Ένα κτίριο, χιλιάδες αναμνήσεις!

Γράφει ο Στέργιος Ζυγουλίανος
Η μονοκατοικία στέκει στη γωνία της οδού Εληάς σαν ήσυχη ανάμνηση μιας εποχής που δεν βιαζόταν. Δεκαετία του ’70 τότε που τα σπίτια χτίζονταν για να κατοικηθούν, όχι για να εντυπωσιάσουν. Δύο όροφοι, καθαρές γραμμές, μπαλκόνια με χαμηλά κάγκελα, παράθυρα που άνοιγαν διάπλατα στο φως και στις φωνές του δρόμου.

Η αυλή μικρή, περιποιημένη, με τα δεντράκια της να προσπαθούν να κρατήσουν μια σκιά ιδιωτικότητας μέσα στην πόλη που μεγάλωνε. Το χαμηλό κάγκελο δεν χώριζε· απλώς όριζε. Ήταν εκεί για να θυμίζει πως το σπίτι είχε όριο, αλλά όχι απόσταση. Από μέσα έβγαιναν μυρωδιές φαγητού, ήχοι ραδιοφώνου, κουβέντες απογευματινές.

Γύρω της, οι πολυκατοικίες άρχισαν σιγά σιγά να υψώνονται, πιο ψηλές, πιο βαριές. Κι όμως, η μονοκατοικία δεν χάθηκε. Έμεινε σαν σημείο αναφοράς, σαν μια παύση ανάμεσα στις γραμμές της πόλης. Ένα σπίτι που θυμίζει πως η Βέροια υπήρξε κάποτε χαμηλή, ανθρώπινη, με δρόμους που περπατιούνταν αργά.

Σήμερα, την κοιτάς και δεν σκέφτεσαι αρχιτεκτονική. Σκέφτεσαι ζωές. Πρωινά με ανοιχτά παράθυρα, καλοκαίρια με καρέκλες στο πεζοδρόμιο, χειμώνες με φως που έμενε αναμμένο νωρίς. Σκέφτεσαι μια πόλη που άλλαξε, αλλά άφησε πίσω της τέτοια σπίτια για να θυμίζουν πως κάποτε ο χρόνος χωρούσε μέσα σε μια μονοκατοικία.