Αρχιερατική θεία Λειτουργία και Δοξολογία για την 114η επέτειο απελευθερώσεως της Αλεξάνδρειας

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αλεξανδρείας.

Στο τέλος τελέστηκε Μνημόσυνο για τους πεσόντες του Μακεδονικού Αγώνος καΙ Δοξολογία για την 114η επέτειο της απελευθερώσεως της πόλεως από τον τουρκικό ζυγό παρουσία τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, ενώ ακολούθησε τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της πόλεως και τέλος, στρατιωτική και μαθητική παρέλαση στην οδό.

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Μνημονεύετέ μου τῶν δεσμῶν».

Μέ αὐτή τήν προτροπή ὁλοκληρώνει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος τήν ἐπιστολή του πρός τούς χριστιανούς τῶν Κολοσσῶν, ὅπως ἀκούσαμε στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα.

Δέσμιος γιά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, πού κήρυττε μέ ζῆλο, ζητᾶ ἀπό τούς Κολοσσαεῖς νά τόν θυμοῦνται στή δοκιμασία πού ὑπομένει καί νά παραδειγματίζονται ἀπό αὐτήν καί γιά τή δική τους ζωή.

Μαζί του βρίσκονται πολλοί μαθητές καί συνέκδημοί του καί μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ἱερός εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὁ ἰατρός, τή μνήμη τοῦ ὁποίου τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τόν ἀναφέρει ὄχι μόνο μέ τήν ἰδιότητα τοῦ ἰατροῦ, ἀλλά καί δείχνοντας τήν ἀγάπη του στό πρόσωπό του, χαρακτηρίζοντάς τον ἀγαπητό.

Ἡ ἀγάπη αὐτή ἦταν προφανῶς ἀμοιβαία, διότι ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος συντρόφευσε τόν μεγάλο ἀπόστολο σέ πολλές περιοδεῖες του ἀλλά καί συγκακοπάθησε μαζί του, ὅταν τό πλοῖο μέ τό ὁποῖο ταξίδευαν ναυάγησε, καί ὅταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος βρέθηκε στή φυλακή.

Ἡ συναναστροφή αὐτή τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο δέν τοῦ δίδαξε μόνο πολλά, ἀλλά καί τόν κατέστησε αὐτόπτη μάρτυρα τῶν κόπων καί τῶν πόνων τούς ὁποίους ὑπέμεινε ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος γιά νά κηρύξει τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καί τούς ὁποίους ἀποτύπωσε στή συνέχεια στίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων», διδάσκοντας καί ἐμᾶς αὐτό πού ἀκούσαμε νά συστήνει σήμερα στούς Κολοσσαεῖς ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Μνημονεύετέ μου τῶν δεσμῶν».

Σήμερα ὅμως ἡμέρα τῶν Ἐλευθερίων τῆς πόλεώς μας, μνημονεύουμε ἐκτός τῶν δεσμῶν τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καί τῶν δεσμῶν τῆς δουλείας τήν ὁποία ὑπέμειναν οἱ πρόγονοί μας ἐπί 500 καί πλέον χρόνια. Μιᾶς δουλείας σέ ἕναν ἀλλόθρησκο καί βάρβαρο κατακτητή, πού μέ κάθε τρόπο προσπαθοῦσε νά τούς ἐξαναγκάσει νά ξεχάσουν καί τή γλώσσα τους καί τήν ἱστορία τους καί τήν πίστη τους, ὥστε εὔκολα στή συνέχεια νά ἀφομοιωθοῦν μαζί του καί νά μήν ἐπιδιώξουν ποτέ τήν ἐλευθερία καί τήν ἀνεξαρτησία τους.

Ὅμως οἱ πατέρες μας ὑπέμειναν τή σκλαβιά μέ πίστη στόν Θεό καί μέ τήν ἐλπίδα ὅτι κάποια ἡμέρα θά ἐλευθερωθοῦν καί πάλι.

Καί δέν ἤλπιζαν μόνο ἀλλά καί ἀγωνίσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία τους, ἐπαναστατώντας μαζί μέ τούς ἄλλους Ἕλληνες, ἀλλά καί δίνοντας τόν δικό τους ἀγώνα, τόν Μακεδονικό ἀγώνα, γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν ξένη κατοχή.

Καί ὁ Θεός ἄκουσε τίς προσευχές τους, εἶδε τά δάκρυά τους καί μᾶς χάρισε τήν ἐλευθερία, σάν σήμερα, στίς 18 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912. Τήν ἡμέρα αὐτή ὁ ἑλληνικός στρατός πού πολεμοῦσε γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας ἀπό τούς Τούρκους ἀλλά καί ἀπό ἐκείνους πού ἐπεδίωκαν τήν προσάρτησή της στή σφαῖρα τῆς ἐπιρροῆς τους, εἰσῆλθε νικητής στήν πόλη μας.

Γι᾽ αὐτό καί δοξάζουμε σήμερα τόν Θεό, ἐδῶ στόν ναό τῆς Παναγίας, ὅπου ἔσπευσαν καί οἱ πατέρες μας γιά νά χτυπήσουν χαρμόσυνα τίς καμπάνες, ὅταν πληροφορήθηκαν τήν εἴσοδο τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στήν Ἀλεξάνδρεια, ἀλλά καί γιά νά ψάλλουν ὕμνους δοξολογίας καί εὐχαριστίας πρός τόν Θεό πού τούς χάρισε τήν ποθητή ἐλευθερία.

Τιμοῦμε ὅμως καί ἐκφράζουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας καί πρός τούς γενναίους ἀγωνιστές, τούς στρατιῶτες μας πού συστρατεύθηκαν στόν δύσκολο αὐτό ἀγώνα γιά νά ἐλευθερώσουν τήν Μακεδονία μας καί νά τήν ἑνώσουν μέ τό ἐλεύθερο ἤδη ἑλληνικό κράτος, χωρίς νά ὑπολογίσουν οὔτε κόπους οὔτε θυσίες οὔτε στερήσεις οὔτε τήν ἴδια τους ἀκόμη τή ζωή.

Ἡ ἀγάπη τους γιά τήν πατρίδα καί τούς σκλαβωμένους ἀδελφούς τους λειτουργοῦσε ὡς κίνητρο γιά νά πολεμοῦν προσσηλωμένοι στόν στόχο τους πού δέν ἦταν ἄλλος παρά ἡ ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας.

Μνημονεύουμε τήν ὑπέροχη θυσία τους. Ὑποκλινόμαστε στό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τους καί στή γενναιότητά τους καί τούς ἐκφράζουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας.

Γιά νά ἔχει ὅμως νόημα ἡ εὐγνωμοσύνη μας θά πρέπει ἡ δική τους προσφορά καί ἡ δική τους θυσία νά ἀποτελεῖ παράδειγμα καί γιά ἐμᾶς. Παράδειγμα ἀνδιοτελοῦς ἀγάπης γιά τήν πατρίδα ἀλλά καί θυσίας γιά τό δίκαιο καί τήν ἐλευθερία. Γιατί οὔτε τό δίκαιο οὔτε ἡ ἐλευθερία εἶναι αὐτονόητα στόν κόσμο μας. Πρέπει οἱ ἄνθρωποι νά τά διεκδικοῦμε καί νά μήν τά κατσπαταλοῦμε. Καί γιά νά τά διεκδικοῦμε θά πρέπει νά ἐμφορούμεθα πρωτίστως ἀπό ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα καί τούς συμπολίτες μας, νά ἐμφορούμεθα ἀπό πνεῦμα θυσίας καί προσφορᾶς, ἀπό πνεῦμα ὑπακοῆς στά κελεύσματα τῆς πατρίδος. Μόνο ἔτσι θά φανοῦμε ἀντάξιοι τῶν ἀγώνων καί τῆς θυσίας τῶν πατέρων μας, ἀντάξιοι καί τῆς ἐλευθερίας πού μᾶς χάρισαν καί ἀπολαμβάνουμε σήμερα μνημονεύοντας τή δική τους θυσία.