Παρέμβαση αναγνώστη για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της Ημαθίας

ΓΡΑΦΕΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΤΟΥ «ΒΕΡΟΙΩΤΗ»
Είναι να απορεί κανείς... με αυτή την κρίση που υφίσταται η Ελληνική κοινωνία, πόσο έχει πληγεί η περηφάνια και ο σεβασμός στο ποδόσφαιρο μας. Αξίες που αποτέλεσαν τις ράγες πάνω στις οποίες στήθηκε το ποδόσφαιρο μας και αντανακλούσαν στις επιτυχίες της Εθνικής ομάδας, σήμερα δεν υπάρχουν ούτε στα όνειρα ούτε στις πράξεις των ποδοσφαιρανθρώπων! Και δεν χρειάζεται να ψάξεις μακριά για να το διαπιστώσεις αυτό, καθώς αρκεί να δεις στο πρωτάθλημα της Α1 στην Ημαθία όπου μια ομάδα με νεαρά 15χρονα και 16χρονα πιτσιρίκια παλεύουν κόντρα στην μιζέρια και τον καιροσκοπισμό, ασήμαντων
οπαδών και παικταράδων των καφενείων που η μεγάλη τους επιτυχία είναι να μην χάσουν βαθμούς από την ομάδα που άλλες εποχές θα συγκέντρωνε τον σεβασμό και την αγάπη των αληθινών φιλάθλων. Κάποτε αυτή την ομάδα θα την βλέπαμε σαν κάτι πολύτιμο , θα την προστατεύαμε, θα την ευχαριστιόμασταν...

Δεν θα βρίζαμε τις μάνες τους, δεν θα τους παίζαμε βρώμικα, θα τους συμβουλεύαμε όταν ξέφευγαν, θα πηγαίναμε να τους δούμε όπου έπαιζαν. Τότε χαιρόμασταν το ποδόσφαιρο που σήμερα αυτοί παίζουν, χωρίς σκοπιμότητα, χωρίς οι τρεις πόντοι να είναι ο αυτοσκοπός. Εμείς οι παλιοί κάποτε είχαμε την πολυτέλεια αυτής της χαράς του ποδοσφαίρου ίσως γιατί η κοινωνία είχε τότε αντοχές. Αλλά πάλι αυτό που ζούμε είναι άθλιο και ελπίζω έστω και τώρα οι υπεύθυνοι αλλά και οι συμμετέχοντες διαιτητές ,παίκτες, προπονητές και οι λιγοστοί φίλοι του ερασιτεχνικού ποδόσφαιρου να το σκεφτούν...
Ευτυχώς οι μικροί το φιλοσόφησαν και εκπαιδεύονται στην αδικία… την μαγκιά του τσαμπουκά και την πολιτική της κολοτούμπας...