Ο Μπαλάφας και οι παικταράδες του!

Το ραντεβού δεν είναι απλώς μια συνάντηση για μπάλα. Είναι τελετουργία. Κάθε Τρίτη ή Τετάρτη —ανάλογα με το αν υπάρχει αγώνας Κυπέλλου ή βραδιά UEFA Champions League— οι μηχανές παίρνουν μπροστά και η ποδοσφαιρική παρέα δίνει ραντεβού στις Σαραντόβρυσες, λίγο έξω από τη Βέροια. Εκεί, στις σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις του Σωτήρη Μπαλάφα, αναβιώνουν κάθε εβδομάδα οι αλάνες των δεκαετιών του ’80 και του ’90.

Στις 7:30 μ.μ. ακριβώς, με το φως να χαμηλώνει και την υγρασία να απλώνεται πάνω στο χορτάρι, οι ομάδες χωρίζονται σε 8Χ8. Από τη μία πλευρά, ο παλαίμαχος παίκτης του Δικεφάλου, με σπουδαία καριέρα σε ΠΑΟΚ, ΠΑΣ Γιάννινα, ΠΑΕ Βέροια και τη FC Hoverla Uzhhorod. Από την άλλη, ο πρώην διαιτητής της Super League, Γιώργος Βρέσκας, που αφήνει τη σφυρίχτρα και πιάνει τη φανέλα, αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο δεν το ζεις μόνο με κανονισμούς, αλλά με καρδιά!

Κι όμως, το πιο όμορφο στοιχείο αυτής της ποδοσφαιρικής σύναξης δεν είναι τα «βαριά» ονόματα. Είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας. Άνθρωποι που μπορεί να μην έπαιξαν ποτέ σε επαγγελματικό ή οργανωμένο ερασιτεχνικό επίπεδο, αλλά κουβαλούν μέσα τους την ίδια φλόγα. 

Δυναμικά στόπερ που βγαίνουν πρώτοι στην μπάλα και «καθαρίζουν» φάσεις με αυταπάρνηση. Αμυντικά χαφ που καταπίνουν χιλιόμετρα, κόβουν, μοιράζουν και φωνάζουν οδηγίες. Ντελικάτα «δεκάρια» με κάθετες μπαλιές-ξυράφια που σκίζουν τις αντίπαλες άμυνες. Και επιθετικοί που μυρίζονται το γκολ πριν καν φτάσει η μπάλα στην περιοχή, έτοιμοι να παστελώσουν τα αντίπαλα δίχτυα.

Οι περισσότεροι είναι οικογενειάρχες. Άνθρωποι με δουλειές, υποχρεώσεις, άγχος. Που ξυπνάνε από τις 6 το πρωί για το μεροκάματο και είναι πιστοί «στρατιώτες» της οικογένειάς τους. Κι όμως, βρίσκουν εκείνο το δίωρο μέσα στην εβδομάδα για να φορέσουν ποδοσφαιρικά παπούτσια, να δέσουν σφιχτά τα κορδόνια και να θυμηθούν ποιοι ήταν — και ποιοι παραμένουν. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν έχει ηλικία. Δεν ρωτά αν είσαι 40 ή 50. Σε ρωτά μόνο αν έχεις ακόμη πάθος.

Και το πάθος υπάρχει. Τόσο που δεν λυγίζει ούτε στη βροχή, ούτε στο κρύο, ούτε όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν. Οι φανέλες βαραίνουν από το νερό, η ανάσα γίνεται ατμός, αλλά το παιχνίδι δεν σταματά. Τα μαρκαρίσματα δυναμώνουν, οι φωνές ακούγονται μέχρι τον δρόμο, τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν. Στην φύση της στρογγυλής θεάς, μπορεί ακόμα και να τσακωθούν, για ένα απλό μαρκάρισμα ή για ένα γκολ οφσάιντ, αλλά με το τελικό σφύριγμα, όλοι μαζί αγκαλιάζονται και αποχωρούν χαμογελαστοί.

Το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όσοι έχουν βρεθεί στις Σαραντόβρυσες για να παρακολουθήσουν έναν από αυτούς τους αγώνες, κάνουν λόγο, για ποιότητα στο ρόστερ που θα ζήλευαν και οργανωμένες ομάδες. 

Στο τελευταίο ματς, μάλιστα, ο Γιώργος Βρέσκας πέτυχε μια απίστευτη γκολάρα με τακουνάκι — ένα στιγμιότυπο που ακόμα συζητιέται στους ποδοσφαιρικούς κύκλους της Ημαθίας. Θύμισε Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς, είπαν κάποιοι από την κερκίδα. Μια φάση που αποδεικνύει ότι το ταλέντο δεν χάνεται, απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ξαναλάμψει.

Γιατί τελικά, εκεί στις Σαραντόβρυσες, δεν παίζεται απλώς ένα 8Χ8. Παίζεται η ίδια η αγάπη για το ποδόσφαιρο. Και αυτή, πραγματικά, δεν έχει ημερομηνία λήξης.