Το θυμάσαι αυτό το μαγαζί της Βέροιας;

Γράφει ο Στέργιος Ζυγουλιάνος

Αρχές ’90, βράδυ στη Βέροια. Τα μαγαζιά τότε δεν ήταν απλώς έξοδοι, ήταν σημεία αναφοράς. Το ΔΗΘΕΝ φωτισμένο, γεμάτο κόσμο πριν καν προλάβεις να μπεις. Έξω όλοι όρθιοι, ποτήρια στο χέρι, φωνές που μπλέκονταν με μουσικές, γέλια, βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε.

Ρούχα χαρακτηριστικά της εποχής, μαλλιά φουσκωμένα, έντονα χρώματα, αρώματα βαριά. Κανείς δεν βιαζόταν να φύγει. Η νύχτα έμοιαζε μεγάλη, ανεξάντλητη. Ήξερες ότι κάπου εκεί θα πετύχεις γνωστούς, φίλους, έρωτες που μόλις ξεκινούσαν ή τελείωναν χωρίς δράματα, μόνο με ένα τσιγάρο απ’ έξω και "θα τα πούμε".

Αυτά τα μαγαζιά άφησαν αποτύπωμα γιατί έδεσαν με τις ζωές των ανθρώπων. Εκεί μεγάλωσαν παρέες, γράφτηκαν ιστορίες που σήμερα λέγονται πάντα με χαμόγελο και τη φράση: «Τότε ήταν αλλιώς…». Και ήταν! Όχι επειδή όλα ήταν καλύτερα, αλλά επειδή ήμασταν εμείς αλλιώς.