Η έμπρακτη εκδήλωση της Μνήμης χωρίς περιορισμούς

Γράφει ο Χρήστος Α. Αποστολίδης, Δικηγόρος – Δρ Νομικής
Χωρίς αμφιβολία, η απόφαση της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας να θέσει όρους, κανόνες και προϋποθέσεις στο μνημόσυνο που θα τελούσε η Εύξεινος Λέσχη Βέροιας στη μνήμη των 353.000 θυμάτων της Ποντιακής Γενοκτονίας (πολλά εκ των οποίων άταφα !), προκάλεσε αλγεινή εντύπωση.

 Όσο και αν προσπάθησα, ειλικρινά δεν μπόρεσα να εξηγήσω τους λόγους που επέβαλαν την τόσο αυστηρή και ρητή απαγόρευση αφενός εισόδου στους Ιερούς Ναούς ποντιακών συλλόγων με λάβαρα και αφετέρου την διεξαγωγή ομιλιών για την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας. Λες και οι ένδοξες ποντιακές ενδυμασίες, όσο φυσικά και τα τιμημένα λάβαρα απομειώνουν την ιερότητα του χώρου ενός Ιερού Ναού. Αν είναι δυνατόν να ισχύει κάτι τέτοιο! Το αντίθετο μάλιστα, την ενισχύουν, γιατί αναδεικνύουν εμπράκτως την διαχρονική και άρρηκτη σύνδεση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. 

Τις εικόνες, τους σταυρούς και λοιπά εκκλησιαστικά κειμήλια έφεραν οι πρόσφυγες πρόγονοί μας μαζί τους, διωγμένοι από τις πατρογονικές εστίες τους, προτάσσοντας πάνω από όλα την ορθόδοξη χριστιανική τους πίστη. Για να μην αλλαξοπιστήσουν προτίμησαν τον θάνατο και τον δρόμο του ξεριζωμού με μοναδικό εφόδιο την αγάπη τους για τον Χριστό, την Παναγία Μητέρα μας και τις μνήμες από την Πατρίδα.

Έχω την εδραία πεποίθηση ότι η Εκκλησία είναι μια ανοιχτή αγκαλιά που τους δέχεται όλους, πόσω μάλλον αυτούς που θέλουν να αποδώσουν τιμή και σεβασμό στους νεκρούς τους, ενθυμούμενοι την Ιστορία τους. Το αυτονόητο και λογικό θα ήταν να διευκολυνθούν από την τοπική εκκλησία οι ποντιακοί σύλλογοι που προγραμμάτιζαν ανάλογες εκδηλώσεις. Διαβάζοντας ότι εν τέλει δεν τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση στις εκδηλώσεις της Πλατείας Καπετανίδη στη Βέροια και αφού είχε προηγηθεί ένα μεγάλο παρασκήνιο, έμεινα στην κυριολεξία άναυδος, αναλογιζόμενος ότι ακόμη και τα δεδομένα, στους καιρούς που ζούμε, αποτελούν πλέον ζητούμενο. 

Γιατί η ιερότητα των προσώπων των νεκρών και η συνακόλουθη απόδοση τιμών και σεβασμού στους αγώνες τους, στις θυσίες τους, στις ταλαιπωρίες τους, στις νίκες, αλλά και στις ήττες τους συνιστούν μια διαχρονική αξία του ανθρώπινου πολιτισμού, η οποία εκδηλώνεται μέσα από παραδόσεις και έθιμα, κυρίαρχη παράμετρος των οποίων είναι οι Ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας μας, στις οποίες δικαιούνται να συμμετέχουν όλοι όσοι το επιθυμούν.

Υ.Γ. Ο γράφων είναι εγγονός του Χρήστου Ι. Αποστολίδη, ο οποίος σε ηλικία 16 ετών συνελήφθη στην περιοχή της Τραπεζούντας από τους Τούρκους και υποχρεώθηκε να ακολουθήσει επί μήνες την πορεία των ταγμάτων θανάτου. Επέζησε και διηγούνταν στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τις θηριωδίες που βίωσε.