Πανηγυρικός εσπερινός στη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μουτσιάλης

Την Τετάρτη 5 Αυγούστου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Μουτσιάλης.

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Καί λέγει Μωϋσῆς· Δεῖξόν μοι τήν σεαυτοῦ δόξαν».
Ἕναν ἀσυνήθιστο διάλογο μᾶς παρουσίασε στό σημερινό ἀνάγνωσμα ὁ θεόπτης προφήτης Μωυσῆς. Ἕναν διάλογο μεταξύ τοῦ ἴδιου καί τοῦ Θεοῦ. Ἕναν διάλογο «ἐνώπιος ἐνωπίῳ, ὡς εἴ τις λαλήσει πρός τόν ἑαυτοῦ φίλον», ὅπως δηλαδή ὁμιλεῖ κανείς πρός τόν φίλον του.

Ἔτσι τόν περιγράφει καί ἔτσι τόν αἰσθάνεται ὁ Μωυσῆς. Δέν βλέπει τόν Θεό, ἔχει ὅμως τή δυνατότητα νά συνομιλεῖ μαζί του, νά ἀκούει τή φωνή του, νά διατυπώνει τά αἰτήματά του, καί Ἐκεῖνος νά τά ἐκπληρώνει, διότι ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε αὐτή τήν εὔνοια καί τή χάρη.

Καί τί ζητᾶ ὁ προφήτης Μωυσῆς ἀπό τόν Θεό; Ζητᾶ νά δεῖ τήν δόξα του. «Δεῖξόν μοι τήν σεαυτοῦ δόξαν», τόν παρακαλεῖ.
Ἡ ἐπιθυμία του ὅμως δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκπληρωθεῖ. Ὄχι γιατί δέν μπορεῖ ὁ Θεός, ἀλλά γιατί δέν εἶναι δυνατόν νά ἀντέξει ὁ ἄνθρωπος τή λάμψη καί τήν αἴγλη τῆς θείας δόξης. Δέν εἶναι δυνατόν νά τήν δεῖ ὁ ἄνθρωπος καί νά ζήσει. Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ Θεοῦ συγκαταβαίνει στό αἴτημα τοῦ πιστοῦ δούλου του καί οἰκονομεῖ τήν ἱκανοποίησή του. Κρύψου, τοῦ λέγει, σέ αὐτή τήν τρύπα τῆς πέτρας καί ἐγώ θά περάσω ἀπό μπροστά σου, καλύπτοντας μέ τό χέρι μου τήν τρύπα. Καί ὅταν ἔχω ἤδη περάσει, θά πάρω τό χέρι μου καί τότε θά δεῖς «τά ὀπίσω μου».

Ἡ ἐξαίρετη αὐτή εὔνοια τοῦ Θεοῦ πρός τόν Μωυσῆ ἀποδεικνύεται καί κατά τό ἀνεπανάληπτο γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μας, τό ὁποῖο ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας καί πανηγυρίζει ἡ Ἱερά αὐτή Μονή πού εἶναι ἀφιερωμένη στή θεία Μεταμόρφωση.

Ὁ προφήτης Μωυσῆς δέν βρίσκεται αὐτή τή φορά στό ὄρος Σινᾶ, ἀλλά στό ὄρος Θαβώρ μαζί μέ τόν προφήτη Ἠλία, καί συνομιλοῦν μέ τόν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριό μας. Παρόντες οἱ ἔκπληκτοι μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης, πού κατά τή στιγμή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ δέν ἀντέχουν τήν ἐκτυφλωτική λάμψη τῆς θείας δόξης τοῦ μεταμορφουμένου Διδασκάλου τους καί πέφτουν στή γῆ.

Καί ἐάν ὁ προφήτης Μωυσῆς εἶχε ζητήσει ἀπό τόν Θεό νά δεῖ τή δόξα του, ὁ Πέτρος ζητᾶ τώρα τήν ἄδεια νά κάνει τρεῖς σκηνές, μία γιά τόν Χριστό καί ἀπό μία γιά τούς δύο οὐράνιους ἐπισκέπτες, ἐκφράζοντας τήν ἐπιθυμία του νά παρατείνει αὐτή τή μοναδική ἐμπειρία, ἀνάλογη μέ αὐτήν πού εἶχε διατυπώσει ὁ Μωυσῆς στόν Θεό.

Δύο περιστατικά, δύο πρόσωπα καί ἕνα παρόμοιο αἴτημα ξεχωρίζουν ἀνάμεσα στίς σκηνές πού μᾶς παρουσιάζει σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μέ τήν ὑμνολογία καί τά ἱερά ἀναγνώσματα τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μας. 

Καί ὅλα αὐτά μᾶς παρακινοῦν νά θέσουμε καί ἐμεῖς στούς ἑαυτούς μας τό ἐρώτημα. Ἐμεῖς τί ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό; Τί ἐπιθυμοῦμε νά μᾶς δώσει; Ποιά εἶναι ἡ πρώτη προτεραιότητα τῆς προσευχῆς μας;

Ἄς μήν σπεύσουμε νά ἀπαντήσουμε ὅτι ἐμεῖς δέν ἔχουμε τήν οἰκειότητα πού εἶχε ὁ προφήτης Μωυσῆς ἤ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, γιατί καί ἐμεῖς ἔχουμε τό προνόμιο νά ὀνομάζουμε τόν Θεό πατέρα μας καί νά εὑρισκόμεθα ἐνώπιος ἐνωπίῳ στίς ὧρες τῆς θείας λατρείας ἀλλά καί τῆς κατ᾽ ἰδίαν προσευχῆς μας, ὁ καθένας στό ταμιεῖο του.

Ὁ Χριστός μᾶς προτρέπει νά ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό ὅ,τι χρειαζόμαστε, τονίζει ὅμως τήν ἀνάγκη νά ζητοῦμε πρωτίστως τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ὅλα τά ὑπόλοιπα, τά ὁποῖα εἶναι φυσικό νά χρειαζόμαστε γιά τήν ἐπίγεια ζωή μας, θά μᾶς τά δώσει ὁ Θεός πού γνωρίζει τίς ἀνάγκες μας.

Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ὅμως κάτι πού ἀφορᾶ μόνο τό μέλλον μας. Ἀφορᾶ καί τό παρόν μας, διότι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστί», ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στούς μαθητές του. Καί ὅταν ζοῦμε μέσα μας τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τότε αἰσθανόμεθα, στό μέτρο τῶν δυνατοτήτων του ὁ καθένας μας, τή δόξα τοῦ Θεοῦ, πού ἐπιθυμοῦσε νά δεῖ ὁ προφήτης Μωυσῆς, ἀλλά καί τήν ἀπέραντη εὐχαρίστηση τήν ὁποία ἐξέφραζε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὅταν ἔλεγε στόν Χριστό ἐπάνω στό ὄρος Θαβώρ «Καλόν ἐστίν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».

Γι᾽ αὐτό καί θά πρέπει ὄχι μόνο νά ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό τή βασιλεία του, ἀλλά καί νά προσπαθοῦμε γιά νά τήν ζήσουμε μέσα στήν ψυχή μας, μέσα στήν καθημερινότητά μας, ἀγωνιζόμενοι νά καθάρουμε τήν ψυχή καί τό σῶμα μας, ὥστε νά μπορεῖ νά ἐνοικεῖ ὁ Θεός μέσα μας, γιά νά αἰσθανόμεθα τήν ἀνάπαυση καί τήν ἀγαλλίαση πού χαρίζει ἡ παρουσία του στόν ἄνθρωπο, ἀλλά κυρίως γιά νά μεταμορφούμεθα καί ἐμεῖς μέ τή χάρη του εἰς καινούς ἀνθρώπους καί νά ἀξιωθοῦμε νά ἀπολαύσουμε τῆς αἴγλης τοῦ θείου προσώπου του στόν οὐρανό.