Στο πλευρό του Νίκου Ανδρουλάκη βρέθηκε ο Βεροιώτης δικηγόρος και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Αντώνης Μαρκούλης, αυτή τη φορά στην ιδιαίτερη πατρίδα του προέδρου του κόμματος, την Κρήτη.
Ο Αντώνης Μαρκούλης, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ταξίδεψε μέχρι το Ηράκλειο, προκειμένου να βρεθεί κοντά του και να τον συνοδεύσει στη μεγάλη πολιτική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην πόλη.
Η συνάντηση των δύο ανδρών ήταν ιδιαίτερα θερμή και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν μαζί στον χώρο της συγκέντρωσης. Μια σφιχτή αγκαλιά επισφράγισε τη συνάντησή τους, με τον Αντώνη Μαρκούλη να του εύχεται από καρδιάς καλή επιτυχία και να εκφράζει την πεποίθησή του ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα είναι «ο αυριανός πρωθυπουργός».
Ο Αντώνης Μαρκούλης, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ταξίδεψε μέχρι το Ηράκλειο, προκειμένου να βρεθεί κοντά του και να τον συνοδεύσει στη μεγάλη πολιτική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην πόλη.
Η συνάντηση των δύο ανδρών ήταν ιδιαίτερα θερμή και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν μαζί στον χώρο της συγκέντρωσης. Μια σφιχτή αγκαλιά επισφράγισε τη συνάντησή τους, με τον Αντώνη Μαρκούλη να του εύχεται από καρδιάς καλή επιτυχία και να εκφράζει την πεποίθησή του ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα είναι «ο αυριανός πρωθυπουργός».
Άλλωστε, στους πολιτικούς κύκλους της Ημαθίας αποτελεί κοινό μυστικό ότι τα τελευταία δύο χρόνια οι δύο άνδρες διατηρούν στενή πολιτική και προσωπική επικοινωνία, με τις επαφές τους να είναι ιδιαίτερα συχνές.
Παράλληλα, ο Βεροιώτης νομικός είχε συναντήσεις με πρώην υπουργούς, βουλευτές και στελέχη του Σοσιαλιστικού Κινήματος. Πεποίθηση όλων ήταν πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων και ότι στις εκλογές θα καταγράψει μεγάλα ποσοστά.









Με άρεσε αυτά που έγραψε ο Αντώνης πριν, αλλά δεν μας είπε τα σωστά αποτελέσματα εκεί που πήγε και αγανάκκτησε ο λαός τέσσερα χρόνια, τα γνωρίζετε άλλωστε..."Ιδιαίτερα στα χρόνια της μεγάλης κρίσης, όταν βεβαιότητες κατέρρεαν, πολιτικές ταυτότητες δοκιμάζονταν και ολόκληρη η προοδευτική παράταξη αναζητούσε νέο δρόμο. Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Κι εγώ, εκείνα τα χρόνια, βρέθηκα αλλού. Δεν το κρύβω και δεν το μετονομάζω σήμερα σε λάθος. Ήταν μια επιλογή μιας εποχής που δοκίμασε τους πάντες, και την υλοποίησα με τα ίδια πράγματα μέσα μου που με είχαν φέρει εδώ από την αρχή. "Μαρκούλης"4-9-2026
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα κυριότερα λάθη και οι αστοχίες που καταλογίζονται στην πρώτη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019) αφορούν κυρίως την οικονομία, τη διαπραγμάτευση και την πολιτική τακτική:
1. Η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου (2015)Η σκληρή ρήξη και το κόστος: Η διαπραγματευτική τακτική του πρώτου εξαμήνου με επικεφαλής τον Γιάννη Βαρουφάκη οδήγησε σε κλείσιμο των τραπεζών, capital controls (ελέγχους κεφαλαίων) και τεράστιο οικονομικό κόστος, το οποίο αποτιμήθηκε από αναλυτές σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. Το δημοψήφισμα: Η προκήρυξη και η διαχείριση του δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015, το οποίο κατέληξε στην υπογραφή ενός νέου, τρίτου μνημονίου παρά το «Όχι».
2. Η υπερφορογροτήγηση της μεσαίας τάξηςΒάρος στα μεσαία στρώματα: Για να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι των μνημονίων, η κυβέρνηση επέλεξε να αυξήσει κατακόρυφα τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές, πλήττοντας κυρίως τα μεσαία στρώματα και τους ελεύθερους επαγγελματίες, γεγονός που δημιούργησε μακροχρόνια πολιτική φθορά.
3. Η συνεργασία με τους ΑΝΕΛΕτερόκλητη συμμαχία: Η επιλογή συνεργασίας με τους Ανεξάρτητους Έλληνες (ΑΝΕΛ) για τον σχηματισμό κυβέρνησης, λόγω ιδεολογικής απόστασης σε κρίσιμα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, προκάλεσε εσωτερικές τριβές και αλλοίωση του αριστερού αφηγήματος.
4. Θεσμικοί χειρισμοί και παρεμβάσειςΥπόθεση Novartis και ΜΜΕ: Οι χειρισμοί σε δικαστικές υποθέσεις (όπως η υπόθεση Novartis) και η απόπειρα ρύθμισης του τηλεοπτικού τοπίου (διαγωνισμός τηλεοπτικών αδειών) χαρακτηρίστηκαν από την αντιπολίτευση και θεσμικούς φορείς ως παρεμβάσεις στη λειτουργία των θεσμών και της Δικαιοσύνης.
5. Η διαχείριση εθνικών και κοινωνικών ζητημάτωνΣυμφωνία των Πρεσπών: Παρότι η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών έλυσε μια μακροχρόνια εκκρεμότητα, χειρίστηκε με τρόπο που προκάλεσε έντονο κοινωνικό και πολιτικό διχασμό, κόστισε πολιτικά στο εσωτερικό του κόμματος και αποξένωσε ένα κομμάτι του συντηρητικότερου εκλογικού σώματος.