Σάββατο του Λαζάρου στον Διαβατό

Το Σάββατο 4 Απριλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Αγίου Ελευθερίου Διαβατού επί τη εορτή της Εγέρσεως του Αγίου και Δικαίου Φίλου του Χριστού Λαζάρου.

Στο τέλος της θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στον εορτάζοντα εφημέριο της Ενορίας π. Λάζαρο Μουρατίδη και έδωσε εκ μέρους του εκκλησιαστικού συμβουλίου της Ενορίας από μία εικόνα της Αναστάσεως στα μέλη της εκκλησιαστικής χορωδίας της ενορίας.

Δείτε φωτογραφίες και την ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Μέγα καί παράδοξον θαῦμα τετέλεσται σήμερον! ὅτι νεκρόν τεταρταῖον ἐκ τάφου Χριστός φωνήσας ἤγειρε».

Δέν εἶναι τό μόνο θαῦμα αὐτό πού ἐπιτελεῖ ὁ Χριστός. Εἶναι ὅμως τό μεγαλύτερο καί πιό θαυμαστό. Σύμφωνα μέ τίς εὐαγγελικές ἀφηγήσεις εἶχε ἀναστήσει ἕνα νεκρό, τόν υἱό τῆς χήρας τῆς Ναΐν, λίγο πρίν ἀπό τόν ἐνταφισμό του.

Σήμερα ὅμως ἀνιστᾶ «νεκρόν τετραήμερον». Ἀνιστᾶ τόν φίλο του Λάζαρο πού εἶχε πεθάνει πρίν ἀπό τέσσερις ἡμέρες.

Καί τό νόημα τοῦ θαύματος δέν εἶναι νά ἐντυπωσιάσει τούς ἀνθρώπους πού τόν ἀκολουθοῦν μέχρι τόν τάφο, οὔτε ἀκόμη νά παρηγορήσει τίς ἀδελφές του, τή Μάρθα καί τή Μαρία, πού θρηνοῦν λέγοντας ὅτι, ἐάν ἦταν ἐκεῖ ὁ Χριστός, ὁ ἀδελφός τους δέν θά πέθαινε.

Ὁ Χριστός ἀνιστᾶ τόν τετραήμερο Λάζαρο λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τή δική του ἀνάσταση γιά νά διδάξει τούς μαθητές του καί δι᾽ αὐτῶν καί ὅλο τόν κόσμο τό μέγα μυστήριο τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως.

Καί τό διδάσκει ἀνατρέποντας τούς ὅρους τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς καί διακηρύσσοντας: «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ κἄν ἀποθάνῃ ζήσεται, καί πᾶς ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα».

«Ὅποιος πιστεύει» δηλαδή, «σέ ἐμένα καί ἄν πεθάνει θά ζήσει καί ὁ καθένας πού πιστεύει σέ ἐμένα δέν θά πεθάνει στόν αἰώνα».

Δυσνόητα καί ἀκατάληπτα τά λόγια τοῦ Ἰησοῦ. Ποιός θά μποροῦσε νά κατανοήσει τό νόημά τους; Ποιός θά μποροῦσε νά καταλάβει τί σήμαιναν ἐκείνη τή χρονική στιγμή;

Ἀσφαλῶς κανείς· καί πολύ περισσότερο ἡ Μάρθα πού βυθισμένη στό πένθος καί τήν ἀπελπισία γιά τήν ἀπώλεια, ὅπως πίστευε, τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀκούει τά λόγια τοῦ Χριστοῦ πιθανόν σάν μία προσπάθεια νά τήν παρηγορήσει. Τά ἀκούει σάν μία δυνατότητα καί μία προοπτική μελλοντική, πού ὅμως δυσκολεύεται νά καταλάβει ποιά θά μποροῦσε νά ἦταν ἡ πρακτική της ἐφαρμογή. Δέν ἦταν, ἄλλωστε, δυνατό νά συλλάβει ἡ Μάρθα τό μυστήριο τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως, γιατί δέν εἶχε δεῖ ἀκόμη οὔτε τήν ἀνάσταση τοῦ ἀδελφοῦ της οὔτε πολύ περισσότερο τήν ἀνάσταση τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτό καί στό ἐρώτημα τοῦ Κυρίου ἄν πιστεύει σ’ αὐτά πού τῆς λέει ἡ Μάρθα ἀπαντᾶ καταφατικά ἀλλά γενικόλογα: «Ναί Κύριε, πιστεύω ὅτι ἐσύ εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού ἦρθε στόν κόσμο». Δέν μπορεῖ νά κατανοήσει ἀκόμη τή σχέση πού ὑπάρχει ἀνάμεσα στήν πίστη καί στή ζωή.

Ἄν ὅμως αὐτό ἦταν φυσικό καί δικαιολογημένο γιά τήν ἀδελφή τοῦ Λαζάρου πού δέν εἶχε ἐμπειρία τῆς ἀναστάσεως, γιά μᾶς πού ἔχουμε αὐτή τήν ἐμπειρία μέσα ἀπό τή ζωή τοῦ Χριστοῦ καί τή ζωή τῶν ἁγίων, μέσα ἀπό τά ἱερά κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης καί τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά μᾶς πίστη καί ζωή, Χριστός καί ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες.

Καί ὅσο καί ἄν ἡ ἀδυναμία τοῦ ἀνθρωπίνου νοῦ μᾶς ἐμποδίζει νά τό κατανοήσουμε σέ ὅλο του τό πλάτος καί τό βάθος, θά πρέπει νά τό προσεγγίζουμε μέ τήν πίστη μας στόν Χριστό.

Γιά τόν Χριστό, τόν μονογενῆ Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, δέν ὑπάρχει θάνατος, γιατί ὁ θάνατος εἶναι συνέπεια τῆς ἁμαρτίας καί δέν μπορεῖ νά σχετίζεται μέ τόν ἀναμάρτητο Θεό. Ἄν ὁ Χριστός πέθανε, ἦταν γιατί μέ τήν ἀνθρώπινη φύση πού ἀνέλαβε μέ τήν σάρκωσή του ἀνέλαβε καί ὅλες τίς ἰδιότητές της. Ὁ Χριστός πέθανε γιά νά ἀναστηθεῖ. Πέθανε γιά νά χαρίσει ὄχι μόνο στούς ζῶντες ἀλλά καί στούς κεκοιμημένους τή δυνατότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ὁ Χριστός δέν ἔχει καμία σχέση μέ τόν θάνατο. Θάνατος εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή, ἡ μόνη ζωή, ἡ ἀληθινή ζωή. Ὅποιος πιστεύει, λοιπόν, στόν Χριστό ταυτίζεται μέ τόν Χριστό, ἄρα ταυτίζεται μέ τή ζωή καί κατά συνέπεια νικᾶ τόν θάνατο μέ τή βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί ζεῖ τήν αἰώνια ζωή. Ὅποιος, ἀντίθετα, δέν πιστεύει στόν Χριστό, παραμένει δέσμιος τοῦ θανάτου· γιατί ἄν δέν πιστεύεις στή ζωή, ἄν δέν πιστεύεις ὅτι ὑπάρχει ζωή, τότε δέν ἔχεις τί νά ζήσεις, δέν ἔχεις τί ἄλλο νά περιμένεις καί ὁ θάνατος εἶναι ὁριστικός καί αἰώνιος.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου εἶναι, ὅπως λέγει καί τό ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς, τό προανάκρουσμα καί τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως καί τῆς δικῆς μας μετοχῆς στήν ἀνάσταση καί τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι, ἄλλωστε, συμπτωματική ἡ ἐπιλογή τοῦ Χριστοῦ νά ἀναστήσει τόν Λάζαρο λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τή δική του ἀνάσταση. Τόν ἀνασταίνει, καί μάλιστα τετραήμερο, γιά νά μᾶς δείξει πώς ἡ ἀνάσταση δέν εἶναι κάτι πού ἐπιφύλαξε μόνο στόν ἑαυτό του, ἀλλά εἶναι κάτι πού ἐξασφάλισε γιά μᾶς, γιά ὅλους ὅσους πίστευσαν καί θά πιστεύσουν σ’ Αὐτόν. Καί ὁ Λάζαρος ἦταν ἕνας ἀπό αὐτούς πού πίστευσαν στόν Χριστό· γι’ αὐτό καί ἦταν φίλος τοῦ Χριστοῦ. Καί ὁ Χριστός μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι οἱ φίλοι του θά εἶναι μαζί του, θά εἶναι μέτοχοι τῆς ζωῆς του, μέτοχοι τῆς ἀναστάσεώς του.

Γιά μᾶς πού πιστεύουμε στόν Χριστό ὁ θάνατος εἶναι μιά παροδική ἀλλαγή τῆς ζωῆς μας, πού ἀλλάζει περιεχόμενο καί γίνεται ἀπό ἐπίγεια οὐράνια καί ἀπό προσωρινή αἰώνια.

Γι’ αὐτό καί γιά μᾶς πού πιστεύουμε ὁ θάνατος δέν εἶναι παρά τό προανάκρουσμα τῆς αἰώνιας ζωῆς, στήν ὁποία μᾶς περιμένει ὁ Χριστός, πού ἔγινε γιά χάρη «πρωτότοκος τῶν νεκρῶν», καί στήν ὁποία θά συναντήσουμε μαζί μέ τούς δικαίους καί τούς ἁγίους καί ὅλα τά προσφιλῆ μας πρόσωπα πού ἔζησαν μέ πίστη στόν Χριστό γιά νά ἑορτάζουμε τόν ἀτελεύτητο θρίαμβο τῆς ἀναστάσεως τοῦ σωτῆρος καί λυτρωτοῦ μας Χριστοῦ αἰωνίως.