Σαν ταινία τρόμου!

Ήταν από εκείνες τις νύχτες που η πόλη δεν κοιμάται - απλώς σωπαίνει, σαν να κρατά την ανάσα της

Η ομίχλη χθες το βράδυ είχε «καταπιεί» το κέντρο της Βέροιας. Οι δρόμοι άδειοι, απλωμένοι κάτω από τα φώτα που τρεμόπαιζαν θαμπά, σαν να δίσταζαν κι αυτά να φωτίσουν. Ούτε βήμα, ούτε μηχανή, ούτε ψίθυρος. Μόνο η σιωπή.

Τα αποκριάτικα φωτεινά προσωπεία κρέμονταν πάνω από τον δρόμο, αιωρούμενα μέσα στην ομίχλη. Τα μάτια τους έμοιαζαν ζωντανά, σαν να παρατηρούσαν όποιον τολμούσε να περάσει. Έδιναν στην άδεια Μητροπόλεως μια παράξενη θεατρικότητα, σαν σκηνικό από ταινία μυστηρίου ή τρόμου, όπου κάτι πρόκειται να συμβεί — αλλά δεν ξέρεις τι, ούτε από πού.

Τα κτίρια στέκονταν σιωπηλά, με τα κλειστά παντζούρια και τις σκοτεινές βιτρίνες τους. Η υγρασία είχε καθίσει πάνω στην άσφαλτο, και το φως αντανακλούσε αχνά, δημιουργώντας σκιές που άλλαζαν σχήμα μέσα στο γκρίζο πέπλο. Κάθε φανάρι φαινόταν πιο μακρινό απ’ όσο ήταν. Κάθε γωνία έκρυβε μια αίσθηση αναμονής.

Ήταν από εκείνες τις νύχτες που η πόλη δεν κοιμάται — απλώς σωπαίνει. Σαν να κρατά την ανάσα της. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, η Βέροια δεν έμοιαζε γνώριμη, έμοιαζε ξένη, σχεδόν τρομακτική. Σαν να είχε γυρίσει σελίδα και να περίμενε τον πρωταγωνιστή να εμφανιστεί στο πλάνο.