Τέλος εποχής για τον Φίλιππο - Αποχωρεί από πρόεδρος ο Ηλίας Λαζός

Την οριστική αποχώρησή του από την άτυπη αλλά καθοριστική θέση που κατείχε επί σειρά ετών στη Διοίκηση του τμήματος μπάσκετ του Φιλίππου Βέροιας, ανακοίνωσε ο Ηλίας Λαζός. Μια απόφαση που σηματοδοτεί,  χωρίς υπερβολή, το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τον ιστορικό σύλλογο. Το όνομά του συνδέθηκε με μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης πορείας της ομάδας, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρηση και την ανάπτυξη του μπασκετικού Φιλίππου.

Ο Ηλίας Λαζός ανακοίνωσε την απόφασή του για οριστική αποχώρηση, με μια ιδιαίτερα προσωπική και συγκινητική επιστολή, εξηγώντας τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή, κάνοντας τον απολογισμό μιας πολυετούς διαδρομής γεμάτης αγωνία, χαρές, δυσκολίες, φιλίες και ανιδιοτελή προσφορά. Ένα κείμενο που αποτυπώνει το συναισθηματικό δέσιμο ενός ανθρώπου με τον Φίλιππο και κλείνει έναν σημαντικό κύκλο στην ιστορία του συλλόγου.

Το μήνυμα του Ηλία Λαζού:

Έχω πιάσει τον εαυτό μου πολλές φορές να γράφει και να σβήνει στο μυαλό του την ανακοίνωση αποχώρησής μου από την άτυπη, μη θεσμική θέση που κρατούσα τα τελευταία, αρκετά είναι η αλήθεια, χρόνια στη διοίκηση του μπασκετικού Φιλίππου. Κάθε αρχή καλοκαιριού την έγραφα και κάθε αρχή Σεπτέμβρη την έσβηνα και σήκωνα τα μανίκια για να συνεχίσω και την επόμενη χρονιά.

Αυτή όμως είναι η φορά που δεν θα σβήσω κάτι.

Η απόφαση της αποχώρησής μου από τον Φίλιππο Βέροιας είναι οριστική και αμετάκλητη, Αρχικά να πω ότι ο Φίλιππος ήταν, είναι και θα είναι πολύ μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου και σίγουρα είναι διαχρονικά το μεγαλύτερο brand name, η πιο βαριά φανέλα στην Κεντρική Μακεδονία. Λόγοι επαγγελματικοί, προσωπικοί, μα πάνω από όλα συναισθηματικοί δεν μου επιτρέπουν να συνεχίσω υπό τις δεδομένες συνθήκες. Η ισχύς της μπαταρίας μου έχει φτάσει σε πολύ χαμηλά και μη επαναφορτιζόμενα επίπεδα εδώ και καιρό. Όλοι όσοι ασχολούμαστε με κάτι τόσο ανιδιοτελές γνωρίζουμε ότι αυτό που μας θρέφει κάθε μέρα είναι το κίνητρο. Δυστυχώς, νιώθω ότι υπό τις υπάρχουσες συνθήκες το έχω χάσει. Όπως λέει και ένα τραγούδι που εσχάτως ακούω και μ αρέσει, τα τελευταία σχεδόν 2-3 μπασκετικά χρόνια κυριολεκτικά ‘σμπρώχνω τη μέρα για να βγει’.

Έζησα μέσω της ομάδας τα πάντα, αγχώθηκα, ξαγρύπνησα, χάρηκα, λυπήθηκα, πανηγύρισα, έπεσα, ξανασηκώθηκα, έχασα από κοντά μου 2 καρδιακούς φίλους με τους οποίους ζήσαμε πολλά (Jimmy και Χρηστάρα να είστε καλά εκεί που είστε), ευτυχώς είχα δίπλα μου άλλους πολύ πολύτιμους που με στήριξαν στα εύκολα και στα δύσκολα (Στέργιο, Αντώνη, Άρη, Αντρέα, Σπύρο σας ευχαριστώ πολύ από καρδιάς, χωρίς εσάς, άλλος πολύ, άλλος λιγότερο, δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα) Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνω στον Γιάννη και στην εταιρεία του. Αν δεν ήταν αυτοί οι άνθρωποι, θα είχα αποχωρήσει προ πολλού. Και ας συμφωνούσαμε τις πιο πολλές φορές με τον Γιάννη ότι διαφωνούμε. Στο τέλος της ημέρας κάναμε πάντα με ομοψυχία αυτό που διαφωνώντας συμφωνήσαμε.

Είμαι της άποψης ότι ο καθένας μας πρέπει να ξέρει πότε να αποχωρεί. Κι αν μπορεί να το κάνει με ψηλά το κεφάλι και ήσυχη τη συνείδηση, τότε ακόμα καλύτερα. Αφήνω την αντρική ομάδα σε επίπεδο Εθνικών κατηγοριών και με ένα εξαιρετικό team ανθρώπων/προπονητών στις Ακαδημίες, με επικεφαλής τον Χριστόφορο και βράχους τους Γρηγόρη, Μανώλη, Χάρη και Θεοδώρα. Προφανώς και θα είμαι δίπλα τους σε οτιδήποτε μου ζητηθεί. Ευχαριστώ τη διοίκηση του Συλλόγου για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και την απόλυτη ελευθερία να επιτελέσω το έργο μου όπως εγώ νόμιζα καλύτερα. Οφείλω να ομολογήσω, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, ότι ο Γιώργος ποτέ μα ποτέ δεν αναμείχθηκε στο έργο μου ή με ενόχλησε. Ευχαριστώ όλους τους αθλητές, προπονητές, γονείς αθλητών της ακαδημίας μας, managers, διαιτητές, παράγοντες και όλους όσους συνεργάστηκα. Κάποια στιγμή σίγουρα θα τα ξαναπούμε!

Έκανα μόνο φίλους, δεν αποχαιρετώ κανέναν όμως, γιατί αυτή δεν είναι μια δήλωση αποχώρησης από τον χώρο. Θα συνεχίσω από τη θεσμική θέση μου ως προέδρου της ΕΚΑΣΚΕΜ να προσπαθώ για το καλό του μπάσκετ στην περιοχή μας και, ίσως, για να βρω ένα νέο κίνητρο στη, δεδομένη, μπασκετική μου δίψα.

Εις το επανιδείν!”.