%20%CE%95%CE%9E%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%A9%202025%209-frame.gif)
Υπάρχουν παραστάσεις που τις παρακολουθεί κανείς έχοντας στο μυαλό του την επιείκεια που συνήθως συνοδεύει μια ερασιτεχνική παραγωγή. Και υπάρχουν παραστάσεις που από τα πρώτα κιόλας λεπτά σε αναγκάζουν να εγκαταλείψεις κάθε τέτοια σκέψη. Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή από την εφηβική ερασιτεχνική ομάδα «Καμαρίνι 13» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας, σε σκηνοθεσία της Βασιλικής Ζώκου, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Η παράσταση ανέβηκε το βράδυ της Κυριακής 28 Ιουνίου 2026 στο θέατρο Άλσους «Μελίνα Μερκούρη», ανοίγοντας στην ουσία τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις το θερινό θέατρο της Βέροιας.
Το δελτίο τύπου προϊδέαζε για μια ανάγνωση του έργου που θα εστίαζε στα όρια ανάμεσα στο δίκαιο και τον νόμο, στην προσωπική ηθική και την κρατική εξουσία. Μια φιλόδοξη προσέγγιση για μια ομάδα εφήβων. Ωστόσο, η παράσταση όχι μόνο επιβεβαίωσε αυτή την πρόθεση, αλλά κατάφερε να τη μετατρέψει σε ζωντανή θεατρική εμπειρία.
Το πρώτο στοιχείο που εντυπωσίασε ήταν η πειθαρχία και η συνοχή του συνόλου. Οι νεαροί ηθοποιοί υπηρέτησαν με αξιοθαύμαστη ακρίβεια το σκηνοθετικό όραμα, χωρίς εμφανή λάθη, χωρίς αμηχανίες και χωρίς να προδίδουν στιγμή την -όποια- απειρία τους. Ήταν εμφανές πως πίσω από το αποτέλεσμα υπήρχε επίμονη δουλειά και ουσιαστική καθοδήγηση.
Ιδιαίτερα σημαντικό επίτευγμα της παράστασης ήταν η σχέση της με τον ίδιο τον λόγο του Σοφοκλή. Το κείμενο έφτασε καθαρό στο κοινό, με τα νοήματα, τις συγκρούσεις και τις φιλοσοφικές του διαστάσεις να ακούγονται ξεκάθαρα και ουσιαστικά.
Η επιλογή της λιτότητας αποδείχθηκε απόλυτα δικαιωμένη. Το σκηνικό περιοριζόταν ουσιαστικά σε έναν μόνο διάδρομο. Τα κοστούμια, σε αποχρώσεις της άμμου, εναρμονίζονταν με το φυσικό χρώμα της σκηνής του θεάτρου, δημιουργώντας μια ενιαία αισθητική εικόνα. Τα σκηνικά αντικείμενα ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, όπως και η μουσική και ο φωτισμός που χρησιμοποιήθηκαν με φειδώ και υπηρετούσαν διακριτικά τη δράση και ανέδειξαν το πραγματικό κέντρο βάρους της παράστασης. Τη σκηνοθεσία, την κινησιολογία και κυρίως τους ίδιους τους ηθοποιούς.
Η Βασιλική Ζώκου επέλεξε να εμπιστευτεί τους εφήβους της και να τους αντιμετωπίσει ως κανονικούς ερμηνευτές και όχι ως «παιδιά που παίζουν θέατρο». Και εκείνοι ανταποκρίθηκαν με ωριμότητα που ξεπερνούσε την ηλικία τους.
Η παράσταση στάθηκε με επιτυχία, αφήνοντας την αίσθηση ότι το μέλλον του θεάτρου βρίσκεται ήδη πάνω στη σκηνή.
Το δελτίο τύπου προϊδέαζε για μια ανάγνωση του έργου που θα εστίαζε στα όρια ανάμεσα στο δίκαιο και τον νόμο, στην προσωπική ηθική και την κρατική εξουσία. Μια φιλόδοξη προσέγγιση για μια ομάδα εφήβων. Ωστόσο, η παράσταση όχι μόνο επιβεβαίωσε αυτή την πρόθεση, αλλά κατάφερε να τη μετατρέψει σε ζωντανή θεατρική εμπειρία.
Το πρώτο στοιχείο που εντυπωσίασε ήταν η πειθαρχία και η συνοχή του συνόλου. Οι νεαροί ηθοποιοί υπηρέτησαν με αξιοθαύμαστη ακρίβεια το σκηνοθετικό όραμα, χωρίς εμφανή λάθη, χωρίς αμηχανίες και χωρίς να προδίδουν στιγμή την -όποια- απειρία τους. Ήταν εμφανές πως πίσω από το αποτέλεσμα υπήρχε επίμονη δουλειά και ουσιαστική καθοδήγηση.
Ιδιαίτερα σημαντικό επίτευγμα της παράστασης ήταν η σχέση της με τον ίδιο τον λόγο του Σοφοκλή. Το κείμενο έφτασε καθαρό στο κοινό, με τα νοήματα, τις συγκρούσεις και τις φιλοσοφικές του διαστάσεις να ακούγονται ξεκάθαρα και ουσιαστικά.
Η επιλογή της λιτότητας αποδείχθηκε απόλυτα δικαιωμένη. Το σκηνικό περιοριζόταν ουσιαστικά σε έναν μόνο διάδρομο. Τα κοστούμια, σε αποχρώσεις της άμμου, εναρμονίζονταν με το φυσικό χρώμα της σκηνής του θεάτρου, δημιουργώντας μια ενιαία αισθητική εικόνα. Τα σκηνικά αντικείμενα ήταν σχεδόν ανύπαρκτα, όπως και η μουσική και ο φωτισμός που χρησιμοποιήθηκαν με φειδώ και υπηρετούσαν διακριτικά τη δράση και ανέδειξαν το πραγματικό κέντρο βάρους της παράστασης. Τη σκηνοθεσία, την κινησιολογία και κυρίως τους ίδιους τους ηθοποιούς.
Η Βασιλική Ζώκου επέλεξε να εμπιστευτεί τους εφήβους της και να τους αντιμετωπίσει ως κανονικούς ερμηνευτές και όχι ως «παιδιά που παίζουν θέατρο». Και εκείνοι ανταποκρίθηκαν με ωριμότητα που ξεπερνούσε την ηλικία τους.
Η παράσταση στάθηκε με επιτυχία, αφήνοντας την αίσθηση ότι το μέλλον του θεάτρου βρίσκεται ήδη πάνω στη σκηνή.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Βασιλική Ζώκου
Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Δημήτρης Γεωργόπουλος
Κινησιολογία / Βοηθός Σκηνοθέτη: Αφροδίτη Γεωργιάδου
Φωτισμοί: Γιώργος Βέγκος
Ηχοληψία / Τεχνικός Ήχου: Αλέξανδρος Καροτσέρης
Οργάνωση Παραγωγής / Προβολή: ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας
Επί Σκηνής (αλφαβητικά):
Γκαβανά Νίκη, Δελαβερίδου Καλλιόπη, Ιακωβίδης Μάξιμος, Καραϊωσήφ Ελένη, Κόγια Αθηνά, Κόγιας Κωνσταντίνος Κολοκάτση Μάγια, Κοροσίδης Γιώργος, Κουλακιώτης Παναγιώτης, Μάρκου Δέσποινα, Μοσχοπούλου Μαρία-Βαρβάρα, Περισιανίδου Αλεξάνδρα, Στεργίου Δημήτρης, Τάνου Σοφία, Τουλουμτζίδης Κωνσταντίνος, Τσιγκογιάννη Σοφία, Φραντζή Πασχαλίνα
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχόλια να είναι σύντομα και να χρησιμοποιείτε nickname για τη διευκόλυνση του διαλόγου. Ο «Βεροιώτης» δεν υιοθετεί τις απόψεις των σχολιαστών, οι οποίοι και είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για αυτές.