Ο Μητροπολίτης Βεροίας στην πανήγυρη του ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου

Κατά το διήμερο 25 και 26 Οκτωβρίου ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων έλαβε μέρος στην πανήγυρη του ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Βύρωνος, κατόπιν προσκλήσεως του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ, μεταφέροντας και τεμάχιο ιερών λειψάνων του αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτη. Ο σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε το θείο λόγο, καθώς επίσης χοροστάτησε...

στον όρθο και προεξήρχε στο αρχιερατικό συλλείτουργο, κατά το οποίο το θείο λόγο κήρυξε ο σεβασμιώτατος Καισαριανής κ. Δανιήλ. Να σημειωθεί ακόμη ότι στον ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ΙΓ΄Δημήτρια μεταφέρθηκε επίσης για προσκύνημα η ιερά Εικόνα της Παναγίας Σουμελά από το όρος Βέρμιο. Η ομιλία του σεβ. Μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος στον Εσπερινό: «Σήμερον συγκαλεῖται ἡμᾶς τοῦ Ἀθλοφόρου ἡ παγκόσμιος πανή­γυ­ρις. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι, φαι­δρῶς ἐκτελέσωμεν τήν μνήμην αὐ­τοῦ».

Καί ἐάν εἰς ὅλη τήν οἰκουμένη εἶναι ὁ ἱερός ὑμνογράφος ὁ ὁποῖος συγ­καλεῖ κατά τήν παροῦσα ἑσπέ­ρα τούς πιστούς γιά νά τιμήσουν, τήν ἱερά καί ἀξιάγαστο μνήμη «τοῦ σοφωτά­του ἐν διδα­χαῖς καί στεφανίτου ἐν μάρ­τυσι», με­γα­λω­νύμου μάρτυρος Δημη­τρίου, διότι, ὅπως ὁ ἴδιος διακηρύσσει, εἶναι παγκό­σμι­ος ἡ πανήγυρις τοῦ Ἀθλοφόρου, ἐμᾶς, ἀδελφοί μου, δέν μᾶς συνεκάλεσε μόνον ὁ ἱερός ὑμνογράφος. Μᾶς συνεκάλεσε ἐδῶ, εἰς τὸ ἱερό καί περίκλυτο αὐ­τό τέμε­νος τοῦ μυροβλύτου Ἁγίου, ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, διά

τῆς ἱερᾶς καί ἱστορικῆς εἰκόνος τῆς Πα­να­γίας τῆς Σουμελᾶ, τῆς Πανα­γίας τῶν Ποντίων, τήν ὁποία μεταφέ­ραμε ἀπό τό νέο κατοικητήριό της, τό Προσκύνημά της στίς πλαγιές τοῦ Βερμίου τῆς Ἠμαθίας, κατόπιν ἀδελφικῆς προσκλήσεως καί πα­ρα­­­κλή­σεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποι­μενάρχου σας καί ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμητ­τοῦ κυρίου Δανιήλ, καί τήν ὁποία μέ εὐλάβεια καί κατάνυξη ὑποδε­χθήκατε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες.

Μᾶς συνεκάλεσε ἡ Παναγία Μη­τέρα τοῦ Κυρίου, διότι ὅπως κάθε μητέρα περιβάλλει μέ ἀγάπη ἐκεί­νους πού τιμοῦν τό τέκνο της, ἔτσι καί ἡ Παναγία μας περιβάλλει μέ ἀγάπη ὅλους τούς γνησίους φί­λους τοῦ Υἱοῦ της καί ἰδιαι­τέρως τόν ζηλωτή καί μιμητή τοῦ Πά­θους του, τόν μεγαλομάρτυρα Δη­μή­­τριο. Μᾶς συνεκάλεσε, ἀδελφοί μου, γιατί ἡ ἀγάπη της δέν θέλησε νά δεχθεῖ μόνη τήν εὐλάβεια καί τήν τιμητική προσκύνηση τῶν εὐσε­βῶν τέκνων

της τῆς ἐνο­ρίας τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καισαριανῆς, Βύ­ρωνος καί Ὑμηττοῦ, ἀλλά ἤθελε νά τήν μοι­ρασθεῖ, μέ τόν «συμπα­θέστατο» με­­­γα­λομάρτυρα Δημή­τριο, «τόν θαύ­μασιν ἐκλάμψαντα πάσῃ τῇ οἰ­κουμένῃ», χάριν τοῦ ὁποίου ἐγ­κα­τέλειψε ἐπ᾽ ὀλίγον τόν θρόνο της καί ἦλθε ἐδῶ γιά νά συνεορ­τάσει μαζί μας τή μνήμη τοῦ τέ­κνου της καί νά συνεορ­τασθεῖ μαζί του· γιά νά δεχθεῖ τήν εὐλάβειά σας καί νά σᾶς ἐπιδαψι­λεύσει τή χάρη της· γιά νά ἀκούσει μαζί μέ τόν μυρο­βλύ­τη Ἅγιο τά μυ­στικά αἰτήματα τῶν καρδιῶν σας καί νά τά μετα­φέ­­ρουν ἀπό κοινοῦ στόν Δεσπότη καί Κύριο.

Τιμοῦμε, λοιπόν, ἀπόψε, ἀδελφοί μου, τόν ὑπέρμαχον πάσης τῆς οἰ­κουμένης καί προϊστάμενον τῆς ἐνο­ρίας σας, τόν καθαρόν καί παρ­θέ­νον, ὅπως τόν ὀνομάζει ὁ ἐγκω­μιαστής του ἅγιος Νικόλαος ὁ Κα­βάσιλας, Ἅγιο Δημήτριο, τό «παρ­θενίας ἄγαλμα καί θαῦμα μαρτύ­ρων», ἔχοντας ἐνώπιόν μας τμῆμα τοῦ ἱεροῦ καί χαριτοβρύτου λει­ψά­νου του. Τόν τιμοῦμε μα­­ζί μέ τήν «καθαρωτέραν λαμπη­δό­νων ἡλι­ακῶν» Παναγία Παρθέ­νο, ἀτε­νί­­­­ζοντας τό ἱερό πρόσωπό της στήν ἱστορική καί θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Σουμελᾶ. Καί αὐτό πού συνδέει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο τόν Ἅγιο Δημήτριο μέ τήν Παναγία μας εἶναι ἡ καθα­ρότης τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, ἡ ἁγνεία καί ἡ παρθενία.

Καί δέν εἶναι, ἀσφαλῶς τυχαῖο, ὅτι ὁ ἑορ­τασμός τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου Δη­μητρίου μέ τήν Ὑπεραγία Θεο­τό­κο, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται στή Θεσ­σαλονίκη ἀπό τόν 14ο αἰῶ­­να, συμπίπτει μέ τήν ἔμφαση τήν ὁποία δίδουν ὅλοι οἱ δια­πρε­πεῖς ἐγκωμιαστές τοῦ Ἁγίου αὐτή τήν ἐποχή εἰς τήν ψυχική καί σω­μα­τική καθαρότητα καί ἁγνεία τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. «Τό σῶμα Δημήτριος εὐθύς ἐκ παι­δός καί καθαρώτατον διά τέ­λους τη­ρήσας, τήν ψυχήν ἀξίαν εὖ μά­λα τῆς ἀρρήτου καί ὑπέρ λόγον πα­ρεσκευάκει σοφίας, ᾗ φίλη μά­λι­­στά γε τῶν ἄλλων ἁπάντων κά­θαρσις», γράφει καί πάλι ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας.

Ἀγάπησε ὁ ἅγιος Δημήτριος ἐκ παιδός τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, καί παρά τήν ἀρι­στοκρατική του καταγωγή ἡ ὁποία τοῦ ἐπέτρεπε νά ζεῖ μέ πο­λυ­τέλεια καί χλιδή, πού εὔκολα δη­μιουργοῦν ἀφορμές γιά νά πα­ρα­συρθεῖ ὁ ἄνθρωπος καί ἰδίως ὁ νέος ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν ἀσω­τία, καί παρά τό γεγονός ὅτι ζοῦσε σέ μία μεγαλούπολη, ὅπως ἡ Θεσσαλονίκη, στήν ὁποία βρίθουν οἱ πειρασμοί, καί οἱ σειρῆνες τοῦ κόσμου προσπαθοῦν νά ἑλκύσουν τούς ἀνθρώπους στήν φιληδονία καί τήν ἀκολασία, ἐκεῖνος εἶχε ρυθμίσει τίς αἰσθήσεις του μέ τέ­τοιο τρόπο ὥστε νά μήν παρα­σύ­ρεται ἀπό τίς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός, καί εἶχε προσηλώσει τόν νοῦ του στό ἀκρό­­τατο τῶν ἐφε­τῶν, στόν Χρι­στό, διατηρῶ­ντας ἔτσι τόν ἑαυ­τό του καθαρό ἀπό παντός μολυ­σμοῦ σαρκός καί πνεύ­ματος καί κα­θιστῶντας τον ναόν θεῖον καί ὄρ­γανον τοῦ Πα­ναγίου Πνεύ­μα­τος.

Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν αὐτό τό ὁποῖο τοῦ ἔδωσε «λόγον καί σο­φί­αν» γιά νά εὐαγγελίζεται τό ὄνο­­μα τοῦ Χριστοῦ. Τό Ἅγιο Πνεῦ­μα, τό ὁποῖο ἐνοικοῦσε στήν ψυχή του, ἦταν πού τόν ἀξίωσε νά γίνει μάρ­τυς Ἰησοῦ Χριστοῦ καί μιμη­τής τοῦ Δεσποτικοῦ πάθους λογ­χευ­­θείς τήν πλευρά. Τό Ἅγιο Πνεῦ­μα, τό ὁποῖο κατοικοῦσε στό καθαρώτατο σῶμα του, ἦταν αὐτό πού παρέμει­νε καί παραμένει στό ἱερό λείψανό του καί τό μεταποιεῖ εἰς πηγήν μύ­ρου ἀκενώτου «εἰς ὀσμήν εὐω­δίας πνευματικῆς». Αὐτό τό Ἅγιο Πνεῦμα τό ὁποῖο ἐνοικεῖ στό χαριτόβρυτο καί θαυ­μα­­τουργό λείψανό του εἶναι, ἀ­δελ­φοί μου, αὐτό τό ὁποῖο ἐγ­γίζει καί μᾶς, καθώς προσκυ­νοῦμε εὐ­λα­βῶς τό ἱερό λείψανο τοῦ ἀ­θλο­­φόρου μάρτυρος, ὅπως τονί­ζει ὁ ἀρχιεπί­σκο­πος Θεσσαλονί­κης, ἅγι­ος Ἰωσήφ ὁ Στουδίτης, στό ἐγ­κώ­μιό του πρός τόν ἅγιο Δη­μή­τριο. Εἶναι αὐτό τό ὁποῖο μᾶς παρακινεῖ νά διατηρήσουμε καί ἐμεῖς τήν ψυ­χή καί τό σῶμα μας ἁγνά ἀπό τοῦ κόσμου, ὅπως ὁ τιμώμενος Ἅγιος καί ἡ συντιμωμένη Πανα­γία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, διά τῆς φυλακῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, ὅσο δύσκολο καί ἐάν θεω­ροῦμε ὅτι εἶναι αὐτό μέσα σέ ἕνα κόσμο στόν ὁποῖο πλεονάζει ἡ ἁ­μαρ­τία καί περισσεύει ἡ ἀνομία.
Ἔχουμε ὁδηγό καί βοηθό στήν προσπάθειά μας τόν μεγαλώνυμο μάρτυρα Δημήτριο. Ἔχουμε ὑπε­ρα­­σπιστή καί σύμμαχο τήν Ὑπε­ρα­γία Θεοτόκο. Ἔχουμε καί τούς δύο μεσίτες καί πρέσβεις στόν θρό­νο τῆς Χάριτος ὑπέρ ἡμῶν, γιά νά ἀναδειχθοῦμε καί ἐμεῖς ἰσχυροί στόν ἀγῶνα μας καί νά ἀξιωθοῦμε νά τούς συναντήσουμε στόν οὐρα­νό, «ἔνθα ἦχος καθαρός ἑορτα­ζόντων καί πάντων τῶν εὐ­φραι­νομένων ἡ κατοικία». Κλείνοντας, ἀδελφοί μου, τίς τα­πεινές αὐτές σκέψεις ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου μεγαλομάρ­τυρος Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου καί τῆς μεταφορᾶς τμήματος τοῦ χαριτοβρύτου λειψάνου του καί τῆς θαυματουργοῦ καί ἱστορικῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, τῆς Παναγίας τῶν Ποντίων καί τῶν προσφύγων, στόν πανηγυρί­ζο­ντα ἱερό ναό σας, θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω καί πάλιν θερμότατα τόν Σε­βα­σμιώτατο Ποιμενάρχη σας, Μη­τρο­­πολίτη Καισαριανῆς, Βύ­ρω­νος καί Ὑμηττοῦ, γιά τήν εὐγενῆ πρόσκλησή του καί τήν φιλοξενία του, καί νά εὐχηθῶ τα­πει­νῶς ἡ χάρη τοῦ ἱεροῦ λει­ψάνου τοῦ μεγαλομάρτυς Ἁγίου Δημη­τρίου καί ἡ εὐλογία τῆς Παναγίας Σουμελᾶ νά τόν ἐνισχύουν στήν ποιμαντορία του καί νά εὐλογοῦν καί νά σκέπουν τήν ἐνορία σας καί ὅλη τήν Ἱερά Μητρόπολή του