Ο μπάρμπα Μήτρης με το γαϊδουράκι και τα τραγούδια – Μια αγαπητή μορφή της παλιάς Βέροιας

Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία από τη Βέροια της δεκαετίας του 1960 που δημοσιεύθηκε στις «Παλιές Φωτογραφίες της Βέροιας» γίνεται αφορμή να επιστρέψει στη μνήμη ένας άνθρωπος που οι παλαιότεροι θυμούνται με τρυφερότητα. Ο Μήτρης, ο Νταλιάνης, ή περισσότερο γνωστός ως Νανταλής, με τα φθαρμένα ρούχα, το σκυμμένο κεφάλι και το γαϊδουράκι του, υπήρξε μια γνώριμη παρουσία στις γειτονιές της πόλης.

Η φωτογραφία αποδίδεται στο Αρχείο Κουκούδη – Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα. Σε παλαιότερη δημοσιευμένη αναφορά του Αστέριου Κουκούδη, περιγράφεται ως ένας πράος άνθρωπος βλάχικης καταγωγής, που ζούσε κάνοντας θελήματα και μικρομεταφορές για τις νοικοκυρές της Βέροιας, οι οποίες συχνά τον φίλευαν για τη βοήθειά του.

Στις αναμνήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν, ο μπάρμπα Μήτρης εμφανίζεται σχεδόν πάντα μαζί με το ζώο του. Του έδιναν βελέντζες για να τις μεταφέρει στο μπατάνι, αναλάμβανε μικρές δουλειές και περνούσε από τις γειτονιές, κερδίζοντας τη συμπάθεια των κατοίκων.

Οι προσωπικές μαρτυρίες τον συνδέουν με το λεγόμενο «Κονάκι», δίπλα στα εκπαιδευτήρια Τσαλέρα. Άλλες αναμνήσεις αναφέρουν ότι η οικογένεια Δ. Μπουσμπούκη τού πρόσφερε προστασία και φιλοξενία στο ισόγειο του σπιτιού της. Η σχέση του με τους Μπουσμπουκαίους καταγράφεται και στη δημοσιευμένη αναφορά του Κουκούδη, ο οποίος σημειώνει πως τη φωτογραφία τοy παραχώρησε ο καθηγητής Αντώνης Μπουσμπούκης.

Ο άνθρωπος που ήξερε να τραγουδά

Ο Μήτρης δεν έμεινε στη μνήμη μόνο για τα θελήματα. Όσοι τον θυμούνται μιλούν και για τα τραγούδια του. Γνώριζε πολλά βλάχικα τραγούδια και, όταν περνούσε από τη γειτονιά του Μουλά Μουσταφά, οι Βλάχοι κάτοικοι τον καλοδέχονταν και εκείνος τους τραγουδούσε.

Η απώλεια που θυμούνται ακόμη

Μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάμνηση αφορά τον θάνατο του γαϊδουριού του. Κάτοικος, παιδί τότε του Δημοτικού, θυμάται πως μαζί με άλλα παιδιά βρήκαν το ζώο νεκρό στον χώρο όπου το κρατούσε, στο ημιυπόγειο του κτιρίου.

Στη δική του μνήμη, η απώλεια αυτή σηματοδότησε την επιδείνωση της ζωής του μπάρμπα Μήτρη. Ήταν το ζώο με το οποίο έκανε τις μεταφορές του και εξασφάλιζε τα λιγοστά μέσα για να ζήσει. Παρά τη φτώχεια και την παραμελημένη εμφάνισή του, οι αναμνήσεις που διασώζονται επιμένουν στην πραότητά του και στην αξιοπρέπεια με την οποία στεκόταν απέναντι στους άλλους.

Για τα προηγούμενα χρόνια της ζωής του υπάρχουν αποσπασματικές αφηγήσεις, χωρίς αρκετά επιβεβαιωμένα στοιχεία ώστε να σχηματιστεί μια ασφαλής βιογραφία. Εκείνο που προκύπτει σταθερά από τις μαρτυρίες είναι η αγάπη με την οποία τον θυμούνται.

Ο μπάρμπα Μήτρης ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους της παλιάς Βέροιας που η ιστορία τους διασώθηκε κυρίως από στόμα σε στόμα. Μέσα από μια φωτογραφία, ένα τραγούδι και τις παιδικές αναμνήσεις μιας γενιάς, η παρουσία του εξακολουθεί να βρίσκει θέση στη μνήμη της πόλης.