10 χρόνια χωρίς τον «Παντέλο» και η Βέροια θρηνεί

Ήταν 18 Φεβρουαρίου του 2016 όταν ο Παντελής Παντελίδης άφηνε την τελευταία του πνοή, σε ανισόπεδο κόμβο στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης, σε ένα δυστύχημα που «πάγωσε» και συντάραξε τη χώρα. 10 χρόνια μετά, οι δικοί του άνθρωποι, οι φίλοι και οι θαυμαστές που έζησαν την «εκτόξευση» του καλλιτέχνη στην κορυφή, δεν τον έχουν ξεχάσει. Ανάμεσά τους και ο Γρηγόρης Αρναούτογλου.

Ο Παντελής Παντελίδης άρχισε να γίνεται γνωστός το 2010, όταν ανέβαζε βίντεο στο YouTube, τραγουδώντας και παίζοντας με την κιθάρα του. Ο κόσμος τον αγκάλιασε και ουσιαστικά τον επέβαλε στην εγχώρια δισκογραφία. Το 2016 ήταν «πρώτο όνομα», με ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων να δίνουν «μάχη» για να εξασφαλίσουν συνεργασία μαζί του. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου τον είχε γνωρίσει πριν η καριέρα του απογειωθεί.

Ο «Παντέλος», όπως τον φώναζαν οι δικοί του, έκανε ένα μεγάλο ξέσπασμα και κατάφερε να γίνει ο αγαπημένος των νέων και όχι μόνο. Μάλιστα, η Βέροια ήταν μια πόλη στην οποία αγαπήθηκε λίγο περισσότερο, έχοντας και δικό του fan club. Με εμφανή τη συγκίνηση, τα μέλη του αναπολούν τις όμορφες βραδιές που πέρασαν με τον αδικοχαμένο τραγουδιστή.

Σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν:

«Δέκα χρόνια πέρασαν κι όμως πονάει σαν χθες.

18/2/2016. Μια ημερομηνία που δεν είναι απλώς μέρα· είναι πληγή. Είναι σιωπή. Είναι ένα «γιατί» που δεν απαντήθηκε ποτέ.

Έφυγες τόσο ξαφνικά, Παντελή… πριν προλάβουμε να σου πούμε πόσο μας κράτησες όρθιους. Πριν προλάβεις να δεις πόσες ζωές έντυσες με τη φωνή σου. Κι όμως, με έναν παράξενο τρόπο, δεν έφυγες. Έμεινες σε κάθε στίχο που μας λύγισε, σε κάθε ρεφρέν που τραγουδήθηκε με δάκρυα, σε κάθε νύχτα που κάποιος ένιωσε λιγότερο μόνος γιατί υπήρχες εσύ.

Δεν ήσουν απλά τραγουδιστής.

Ήσουν εξομολόγηση.

Ήσουν αλήθεια.

Ήσουν η φωνή αυτών που δεν ήξεραν πώς να πουν τον πόνο τους.

Δέκα χρόνια μετά, τα τραγούδια σου ακόμα παίζουν… όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Γιατί όταν πονάμε, σε βάζουμε. Όταν θυμόμαστε, σε βάζουμε. Όταν αγαπάμε και χάνουμε, πάλι σε βάζουμε. Και κάθε φορά είναι σαν να μας καταλαβαίνεις.

18/2/16 έφυγες από τη ζωή.

Αλλά ποτέ από τις καρδιές μας.

Ποτέ από τις νύχτες μας.

Ποτέ από τις ψυχές μας.

Δέκα χρόνια μετά, δεν είσαι ανάμνηση.

Είσαι παρουσία.

Είσαι φωνή.

Είσαι ακόμα νούμερο 1.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν, εσύ θα ζεις».