Χατζηαθανασίου: «Από τον πληθωρισμό των τιμών στον πληθωρισμό της θεσμικής αδράνειας»

Με αφορμή την ακρίβεια που πιέζει καθημερινά τα νοικοκυριά, αλλά και τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη λειτουργία των θεσμών, ο χειρουργός Τηλέμαχος Χατζηαθανασίου καταθέτει έναν προσωπικό προβληματισμό, αντλώντας από μια υπόθεση που, όπως περιγράφει, σημάδεψε την επαγγελματική του διαδρομή.

Σε κείμενό του με τίτλο «Από τον πληθωρισμό των τιμών στον πληθωρισμό της θεσμικής αδράνειας», ο πρώην πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Βέροιας συνδέει τον οικονομικό πληθωρισμό, τον οποίο «αισθανόμαστε όλοι στην τσέπη μας», με αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως σταδιακή φθορά και αδράνεια των θεσμών.

Αφετηρία των σκέψεών του αποτελεί μια προσωπική εμπειρία από τη δεκαετία του 1980. Όπως αφηγείται, σε νοσοκομείο όπου εργαζόταν μεταφέρθηκε κατά τη διάρκεια εφημερίας ασθενής με εξαιρετικά επείγον πρόβλημα. Η αγροτική γιατρός που βρισκόταν εκεί φέρεται να ζήτησε επανειλημμένα τη συνδρομή ειδικού γιατρού, ο οποίος, σύμφωνα πάντα με την αφήγηση του κ. Χατζηαθανασίου, περιορίστηκε σε τηλεφωνικές οδηγίες. Ο ασθενής τελικά κατέληξε.

Η υπόθεση οδηγήθηκε μετέπειτα στη Δικαιοσύνη και ο ίδιος κλήθηκε ως μάρτυρας. Όπως αναφέρει, κατέθεσε όσα γνώριζε χωρίς να υπολογίσει ποιον ενδεχομένως θα ενοχλούσε η μαρτυρία του, ενώ ο ειδικός γιατρός καταδικάστηκε.

Εκείνο, ωστόσο, που όπως σημειώνει τον προβλημάτισε ιδιαίτερα ήταν η πληροφορία που έφτασε αργότερα σε εκείνον ότι ο Ιατρικός Σύλλογος της περιοχής σκόπευε να τον καλέσει για εξηγήσεις, επειδή φερόταν να έχει στραφεί εναντίον συναδέλφου του. Ένα περιστατικό που τον οδήγησε στο ερώτημα: «Γιατί να ελεγχθεί εκείνος που κατέθεσε την αλήθεια και όχι εκείνος που καταδικάστηκε για τη συμπεριφορά του;»

Μέσα από την προσωπική αυτή εμπειρία, ο χειρουργός διευρύνει τον προβληματισμό του γύρω από τον ρόλο των Ιατρικών Συλλόγων και γενικότερα των θεσμών, υποστηρίζοντας ότι η προστασία του κύρους του ιατρικού σώματος δεν μπορεί να ταυτίζεται με την άκριτη υπεράσπιση των μελών του, αλλά οφείλει να έχει ως προτεραιότητα τον ασθενή, την αλήθεια και την ιατρική δεοντολογία.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και σε φράση που, όπως θυμάται, είχε απευθύνει στον συγκεκριμένο γιατρό όταν ο ίδιος ήταν πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του νοσοκομείου: «Για τον ασθενή αμελείς, τους γιατρούς δεν τους καλύπτεις, τον εισαγγελέα δεν τον φοβάσαι;»

Ο κ. Χατζηαθανασίου μεταφέρει τελικά τη συζήτηση από τον χώρο της Υγείας στο ευρύτερο ζήτημα της λειτουργίας της Δημοκρατίας. Κατά την άποψή του, το πρόβλημα αρχίζει όταν οι θεσμοί υπάρχουν μεν τυπικά, αλλά δεν επιτελούν αποτελεσματικά τον ρόλο τους ή όταν οι κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά.

Κλείνοντας, χρησιμοποιεί τον παραλληλισμό με τον οποίο ξεκίνησε: όπως ο πολίτης αισθάνεται τον πληθωρισμό των τιμών στην τσέπη του, έτσι αισθάνεται και τις συνέπειες της θεσμικής δυσλειτουργίας στην καθημερινότητά του.

«Δεν έχουμε ανάγκη από θεσμούς που απλώς υπάρχουν. Έχουμε ανάγκη από θεσμούς που λειτουργούν», επισημαίνει, προειδοποιώντας ότι όταν η θεσμική «πάρεση» αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως κάτι φυσιολογικό, υπάρχει ο κίνδυνος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, να εξελιχθεί σε «παράλυση».