές ταβέρνες, με θέα στο νερό, ή με μια διαδρομή προς τα Σέρβια και το Βελβεντό.
Το φθινόπωρο, όταν οι πλαγιές αποκτούν θερμότερες αποχρώσεις και το τοπίο γίνεται πιο ατμοσφαιρικό, το μικρό αυτό χωριό προσφέρει μια διαφορετική αφορμή για απόδραση στην ηπειρωτική Ελλάδα.







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχόλια να είναι σύντομα και να χρησιμοποιείτε nickname για τη διευκόλυνση του διαλόγου. Ο «Βεροιώτης» δεν υιοθετεί τις απόψεις των σχολιαστών, οι οποίοι και είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για αυτές.