Μεθέορτα Αγίου Αθανασίου στην Αγκαθιά

Την Κυριακή 3 Μαΐου (του Παραλύτου) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε μεθεορτίως και κήρυξε τον θείο λόγο στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης στην Αγκαθιά Ημαθίας.

Δείτε φωτογραφίες και την ομιλία του Σεβασμμιωτάτου:

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Ἔγειρε, ἄρον τόν κράβατόν σου καί περιπάτει».

Μία ἐντολή ἀπηύθυνε ὁ Χριστός στόν παράλυτο τῆς Προβατικῆς κολυμβήθρας, τῆς Βηθεσδᾶ. Μία ἐντολή πού ἀποδείχθηκε σωτήρια.

Τριάντα ὀκτώ χρόνια περίμενε ὁ ταλαίπωρος παράλυτος μήπως βρεθεῖ κάποιος εὐσπλαγχνικός ἄνθρωπος καί τόν βοηθήσει νά εἰσέλθει στό νερό, πρῶτος αὐτός μετά τήν κάθοδο τοῦ ἀγγέλου, προκειμένου νά θεραπευθεῖ.

Μάταια ὅμως. Ἡ φοβερή ἀσθένεια τόν κρατοῦσε ἀκίνητο στό ἴδιο σημεῖο καί ἀνίκανο γιά ὁτιδήποτε. Ἕνα μόνο δέν ἐπέτυχε νά παραλύσει, τή θέλησή του. Γι᾽ αὐτό καί στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ «ἔγειρε, ἄρον τόν κράβατόν σου καί περιπάτει», ὁ παράλυτος δέν ἐκφράζει οὔτε ἀντιρρήσεις οὔτε ἀμφιβολίες. Δέν ρωτᾶ πῶς θά μπορέσει νά σηκώσει τό κρεβάτι στούς ὤμους, ἐνῶ δέν μπορεῖ νά σηκωθεῖ ὁ ἴδιος ἀπό αὐτό, οὔτε ρωτᾶ ποιός εἶναι Ἐκεῖνος πού τοῦ δίδει αὐτή τήν ἐντολή καί πῶς γνωρίζει ὅτι θά πραγματοποιηθεῖ.

Τήν ἀκολουθεῖ καί τήν ἐφαρμόζει χωρίς νά ρωτᾶ. Τήν ἀκολουθεῖ μέ ἐμπιστοσύνη καί πίστη στόν ἄγνωστο πού στέκεται μπροστά του καί τοῦ δίδει τήν ἐντολή. Καί αὐτή ἡ πίστη τοῦ ἀπομακρύνει καί τόν φόβο γιά τό τί θά μποροῦσε νά τοῦ συμβεῖ ὑπακούοντας στήν ἐντολή. Τοῦ ἀπομκαρύνει τόν φόβο πού καί ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι εἴμαστε ὑγιεῖς καί ὄχι παράλυτοι καί καθηλωμένοι ἐπί 38 χρόνια σέ ἕνα κρεβάτι, θά εἴχαμε, ἐάν ἀκούαμε κάποιον νά μᾶς λέγει νά σηκώσουμε στά χέρια μας τό κρεβάτι μας καί νά φύγουμε.

Καί μπορεῖ ἡ ἁμαρτία νά ἦταν ἡ αἰτία τῆς παραλυσίας του, γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός τόν προειδοποιεῖ νά προσέχει καί νά μήν ἁμαρτάνει, γιά νά μήν πάθει κάτι χειρότερο, ἀλλά τώρα ἡ ἁμαρτία ἔχει ὑποχωρήσει καί τή θέση της ἔχει πάρει ἡ πίστη καί ἡ ὑπακοή στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστός τοῦ προσφέρει, ἄλλωστε, μαζί μέ τή σωματική ἴαση καί τήν ψυχική, τοῦ προσφέρει τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, γιά τήν πίστη καί τήν ὑπομονή του.

Ὁ Χριστός ὡς καρδιογνώστης διαγιγνώσκει τήν πίστη του, γι᾽ αὐτό καί δέν ρωτᾶ τόν παραλυτικό ἄν πιστεύει, ὅπως συνηθίζει νά κάνει σέ ἄλλες περιπτώσεις. Ἀλλά καί ὁ παράλυτος τήν ἀποδεικνύει μέ τήν ἄμεση καί ἀδιαπραγμάτευτη ὑπακοή του στήν ἐντολή τοῦ Κυρίου.

Διότι τί εἶναι ἡ ὑπακοή στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ παρά ἡ ἀπόδειξη τῆς πίστεώς μας πρός Ἐκεῖνον, ἡ ἀπόδειξη ὅτι τόν ἀναγνωρίζουμε ὡς μονογενῆ Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὡς Σωτήρα καί λυτρωτή μας.

Καί αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα καί μάλιστα μία ἡμέρα μετά τήν ἑορτή τοῦ προστάτου καί ἐφόρου τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μονῆς καί τῶν ἐνασκουμένων ἐδῶ εὐλαβῶν μοναχῶν, μετά τήν ἑορτή τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀθανασίου, ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας, τοῦ μεγάλου. Μᾶς τό ὑπενθυμίζει, γιατί ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ἀγωνίσθηκε καί διώχθηκε, ἐπειδή ὑπερασπιζόταν μέ θάρρος καί γενναιότητα τήν ὀρθόδοξη πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Παναγίας Τριάδος, γιά τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ.

Πίστευε στή θεότητά του καί αὐτήν ὑπερασπιζόταν ἔναντι τοῦ Ἀρείου καί τῶν ὀπαδῶν του, οἱ ὁποῖοι τήν ἀρνοῦντο. Καί τήν πίστη του τήν ἀποδείκνυε μέ τήν ὑπακοή του στά θεοπαράδοτα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, σέ ἀντίθεση μέ τούς αἱρετικούς Ἀρειανούς, οἱ ὁποῖοι δέν πίστευαν ἀληθινά στόν Χριστό. Ἐάν πίστευαν, δέν θά ἀμφισβητοῦσαν τή θεότητά του, δέν θά ἀρνοῦντο νά ὑπακούσουν στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, πού διατυπώνονται μέσα ἀπό τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, δέν θά ἀρνοῦντο νά συμμορφωθοῦν στίς ἀποφάσεις τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ γιά τό ὁμοούσιο τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Θεό-Πατέρα. Δέν πίστευαν οἱ ὀπαδοί τοῦ Ἀρείου πραγματικά στόν Χριστό, γι᾽ αὐτό καί ἡ ψυχή τους ἦταν παράλυτη καί δέν μποροῦσε νά ἀνταποκριθεῖ στίς ἐντολές του καί νά τίς ἀκολουθήσει. Ἦταν παράλυτη, γιατί ἡ αἵρεση ὁδηγεῖ τήν ψυχή στήν παραλυσία, ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει τή χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τόν κρατᾶ ζωντανό καί τόν διατηρεῖ ὑγιῆ. Ἦταν παράλυτη, γιατί ἡ αἵρεση κάνει τόν ἄνθρωπο ἀδύναμο νά ἀντιδράσει καί νά ἀντισταθεῖ στόν πειρασμό τοῦ πονηροῦ, πού ἐπιδιώκει νά τόν ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό. Γιατί ὁ πονηρός μᾶς θέλει παράλυτους, καθώς ἔτσι μπορεῖ νά μᾶς χρησιμοποιεῖ καί νά μᾶς χειρίζεται ὅπως θέλει.

Γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἀνάγκη νά εἴμεθα ἰδιαίτερα προσεκτικοί, ὅπως ἀκριβῶς συνέστησε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Χριστός στόν παραλυτικό τῆς Βηθεσδᾶ. Εἶναι ἀνάγκη νά εἴμεθα ἰδιαίτερα προσεκτικοί γιά νά μήν ἁμαρτάνουμε καί γιά νά μήν πέφτουμε στήν ἀνυπακοή τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί χάνουμε τήν πίστη μας καί ἀφήνουμε τήν ἀνυπακοή μας νά μᾶς ὁδηγεῖ στήν ψυχική παραλυσία καί στήν καταστροφή. Ἄς εἴμεθα προσεκτικοί καί ἄς εἴμεθα ἕτοιμοι νά ἀνταποκριθοῦμε κάθε στιγμή στίς σωτήριες ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς καλεῖ καθημερινά κοντά του ἐπαναλαμβάνοντας καί πρός ἐμᾶς: «ἔγειρε, ἄρον τόν κράβατόν σου» καί ἀκολούθει μοι.