«Νίκος Χατζηβεροιώτης»: «Η αποτυχημένη αστική ανάπλαση της Βέροιας»

Τόσο πολύ δεν αγαπάµε την πόλη µας; Ή τόσο πολύ δεν πιστεύουμε και δεν εμπιστευόμαστε εκείνους που μας κυβερνούν - κατά συνέπεια, στεκόμαστε τουλάχιστον επιφυλακτικοί ακόμη και όταν καταφθάνουν προγράμματα από το ΕΣΠΑ; Διαβάζοντας τις εκατοντάδες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τις οποίες οι Βεροιώτες εξέφραζαν αρνητικά την ανάπλαση στο κέντρο, σκέφτηκα ότι μια τέτοια αντίδραση στα μάτια του μέσου Ευρωπαίου (του ανθρώπου που ζει σε πόλεις φροντισμένες και φιλικές προς τους κατοίκους τους) μοιάζει δείγμα ομαδικής παράκρουσης - παράνοιας. Πιθανώς και επιβεβαίωση της κοινωνικής σήψης, της αρρώστιας ενός λαού εθισμένου στο γκρίζο.

Ανήκω όμως κι εγώ σε εκείνους που από την αρχή διαφώνησαν με το φιλόδοξο αυτό έργο. Οχι, δεν ασπάζομαι τη θεωρία σύμφωνα με την οποία σε περίοδο κρίσης υπάρχουν άλλες προτεραιότητες και το θέμα του καλλωπισμού της πόλης δεν μπορεί να είναι μία από αυτές. Μια όμορφη Βέροια πρέπει να είναι καθημερινό μέλημα όλων μας. Επειτα όμως από μια σειρά τραγικών αποτυχιών, κάθε φορά που ακούω τη λέξη ανάπλαση, αντί να χαίρομαι, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. 

Επειδή οι ως τώρα αναπλάσεις, αντί να βελτιώσουν την κατάσταση, να ομορφύνουν το περιβάλλον, να παρηγορήσουν αυτή την ταλαιπωρημένη πόλη, έφεραν ακόμη μεγαλύτερη ασχήμια. Από πού να αρχίσω; Από την πλατεία της Εληας που τσιμεντοποιήθηκε, που όσο πιο παλιά γυρίζουμε, μέσα από τις φωτογραφίες, τόσο πιο όμορφη τη βρίσκουμε; Να συνεχίσω στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων που αυτό το πράγμα μόνο πλατεία δεν θεωρείται; 

Και φτάσαμε στην πλατεία Ωρολογίου, που κατέληξε να είναι ένας χώρος που δεν πατάει άνθρωπος κακοφτιαγμένος και ασυντήρητος ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Είμαι σίγουρος ότι μπορεί ο καθένας να υποδείξει πολλές αναπλασμένες γωνιές στις γειτονιές όπου κινείται, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι χειρότερες από ό,τι ήταν προ αναπλάσεως.

Και όχι, το φταίξιμο δεν ανήκει (αποκλειστικά) σε εκείνους που τις σχεδίασαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η πόλη. Οι αναπλάσεις όμως χρειάζονται μόνιμη φροντίδα, φύλαξη και συντήρηση. Αλλιώς, ιδού η Βέροια μας: Σιντριβάνια που δεν δουλεύουν ποτέ, σπασμένα μάρμαρα και παγκάκια, χορταριασμένες αλτάνες, ξεραμένο γκαζόν, ρυπαρά πεζοδρόμια, αυτοκίνητα παρκαρισμένα στους σκοτεινούς πεζόδρομους. Ετσι, σε παρόμοιο χάλι, φανταζόμουν ότι θα ήταν σε μερικά χρόνια και η πεζοδρομημένη Ανοίξεως όποτε έβλεπα τα φιλόδοξα σχέδια με τα γκαζόν, τα δεντράκια και το πεντακάθαρο οδόστρωμα. Δεν έχω μεγάλη ή αρρωστημένη φαντασία, έχω γνώση πλέον των καταστάσεων.

Προτιμώ λοιπόν κι εγώ τον δρόμο με τη σημερινή του μορφή φοβούμενος τα χειρότερα. «Απ' το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα», που λέει και η παροιμία. Εκεί μας κατάντησαν: Να τρέμουμε την αλλαγή και να προτιμάμε από την ελπίδα για το καλύτερο τη μιζέρια που έχουμε συνηθίσει.