Κατάμεστος ο πολιούχος της Βεροίας στον Όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας

Την Κυριακή των Βαΐων το εσπέρας 5 Απριλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου (Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας) και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Οσίου Αντωνίου του Νέου, Πολιούχου Βεροίας.

Ομιλία Σεβασμιωτάτου

«Ὑμᾶς μου τότε μαθητάς, πάντες γνώσονται, εἰ τάς ἐμάς ἐντολάς τηρήσετε».

Εἰσερχόμεθα ἀπό σήμερα στήν ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία λιτάνευσε ἀπόψε τήν εἰκόνα του ὡς Νυμφίου, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει τήν πορεία του πρός τό Πάθος, στό ὁποῖο μᾶς καλεῖ νά συμπορευθοῦμε μαζί του, προκειμένου νά μήν μείνουμε ἔξω τοῦ νυμφῶνος του.

Μᾶς ὑπενθύμισε ὅμως διά τοῦ ἱεροῦ της ὑμνογράφου καί ἕναν λόγο τοῦ Κυρίου μας, τόν ὁποῖο θά πρέπει νά ἔχουμε διαρκῶς ὑπόψη μας. Ἕναν λόγο τόν ὁποῖο εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός πρός τούς μαθητές του, βαδίζοντας πρός τό Πάθος του, καί τόν ὁποῖο μᾶς παρέδωσε καί ὁ κάλαμος τοῦ ποιητοῦ τοῦ κανόνος πού ψάλαμε πρό ὀλίγου. «Ὑμᾶς μου τότε μαθητάς, πάντες γνώσονται, εἰ τάς ἐμάς ἐντολάς τηρήσετε». Τότε θά σᾶς ἀναγνωρίζουν ὡς μαθητές μου, λέγει ὁ Χριστός, ἐάν τηρεῖτε τίς ἐντολές μου.

Ὅσο ἦταν ὁ Χριστός στόν κόσμο, οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν τούς μαθητές του, ἐπειδή ἦταν πάντοτε δίπλα του καί ἐπειδή πάντοτε τόν ἀκολουθοῦσαν.

Πῶς θά τούς ἀναγνώριζαν ὅμως, ὅταν δέν θά ἦταν πλέον ὁ Χριστός μαζί τους;

Μία εἶναι ἡ εἰδοποιός διαφορά τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους, καί αὐτήν ἀποκαλύπτει ὁ Χριστός στούς μαθητές του. Εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν του.

Τρία χρόνια παρακολουθοῦσαν τό κήρυγμα καί τή διδασκαλία του. Τρία χρόνια τόν ἄκουαν νά ὁμιλεῖ γιά τό πῶς πρέπει νά ζοῦν οἱ ἄνθρωποι. Τρία χρόνια τόν ἔβλεπαν νά ζεῖ καί ὁ ἴδιος, ὅπως ἀκριβῶς τούς δίδασκε. Καί ἀκόμη ἐπί τρία χρόνια τόν ἄκουαν συχνά νά ὁμιλεῖ γιά τήν ὑπακοή στόν Θεό-Πατέρα του καί νά ἐνεργεῖ σύμφωνα μέ αὐτήν.

Ὁ Χριστός δέν ἀνέπτυσσε φιλοσοφικές θεωρίες, δέν ἀναφερόταν σέ καλές πρακτικές πού ἐνδεχομένως θά μποροῦσε νά λάβει ὑπόψη του ὁ ἄνθρωπος. Ἦλθε στόν κόσμο γιά νά μᾶς διδάξει «ὁδόν σωτηρίας», τήν ὁποία ἔπρεπε νά ἀκολουθήσουμε ὅλοι, γιά νά γίνουμε τέκνα Θεοῦ, γιά νά γίνουμε μαθητές καί διάκονοί του, γιά νά διαφοροποιηθοῦμε ἀπό τόν κόσμο πού ἦταν ταυτόσημος μέ τήν ἁμαρτία.

Προϋπόθεση γιά ὅλα αὐτά εἶναι ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν του, τήν ὁποία ζητᾶ ἀπό τούς μαθητές του καί τήν ὁποία προσδιορίζει ὡς χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν μαθητῶν του.

Ἡ προϋπόθεση ὅμως αὐτή δέν ἴσχυε μόνο γιά τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ πού ἐπέλεξε ὁ ἴδιος, πού τόν γνώρισαν καί τόν ἀκολούθησαν κατά τήν ἐπίγεια ζωή του. Ἰσχύει καί γιά ὅλους ἐμᾶς πού θέλουμε νά εἴμαστε μαθητές του. Γιά ὅλους ἐμᾶς πού μέ τό μυστήριο τοῦ θείου βαπτίσματος γίναμε μέλη τοῦ Σώματός του, μέλη τῆς Ἐκκλησίας του, καί λάβαμε τό ὄνομά του.

Δέν ἀρκεῖ μόνο ἡ ἐγγραφή μας στήν Ἐκκλησία. Δέν ἀρκεῖ νά λέμε ὅτι εἴμεθα μαθητές του, ὅτι εἴμεθα χριστιανοί. Θά πρέπει νά προσπαθοῦμε νά τηροῦμε τίς ἐντολές του, διότι ἀφενός ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν του μᾶς διατηρεῖ στή χορεία τῶν μαθητῶν του καί ἀφετέρου πιστοποιεῖ καί ἐπιβεβαιώνει αὐτή μας τήν ἰδιότητα.

Δέν εἶναι δυνατόν νά ἰσχυριζόμεθα ὅτι εἴμεθα μαθητές του καί νά κάνουμε ὅ,τι θέλουμε στή ζωή μας. Ὁ Χριστός μᾶς ἔχει δώσει ἐντολές, μᾶς ἔχει δώσει ὁδηγίες γιά τό πῶς πρέπει νά ζοῦμε, καί ὀφείλουμε νά τίς ἀκολουθοῦμε.

Ἄν δέν τίς ἀκολουθοῦμε, ἄν δέν τίς τηροῦμε, δέν ἀρκεῖ τό ὅτι φέρουμε τό ὄνομα τοῦ χριστιανοῦ, γιατί στήν πραγματικότητα βγάζουμε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας ἀπό τή αὐλή καί τή μάνδρα τοῦ Χριστοῦ.

Καί δέν βλάπτουμε μόνο τόν ἑαυτό μας μέ αὐτό τόν τρόπο, διότι, ἐνῶ ἔχουμε τήν ψευδαίσθηση ὅτι εἴμεθα μαθητές τοῦ Χριστοῦ, στήν πραγματικότητα τόν ἀρνούμεθα, ἀλλά ἔχουμε καί ἐπί πλέον εὐθύνη, καθώς δυσφημοῦμε τόν Χριστό καί τό ὄνομα τῶν μαθητῶν του, ὅταν οἱ πράξεις καί τά ἔργα μας δέν ἀνταποκρίνονται στίς ἐντολές του. Διότι, ὅπως εἴπαμε ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν του δέν εἶναι μόνο προϋπόθεση γιά νά εἴμεθα μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τό χαρακτηριστικό γνώρισμα πού κάνει τούς ἀνθρώπους νά μᾶς ἀναγνωρίζουν ὡς μαθητές του. Καί ὅταν ἐμεῖς λέμε ὅτι εἴμεθα μαθητές του καί δέν τό ἀποδεικνύουμε μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν του, τότε οἱ ἄνθρωποι πού μᾶς βλέπουν νά ζοῦμε διαφορετικά ἤ καί ἀντίθετα πρός αὐτές ὄχι μόνο δέν μᾶς ἀναγνωρίζουν ὡς μαθητές του, ἀλλά συχνά σχηματίζουν καί στρεβλή ἐντύπωση γιά τόν Χριστό καί τούς μαθητές του, ἐξαιτίας ἀκριβῶς τῆς δικῆς μας συμπεριφορᾶς.

Ἔχουμε, λοιπόν, χρέος νά ἐξετάζουμε τόν ἑαυτό μας, ἐάν τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀγωνιζόμεθα γι᾽ αὐτό, ὥστε νά μήν βρεθοῦμε στή θέση ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, μή τηρώντας τίς ἐντολές του, ἔγινε ἀρνητές καί προδότες του, ἀλλά καί γιά νά δίνουμε μέ τή ζωή μας τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο μας, ὥστε κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως νά μᾶς ἀναγνωρίσει καί Ἐκεῖνος ὡς μαθητές του καί νά μᾶς χαρίσει τή βασιλεία του».