%20%CE%95%CE%9E%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%A9%202025%209-frame.gif)
Στο αεροδρόμιο “Μακεδονία” της Θεσσαλονίκης, ένας άνθρωπος ζει καθημερινά τη δική του σιωπηλή μάχη επιβίωσης, μακριά από τα φώτα και τη βιασύνη των ταξιδιωτών.
Στην ταινία The Terminal, ο Tom Hanks υποδύεται έναν άνδρα παγιδευμένο σε έναν χώρο διέλευσης, ζώντας ανάμεσα σε αναχωρήσεις και αφίξεις. Στο αεροδρόμιο «Μακεδονία», ένας άνθρωπος ζει τη δική του εκδοχή αυτής της κινηματογραφικής ιστορίας.
Δεν είναι χαρακτήρας σε σενάριο. Ο Φώτης Κευγάς είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου. Τη νύχτα, όταν οι φωνές στο αεροδρόμιο λιγοστεύουν και τα φώτα είναι ψυχρά, εκείνος μένει εκεί, περιμένει, όχι μια πτήση, αλλά μια ευκαιρία, ζώντας με το προσωρινό επίδομα του μακροχρόνια ανέργου.
«Κοιμάμαι στις πλαστικές καρέκλες, μέσα. Πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα πάντα μου. Δύο μήνες τώρα… Να κοιμηθώ δεν έχω άλλο χώρο. Φοβάμαι να κοιμηθώ έξω. Ζητάω έναν χώρο προσωρινά, για να βρω μια δουλειά. Έχω μαζί μου ένα σκυλάκι, 12 χρόνων, δε βλέπει, έχει αφαιρεθεί καρκίνος, είχαμε προβλήματα με τα πόδια. Όσο μπορώ το προσέχω. Απλώς θέλω ένα προσωρινό μέρος για να μείνω, γιατί το βράδυ κοιμάμαι εδώ, αλλά όλη τη μέρα είμαι έξω», λέει μεταξύ άλλων στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ, Στέλιο Νικητόπουλο.
Στην ταινία The Terminal, ο Tom Hanks υποδύεται έναν άνδρα παγιδευμένο σε έναν χώρο διέλευσης, ζώντας ανάμεσα σε αναχωρήσεις και αφίξεις. Στο αεροδρόμιο «Μακεδονία», ένας άνθρωπος ζει τη δική του εκδοχή αυτής της κινηματογραφικής ιστορίας.
Δεν είναι χαρακτήρας σε σενάριο. Ο Φώτης Κευγάς είναι ένας άστεγος που έχει βρει καταφύγιο στους διαδρόμους του αεροδρομίου. Τη νύχτα, όταν οι φωνές στο αεροδρόμιο λιγοστεύουν και τα φώτα είναι ψυχρά, εκείνος μένει εκεί, περιμένει, όχι μια πτήση, αλλά μια ευκαιρία, ζώντας με το προσωρινό επίδομα του μακροχρόνια ανέργου.
«Κοιμάμαι στις πλαστικές καρέκλες, μέσα. Πονάνε οι γοφοί μου, πονάει το σώμα μου. Πονάνε τα πάντα μου. Δύο μήνες τώρα… Να κοιμηθώ δεν έχω άλλο χώρο. Φοβάμαι να κοιμηθώ έξω. Ζητάω έναν χώρο προσωρινά, για να βρω μια δουλειά. Έχω μαζί μου ένα σκυλάκι, 12 χρόνων, δε βλέπει, έχει αφαιρεθεί καρκίνος, είχαμε προβλήματα με τα πόδια. Όσο μπορώ το προσέχω. Απλώς θέλω ένα προσωρινό μέρος για να μείνω, γιατί το βράδυ κοιμάμαι εδώ, αλλά όλη τη μέρα είμαι έξω», λέει μεταξύ άλλων στον δημοσιογράφο της ΕΡΤ, Στέλιο Νικητόπουλο.
Οταν η Ελλάδα βοηθάει ολους οσους έρχονται από καθε χώρα του πλανήτη,δίνοντας εκατομμύρια ευρώ,το να βλέπεις έναν άνθρωπο ελληνικής καταγωγής,με ένα μικρό ζωάκι να φροντίζει,και να του κάνει παρέα,να βρίσκεται σε αυτή την θέση…
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν η Ελλάδα δεν μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους μας,τότε να τα βράσω όλα αυτά τα παχιά μεγάλα λόγια,τις βαρύγδουπες δηλώσεις.
Η πολιτεία,όλοι αυτοί οι κοινωνικοί λειτουργοί,ολόκληρο αυτό το σύστημα δημοσίων υπαλλήλων που πληρώνουμε μηνιάτικο για να έχουν σαν αντικείμενο εργασίας τους,την βοήθεια αυτών των ανθρώπων,τι κάνουν;
Μαλλον σχεδιάζουν που θα πάνε εκδρομή το Πάσχα.
Η εκκλησία;
Ο φιλάνθρωπος ιδιωτικός τομέας,που βραβεύεται για διάφορους σημαντικούς και ασήμαντους λόγους;
Αν είμαστε άνθρωποι,πρέπει να ντρεπόμαστε που θα κάνουμε Πάσχα.
Βεροιώτη,μπράβο σου που ασχολήθηκες.
Παράκληση να περάσει το σχόλιο μου.
Συμφωνώ απόλυτα!
ΔιαγραφήΘα βγουν μετά οι πολιτικοί,δήμαρχοι,βουλευτές,πάσης φύσεως πρόεδροι,συνδικαλιστές,ιερείς,και θα εύχονται καλό Πάσχα με αγάπη!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟταν διαβάσεις αυτό το άρθρο.
Πόση υποκρισία,για εμετό μόνο.