Η ιστορία αυτή δεν γίνεται να μη θυμίζει την υπόθεση του Άλεξ Μεσχισβίλι, που εξαφανίσθηκε στη Βέροια τον Φεβρουάριο του 2006, όταν ήταν 11 χρόνων. Μια υπόθεση που μέχρι και σήμερα, αποτελεί μία από τις πιο σοκαριστικές και σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής εγκληματολογίας. Οι έρευνες, τότε, είχαν στραφεί σε μια παρέα πέντε ανηλίκων. Ένα από τα παιδιά «έσπασε» και ομολόγησε ότι εγκλώβισαν τον Άλεξ έξω από το Δημαρχείο. Τον χτύπησαν και στην προσπάθειά του να ξεφύγει, του έβαλαν τρικλοποδιά. Ο 11χρονος έπεσε, χτύπησε θανάσιμα στο κεφάλι και έμεινε ακίνητος. Παρά τις ομολογίες, η σορός του Άλεξ δε βρέθηκε ποτέ. Μια περίεργη «ομερτά» σφράγισε τα στόματα, με την υπόθεση να παραμένει ένα μεγάλο μυστήριο.
Σήμερα, δύο δεκαετίες μετά, ο Πάνος Βλάχος και η Λητώ Τριανταφύλλου συνυπογράφουν το «ΑΛΕΞ | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», και στις 7 Νοεμβρίου 2026 ανεβαίνει στη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Μόνο που στο δικό τους το έργο, στο επίκεντρο βρίσκεται ένα από τα παιδιά που συνδέθηκαν με την υπόθεση. Πλέον ενήλικας, επιστρέφει στα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του. Μέσα από ανακρίσεις, αναπαραστάσεις και θραύσματα μνήμης, επιχειρεί να ανασυνθέσει όσα συνέβησαν εκείνες τις ημέρες και να κατανοήσει το βάρος που εξακολουθεί να κουβαλά.
Ο Πάνος Βλάχος βρίσκεται στο κέντρο αυτής της διαδρομής, ενώ περνά διαδοχικά μέσα από τις ενήλικες μορφές μιας πόλης που προσπαθεί να εξηγήσει, να αποσιωπήσει ή να μεταθέσει την ευθύνη για όσα συνέβησαν. Μαζί του, πέντε ανήλικοι ερμηνευτές μεταμορφώνονται διαρκώς σε θύματα και θύτες, μάρτυρες και συνεργούς, ανασυνθέτοντας μαζί του τα πρόσωπα, τις μνήμες και τα γεγονότα μιας ιστορίας που μοιάζει αδύνατο να ολοκληρωθεί.
Ο «ΑΛΕΞ | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ» είναι μια παράσταση για τη βία και για τον τρόπο με τον οποίο τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία να συνδέουν τη δύναμη με την επιβολή και την ευαλωτότητα με την αδυναμία. Προσεγγίζει το bullying όχι ως ένα μεμονωμένο περιστατικό ανάμεσα σε παιδιά, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης κουλτούρας βίας που διαμορφώνεται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στην ομάδα και στην ίδια την κοινότητα. Παράλληλα, διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην ατομική και τη συλλογική ευθύνη.
Η σκηνοθέτις Λητώ Τριανταφυλλίδου προσεγγίζει την ιστορία ως μια σκηνική άσκηση μνήμης. Ανάκριση, παιχνίδι και αναπαράσταση διαδέχονται το ένα το άλλο, μετατοπίζοντας διαρκώς την οπτική του θεατή και καλώντας τον να αναμετρηθεί όχι μόνο με μια ακραία εκδήλωση παιδικής βίας, αλλά και με τις συνθήκες που τη γέννησαν. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, η ιστορία της εξαφάνισης ενός παιδιού μετατρέπεται στην ιστορία μιας πόλης που έχει ήδη χάσει τα παιδιά της.
Ταυτότητα παράστασης
- Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
- Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
- Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
- Κίνηση: Ηλίας Χατζηγεωργίου
- Φωτογραφίες: Δέσποινα Σπύρου
- Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα, Τερέζα Τσούκνου
- Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης
- Οργάνωση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Νταντάμη
- Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
Ανήλικοι ερμηνευτές (διπλή διανομή): Χριστόφορος Καρδαχάκης, Μάριος Λούντζης, Δημήτρης Μακρόπουλος, Αντώνης Μαργαρίτης, Στέφανος Πελεκάνος, Γιάννης Πολιάς, Ζώης Πόπορης, Ιάσονας Ρούσσος, Νίκος Σκλάβος, Αριστείδης Χαμηλάκης.






Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχόλια να είναι σύντομα και να χρησιμοποιείτε nickname για τη διευκόλυνση του διαλόγου. Ο «Βεροιώτης» δεν υιοθετεί τις απόψεις των σχολιαστών, οι οποίοι και είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για αυτές.