%20%CE%95%CE%9E%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%A9%202025%209-frame.gif)
Πρώτευσε και ανέγνωσε τον όρκο
Την Τρίτη 17 Μαρτίου το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε η τελετή ορκωμοσίας των νέων πτυχιούχων του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.. Ανάμεσα στους νέους πτυχιούχους ήταν και ο Αρχιμ. Παντελεήμων Παπαεμμανουήλ, Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας και Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά ο οποίος είναι και πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής Α.Π.Θ. Ο π. Παντελεήμων ανέγνωσε και τον όρκο ώς αριστούχος με τον μεγαλύτερο βαθμό.
Κατά την τελετή παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας και πολλοί πατέρες από τα Γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως και της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.
Κατά την τελετή παρέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας και πολλοί πατέρες από τα Γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως και της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.
.jpg)
.jpg)
Άξιος πατέρα Παντελεήμων!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι μεγάλη η χαρά της μόρφωσης κ της πνευματικής αναγέννησης μέσω της παιδείας! Ο Χριστός μας, η Παναγιά μας να σας χαριτωνουν!
Εύχομαι ο κλήρος μας να απαρτίζεται από λαμπρά μυαλά κ λαμπερές ψυχές!
Σιγα την επιστημη, τη θεολογικη, μια ξεπερασμενη και παροχημενη απο τη ζωη και την κοινωνια ειναι που εχει αλλες αναγκες ο ανθρωπος κι´ οχι απο στειρο ιδεαλισμο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι κακοψυχία υπάρχει στους ανθρώπους...
ΔιαγραφήΣυγχαρητήρια θερμά!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΛόγοι αγάπης και σκέψεων
Η κοινοβιακή ζωή, ως έκφραση της εν Χριστώ κοινωνίας, απαιτεί απλότητα καρδιάς, ειλικρίνεια και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όταν όμως εισχωρήσει η κρυψίνοια στην ψυχή των αδελφών, τότε η εσωτερική ειρήνη διαταράσσεται και η ενότητα τραυματίζεται. Η απόκρυψη λογισμών και η απουσία ανοίγματος προς τον πνευματικό πατέρα καθιστά τον άνθρωπο ευάλωτο σε πλάνη και εσωτερική σύγχυση.
Ο Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει ότι «ἡ ἀπόκρυψις λογισμῶν ἐστὶν ἀρχὴ πλάνης» (Κλίμαξ, Λόγος Δ΄, περὶ ὑπακοῆς), επισημαίνοντας πως η σιωπηλή συγκάλυψη των εσωτερικών κινήσεων οδηγεί τον μοναχό σε σκοτισμό. Αντίθετα, η ταπεινή φανέρωση των λογισμών γίνεται δρόμος ελευθερίας και θεραπείας.
Όμως το τραύμα γίνεται βαθύτερο όταν η κρυψίνοια συνδυάζεται με κάτι ακόμη πιο λεπτό: την άνιση μεταχείριση μέσα στην αδελφότητα. Συμβαίνει πολλές φορές ο γέροντας, ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται, να δείχνει περισσότερη αγάπη, οικειότητα ή εμπιστοσύνη σε ορισμένους αδελφούς, ενώ άλλοι νιώθουν στο περιθώριο. Αυτή η διάκριση, όταν δεν είναι καθαρά πνευματική αλλά επηρεάζεται από ανθρώπινα μέτρα, γεννά συγκρίσεις, πικρία και λογισμούς αδικίας. Και τότε ο αδελφός δεν δυσκολεύεται μόνο να ανοίξει την καρδιά του, αλλά αρχίζει να απομακρύνεται εσωτερικά.
Ο Βασίλειος ο Μέγας είναι σαφής: «οὐκ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ» (Πρὸς Ῥωμαίους 2,11 – χωρίον που συχνά επικαλείται και ερμηνεύει), και γι’ αυτό ο προεστώς καλείται να αγαπά όλους με το ίδιο μέτρο. Η αγάπη του ποιμένα οφείλει να είναι καθολική και αδιάκριτη, ώστε κανείς να μη νιώθει λιγότερο μέλος του σώματος.
Αντίστοιχα, ο Θεόδωρος ο Στουδίτης τονίζει ότι η αδελφότητα πρέπει να ζει «ἐν μιᾷ καρδίᾳ καὶ ἐν ἑνὶ φρονήματι» (Κατηχήσεις), κάτι που διαταράσσεται όταν εισέρχεται η σύγκριση και η αίσθηση άνισης αγάπης.
Από την άλλη πλευρά, ο Ισαάκ ο Σύρος φωτίζει τη θεραπεία: «ἡ ταπείνωσις συνάπτει τὰ διεστῶτα» (Λόγοι Ασκητικοί). Εκεί όπου υπάρχει ταπείνωση, ο άνθρωπος δεν μετρά την αγάπη που λαμβάνει, αλλά μαθαίνει να εμπιστεύεται και να ειρηνεύει.
Γι’ αυτό η θεραπεία αυτής της κατάστασης είναι διπλή. Από τη μία, οι αδελφοί καλούνται να καλλιεργούν ειλικρίνεια και να φανερώνουν τους λογισμούς τους χωρίς φόβο. Από την άλλη, ο γέροντας χρειάζεται διαρκή εγρήγορση, ώστε η αγάπη του να μην παίρνει τη μορφή ανθρώπινης προτίμησης αλλά να γίνεται εικόνα της αγάπης του Θεού, που χωρά όλους χωρίς διάκριση.
Μόνο έτσι η αδελφότητα μπορεί να διαφυλάξει την ειρήνη της και να προχωρήσει ενωμένη, όχι μέσα σε σκιές και λογισμούς, αλλά στο φως της αλήθειας και της αληθινής αγάπης.
Ο Χριστός διάλεξε για «πρώτη γραμμή» ανθρώπους της βιοπάλης, σαν τους κτηνοτρόφους και τους ψαράδες. Οι 12 μαθητές δεν ήταν γραμματιζούμενοι, ούτε απόφοιτοι των σχολών της εποχής. Ήταν ψαράδες, τελώνες και τεχνίτες. Άνθρωποι που ήξεραν από δουλειά, όχι από θεωρίες.Οι μεγάλοι εχθροί του ήταν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Αυτοί ήταν οι «μορφωμένοι» της εποχής, οι δάσκαλοι του Νόμου, οι «πτυχιούχοι» της θεολογίας. Ο Χριστός τους κατηγορούσε διαρκώς για υποκρισία και για το ότι «έχασαν την ουσία» μέσα στα γράμματα και τους κανόνες. Δεν μιλούσε ακαδημαϊκά. Χρησιμοποιούσε παραβολές από την καθημερινή ζωή: τον σπορέα, τον ποιμένα, το αμπέλι. Μιλούσε έτσι ώστε να τον καταλαβαίνει ο απλός άνθρωπος του χωριού, όχι μόνο οι λίγοι στις βιβλιοθήκες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕΙΧΕ ΛΑΙΚΗ ΒΑΣΗ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ
ΔιαγραφήΆρα τι πιστεέυεις πως ο παραπάνω αναφερόμενος που πήρε το πτυχίο δεν είναι πολύ καλός?
Διαγραφή