«Βούλιαξε» από κόσμο η 100η εμποροπανήγυρη Αιγινίου

Ολοκληρώνεται την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026 η 100η Εμποροπανήγυρη Αιγινίου. Η πρώτη εμποροπανήγυρη που λειτούργησε στη χώρα το 1926 και μια από τις μεγαλύτερες της Κεντρικής Μακεδονίας και της χώρας, με εκατοντάδες πάγκους με προϊόντα κάθε λογής, δεκάδες ψησταριές και καντίνες με γλυκά, να απλώνονται σε μια τεράστια έκταση 40 περίπου στρεμμάτων, το 10ήμερο της λειτουργίας της δέχεται χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά. Πολλοί είναι και οι Ημαθιώτες που κάθε χρόνο επισκέπτονται την εμποροπανήγυρη του Αιγινίου για βόλτα, ψώνια και φαγητό.

Ποιος έχει πάει Αιγίνιο και δεν έχει επιστρέψει με σακούλες που δεν θυμάται καν ότι αγόρασε; Ποιος δεν έχει ακούσει το περίφημο «12 ζευγάρια 5 ευρώ, κυρία μου!» και δεν έχει πει «βάλε μου κι αυτά, να υπάρχουν»; Και ποια γυναίκα δεν έχει σταθεί μπροστά σε έναν σωρό από βρακιά, ψάχνοντας το σωστό χρώμα και —αν μας χαμογελάσει η τύχη— το σωστό σχέδιο;

Και όλα αυτά φυσικά δεν γίνονται σε πέντε λεπτά. Θέλει τον χρόνο του, θέλει περπάτημα και ψάξιμο. Το «έχετε μεγαλύτερο;», ή «σε άλλο χρώμα υπάρχει;», ακούγεται συνέχεια και φυσικά ο πωλητής επαναλαμβάνει ασταμάτητα από δίπλα: «Έλα καλέ κυρία, πάρε πάρε! Ευκαιρία!»

Μετά από κάνα δίωρο περιπλάνησης, όταν πλέον τα πόδια έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται, τα αυτιά έχουν βουίξει και τα μάτια έχουν δει περισσότερα χρώματα και σχέδια απ’ όσα αντέχει ένας άνθρωπος σε μία ημέρα, έρχεται η μεγάλη ανταμοιβή που είναι το φαγητό.

Σουβλάκι, κοκορέτσι, κοντοσούβλι, ό,τι προλάβεις να παραγγείλεις πριν σε παρασύρει η μυρωδιά από τον διπλανό πάγκο. Τα κρεατικά έρχονται όπως πρέπει: πάνω στον κλασικό πλαστικό δίσκο, οι πατάτες στριμωγμένες στο μικρό πλαστικό πιατάκι, τα τζατζίκια δίπλα, κέτσαπ και μουστάρδα σε απόσταση αναπνοής.

Κι όταν έρθει η ώρα να φύγεις, λες «εντάξει, τελειώσαμε». Πριν φτάσεις όμως στο αυτοκίνητο, υπάρχει πάντα ένας τελευταίος πειρασμός. Οι λουκουμάδες. Ζεστοί, φρεσκοτηγανισμένοι, με σοκολάτα από πάνω και τριμμένο ξηρό καρπό.

Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία. Να κρατάς τις σακούλες με τα εσώρουχα, τις παντόφλες, τα πατάκια μπάνιου, τους ξύλινους πλάστες, τα κοντάρια για τις σκούπες και ό,τι άλλο κρίθηκε απολύτως απαραίτητο για την οικιακή σου ευτυχία, και ταυτόχρονα να προσπαθείς να φας έναν καυτό, τραγανό λουκουμά με εκείνο το μικροσκοπικό πλαστικό πιρουνάκι που λυγίζει πριν καν φτάσει στο στόμα.

Και όμως. Τα καταφέρνεις. Λίγο ψώνια, λίγο φαγητό, λίγο κλαρίνο, λίγο χάος, πολλές σακούλες και στο τέλος ένας λουκουμάς στο χέρι.

Αλλά, αυτό είναι το Αιγίνιο!

Το παρόν δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Ουδεμία κατάσταση είναι φανταστική. Οι ομοιότητες με πρόσωπα, περιστατικά και σκηνές της πραγματικότητας δεν είναι απλώς συμπτωματικές. Είναι απολύτως πραγματικές.

Δείτε το φωτορεπορτάζ του veriotis.gr από το Αιγίνιο: