Επόμενες παραστάσεις, σήμερα Σάββατο 7/3 και Κυριακή 8/3 στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών
Πρεμιέρα έκανε το βράδυ της Παρασκευής 6 Μαρτίου 2026 η παράσταση «Το Κτίριο», σε σκηνοθεσία του Πέτρου Μαλιάρα και κείμενο της Πένυς Φυλακτάκη, στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών. Πρόκειται για την πέμπτη και τελευταία παραγωγή από τον κύκλο παραστάσεων που υλοποιεί ο σκηνοθέτης Πέτρος Μαλιάρας στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών με τις ερασιτεχνικές του ομάδες.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή που ο θεατής περνά την είσοδο του, αντιλαμβάνεται ότι η σχέση θεατή και παράστασης δεν θα ακολουθήσει τη συμβατική γραμμή. Δεν υπάρχει η τυπική αναμονή για το πρώτο, δεύτερο, τρίτιο κουδούνι. Η παράσταση έχει ήδη αρχίσει. Οι ηθοποιοί βρίσκονται επί σκηνής, σιωπηλά, συγκεντρωμένοι, χτίζοντας κάτι μπροστά στα μάτια του κοινού.
Το κείμενο της παράστασης αποτελεί μια ευρηματική ιδέα. Ένα κτίριο, αρχιτεκτονικό επίτευγμα της εποχής του, αφηγείται τη δική του ζωή. Αποκτά φωνή και με ανθρώπινο λόγο αφηγείται όσα είδε και έζησε στα εκατό χρόνια της ζωής του. Μέσα σε έναν αιώνα ύπαρξης, το κτίριο αλλάζει χρήσεις, ζει περιόδους πολέμου και ειρήνης, καταστροφής και ελπίδας. Γίνεται Εμπορική Στοά, Διοικητήριο, καταυλισμός προσφύγων, Τράπεζα, Ασφάλεια, Πανεπιστήμιο. Παρακολουθεί τους ανθρώπους να περνούν, να δημιουργούν, να ερωτεύονται, να μισούν, να συγκρούονται και κυρίως να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Οι μεταμορφώσεις του ακολουθούν την πορεία της ίδιας της κοινωνίας και της ιστορίας. Οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα· το κτίριο, όμως, θυμάται τα πάντα. «Πόσες φορές μπορεί κανείς να ζήσει τα ίδια πράγματα ξανά από την αρχή;».
Το κείμενο κινείται διαρκώς ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Η συναισθηματική διαδρομή του θεατή θυμίζει επίσης κύκλο, όπως ο κύκλος των γεγονότων και της ιστορίας που βίωσε το κτίριο. Γέλιο, τρυφερότητα, πίκρα και πάλι χαμόγελο. Όπως ακριβώς επαναλαμβάνονται τα γεγονότα μέσα στον χρόνο, έτσι και τα συναισθήματα.
Οι δεκατρείς ηθοποιοί λειτουργούν ως ένα δεμένο σύνολο, με ενέργεια και ρυθμό που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Η σκηνική δράση κυλά με ζωντάνια και οι εικόνες εναλλάσσονται διαρκώς, δημιουργώντας μια πλούσια και ζωντανή αφήγηση πάνω στη σκηνή.
Τα τραγούδια ενισχύουν τη συναισθηματική της ένταση της παράστασης. Η ζωντανή μουσική, με τους μουσικούς παρόντες στη σκηνή, συνοδεύει τη δράση και δένει αρμονικά με την εξέλιξη της ιστορίας. Οι δύο μουσικοί δεν περιορίζονται μόνο στον ρόλο της συνοδείας, συμμετέχουν διακριτικά και στη σκηνική δράση, λέγοντας κατά στιγμές μικρές ατάκες και γινόμενοι για λίγο μέρος της αφήγησης.
Τα κοστούμια, λιτά αλλά προσεγμένα, κινούνται σε χρωματικές αποχρώσεις που θυμίζουν την υλικότητα ενός κτιρίου, τους τοίχους, την πέτρα και τα σημάδια του χρόνου. Έτσι δένουν όμορφα με την αισθητική και το κλίμα της παράστασης.
«Το Κτίριο» είναι μια παράσταση που συνδυάζει χιούμορ, συγκίνηση και ζωντανή θεατρική ενέργεια, αφήνοντας τον θεατή με εικόνες και σκέψεις που τον ακολουθούν και μετά το τέλος της. Μια παράσταση που αξίζει πραγματικά να δει κανείς. Και καθώς παρουσιάζεται στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών και απόψε Σάββατο 7/3 και την Κυριακή 8/3, αποτελεί σίγουρα μια από εκείνες τις θεατρικές εμπειρίες που δεν πρέπει να χάσει κανείς.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή που ο θεατής περνά την είσοδο του, αντιλαμβάνεται ότι η σχέση θεατή και παράστασης δεν θα ακολουθήσει τη συμβατική γραμμή. Δεν υπάρχει η τυπική αναμονή για το πρώτο, δεύτερο, τρίτιο κουδούνι. Η παράσταση έχει ήδη αρχίσει. Οι ηθοποιοί βρίσκονται επί σκηνής, σιωπηλά, συγκεντρωμένοι, χτίζοντας κάτι μπροστά στα μάτια του κοινού.
Το κείμενο της παράστασης αποτελεί μια ευρηματική ιδέα. Ένα κτίριο, αρχιτεκτονικό επίτευγμα της εποχής του, αφηγείται τη δική του ζωή. Αποκτά φωνή και με ανθρώπινο λόγο αφηγείται όσα είδε και έζησε στα εκατό χρόνια της ζωής του. Μέσα σε έναν αιώνα ύπαρξης, το κτίριο αλλάζει χρήσεις, ζει περιόδους πολέμου και ειρήνης, καταστροφής και ελπίδας. Γίνεται Εμπορική Στοά, Διοικητήριο, καταυλισμός προσφύγων, Τράπεζα, Ασφάλεια, Πανεπιστήμιο. Παρακολουθεί τους ανθρώπους να περνούν, να δημιουργούν, να ερωτεύονται, να μισούν, να συγκρούονται και κυρίως να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Οι μεταμορφώσεις του ακολουθούν την πορεία της ίδιας της κοινωνίας και της ιστορίας. Οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα· το κτίριο, όμως, θυμάται τα πάντα. «Πόσες φορές μπορεί κανείς να ζήσει τα ίδια πράγματα ξανά από την αρχή;».
Το κείμενο κινείται διαρκώς ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Η συναισθηματική διαδρομή του θεατή θυμίζει επίσης κύκλο, όπως ο κύκλος των γεγονότων και της ιστορίας που βίωσε το κτίριο. Γέλιο, τρυφερότητα, πίκρα και πάλι χαμόγελο. Όπως ακριβώς επαναλαμβάνονται τα γεγονότα μέσα στον χρόνο, έτσι και τα συναισθήματα.
Οι δεκατρείς ηθοποιοί λειτουργούν ως ένα δεμένο σύνολο, με ενέργεια και ρυθμό που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Η σκηνική δράση κυλά με ζωντάνια και οι εικόνες εναλλάσσονται διαρκώς, δημιουργώντας μια πλούσια και ζωντανή αφήγηση πάνω στη σκηνή.
Τα τραγούδια ενισχύουν τη συναισθηματική της ένταση της παράστασης. Η ζωντανή μουσική, με τους μουσικούς παρόντες στη σκηνή, συνοδεύει τη δράση και δένει αρμονικά με την εξέλιξη της ιστορίας. Οι δύο μουσικοί δεν περιορίζονται μόνο στον ρόλο της συνοδείας, συμμετέχουν διακριτικά και στη σκηνική δράση, λέγοντας κατά στιγμές μικρές ατάκες και γινόμενοι για λίγο μέρος της αφήγησης.
Τα κοστούμια, λιτά αλλά προσεγμένα, κινούνται σε χρωματικές αποχρώσεις που θυμίζουν την υλικότητα ενός κτιρίου, τους τοίχους, την πέτρα και τα σημάδια του χρόνου. Έτσι δένουν όμορφα με την αισθητική και το κλίμα της παράστασης.
«Το Κτίριο» είναι μια παράσταση που συνδυάζει χιούμορ, συγκίνηση και ζωντανή θεατρική ενέργεια, αφήνοντας τον θεατή με εικόνες και σκέψεις που τον ακολουθούν και μετά το τέλος της. Μια παράσταση που αξίζει πραγματικά να δει κανείς. Και καθώς παρουσιάζεται στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών και απόψε Σάββατο 7/3 και την Κυριακή 8/3, αποτελεί σίγουρα μια από εκείνες τις θεατρικές εμπειρίες που δεν πρέπει να χάσει κανείς.
Συντελεστές Παράστασης
Κείμενο: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Πέτρος Μαλιάρας
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Ευαγγελία Σαρίδου
Κατασκευή Κοστουμιών: Σουμέλα Σαρίδου
Κατασκευή Σκηνικών: Στράτος Μπεκιαρίδης
Καλλιτεχνική Επιμέλεια Σκηνικών: Δαμιανός Οικονομίδης
Μουσικοί επί σκηνής: Άλεξ Ιωσηφίδης, Βίκτωρ Παπαχρόνης
Φωτισμοί: Αντώνης Στεφανόπουλος
Επιστημονικός Συνεργάτης: Γιάννης Σταγκίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκος Ψυχαράκης, Ολυμπία Τσακαλίδου
Φωτογραφίες: Νίκος Μάνος
Στήσιμο αφίσας: Μανώλης Γκιλιόπουλος, Κώννα Κετίκογλου,
Προβολή/Οργάνωση Παραγωγής: Μανώλης Γκιλιόπουλος
Πρωταγωνιστούν αλφαβητικά:
Βαξεβάνου Δώρα
Γκατζούφας Αλέξανδρος
Καραγεωργίου Ζωή
Κετίκογλου Ελπίδα
Κοτζάμπασης Παναγιώτης
Κράβετς Ταΐσια
Λούρη Μελίνα
Μάντζου Ζωή
Ντόντου Ελένη
Πέτσογλου Δάνης
Σταματίου Δήμητρα
Τσακαλίδου Ολυμπία
Ψυχαράκης Νίκος










































Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχόλια να είναι σύντομα και να χρησιμοποιείτε nickname για τη διευκόλυνση του διαλόγου. Ο «Βεροιώτης» δεν υιοθετεί τις απόψεις των σχολιαστών, οι οποίοι και είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για αυτές.