«Λύγισαν» μετά το τελευταίο παράγγελμα - Δάκρυα, αγκαλιές και ευφάνταστα πανό στην αποφοίτηση των νέων Αστυφυλάκων στη Νάουσα

Τρία χρόνια εκπαίδευσης. Έξι εξάμηνα με πειθαρχία, απαιτήσεις, θεωρία και πράξη. Και στο τέλος, λίγα μόλις δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για να αφήσουν στην άκρη το αγέρωχο βλέμμα και το αυστηρό τυπικό και να χαθούν στις αγκαλιές των ανθρώπων τους.

Η τελετή ονομασίας και απονομής πτυχίων στους νέους Αστυφύλακες της Εκπαιδευτικής Σειράς 2023 - 2026, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 4 Οκτωβρίου στο Τμήμα Δοκίμων Αστυφυλάκων Νάουσας, είχε πολλές στιγμές συγκίνησης. Όχι μόνο για τους ίδιους τους αποφοίτους, αλλά ίσως ακόμη περισσότερο για τους γονείς τους, που έζησαν μαζί τους, από απόσταση ή από κοντά, ολόκληρη αυτή την απαιτητική τριετία.

Κατά τη διάρκεια του επίσημου τελετουργικού, οι νέοι Αστυφύλακες παρέμεναν στις θέσεις τους, με την πειθαρχία και τη σοβαρότητα που απαιτούσε η στιγμή. Αγέρωχοι, με το βλέμμα μπροστά, άκουγαν τα ονόματά τους και παραλάμβαναν τα πτυχία τους, γνωρίζοντας πως έκλεινε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής τους.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, όμως, οι οικογένειές τους, που έφτασαν στη Νάουσα από διάφορα σημεία της Ελλάδας. Τόσοι επισκέπτες που ο χώρος αδυνατούσε να χωρέσει, όμως η Σχολή φρόντισε να ανοίξει μια αίθουσα και να προσφέρει καθίσματα και γιγαντοοθόνη με ζωντανή μετάδοση, για τους συγγενείς που δεν είχαν την δυνατότητα να σταθούν όρθιοι πέριξ του προαυλίου.

Στο άκουσμα κάθε ονόματος ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Φίλοι και συγγενείς σφύριζαν με ενθουσιασμό, ενώ αρκετοί είχαν ετοιμάσει πανό και μεγάλα χαρτόνια με φωτογραφίες των πτυχιούχων, άλλα με συγκινητικά μηνύματα και άλλα με χιουμοριστικές ατάκες που έδιναν έναν πιο αυθόρμητο τόνο στην επίσημη τελετή.

Και ανάμεσα στα χαμόγελα υπήρχαν πολλά δάκρυα. Κυρίως από μητέρες που παρακολουθούσαν τα παιδιά τους να στέκονται πλέον μπροστά τους με τη στολή της Ελληνικής Αστυνομίας, έχοντας ολοκληρώσει μια δύσκολη διαδρομή τριών ετών.

Ιδιαίτερα φορτισμένα ήταν και τα λόγια του Διοικητή τους, Αστυνομικού Υποδιευθυντή Βασίλειου Κεφτέ, καθώς πίσω από την αποφοίτηση δεν βρίσκονται μόνο οι εξετάσεις και τα μαθήματα, αλλά έξι εξάμηνα συστηματικής θεωρητικής και πρακτικής εκπαίδευσης, πειθαρχίας, καθημερινής προσπάθειας και προετοιμασίας για τις πραγματικές απαιτήσεις του αστυνομικού επαγγέλματος.

Η πιο δυνατή εικόνα, όμως, ήρθε όταν ολοκληρώθηκε το τυπικό της τελετής. Τότε οι σειρές έσπασαν και μαζί τους έσπασε, για λίγο, και η αυστηρότητα της στιγμής. Οι νέοι Αστυφύλακες έτρεξαν προς τους δικούς τους ανθρώπους και χάθηκαν μέσα σε αγκαλιές. Γονείς που περίμεναν αυτή την ημέρα επί τρία χρόνια, αδέλφια, φίλοι και συγγενείς τους αγκάλιαζαν, τους φιλούσαν και φωτογραφίζονταν μαζί τους.

Εκεί, αρκετοί από εκείνους που λίγα λεπτά νωρίτερα στέκονταν ακίνητοι και αγέρωχοι, «λύγισαν». Γιατί πίσω από κάθε στολή υπήρχε ένα παιδί που μόλις είχε πετύχει έναν μεγάλο στόχο και πίσω από κάθε νέο Αστυφύλακα μια οικογένεια που είχε ζήσει τις αγωνίες, τις δυσκολίες και τις προσδοκίες αυτής της διαδρομής.

Η αποφοίτηση, άλλωστε, δεν είναι μόνο το τέλος της εκπαίδευσης. Είναι η αρχή μιας εντελώς διαφορετικής ζωής. Μπροστά τους βρίσκονται πλέον οι πραγματικές απαιτήσεις της υπηρεσίας, η ευθύνη της στολής και, για τους περισσότερους, μια πρώτη περίοδος προσαρμογής στην Αττική, μακριά από τον τόπο και τις οικογένειές τους. 

Φεύγουν, όμως, έχοντας στις αποσκευές τους μια ολοκληρωμένη θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση και όλα όσα διδάχθηκαν αυτά τα τρία χρόνια στη Νάουσα. Και αυτό ίσως να είναι το πιο συγκινητικό στοιχείο της ημέρας. Η μετάβαση από τα παιδιά που πριν από τρία χρόνια πέρασαν την πύλη της Σχολής για να εκπαιδευτούν, στους νέους Αστυφύλακες που τώρα καλούνται να υπηρετήσουν. Μόνο που, όταν τελείωσε η τελετή και βρέθηκαν ξανά στην αγκαλιά της μάνας και του πατέρα τους, για λίγα λεπτά έγιναν πάλι απλώς… τα παιδιά τους.