Ποιος την θυμάται;

Μια παλιά φωτογραφία που αναρτήθηκε στη σελίδα «Παλιές Φωτογραφίες της Βέροιας» μάς ταξίδεψε πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Στο κέντρο της πόλης, στην παλιά δημοτική αγορά, εκεί όπου η καθημερινότητα είχε άλλο ρυθμό και άλλες εικόνες. Θολές μνήμες ανασύρονται, γεμάτες μυρωδιές, φωνές και χρώματα.

Τα ψαράδικα πρώτα-πρώτα. Οι ιχθυοπώλες φώναζαν δυνατά για να πείσουν πως τα δικά τους ψάρια ήταν τα πιο φρέσκα. Τα ξύλινα καφάσια ξεχείλιζαν από τριμμένο πάγο, που έλιωνε και έκανε τους διαδρόμους γλιστερούς, ενώ η αλμύρα ανακατευόταν με τον ήχο των μαχαιριών που καθάριζαν τις τσιπούρες και τα λαβράκια.

Κάπου εκεί ανάμεσα, ένα καφενείο. Οι θαμώνες, μερακλήδες της εποχής, είχαν απλώσει τα μασλάτια τους πάνω από ποτήρια με ουζάκι και μεζέδες. Η φασαρία τους μπερδευόταν με το κουδούνισμα από τα τάβλια και τα αστεία που αντηχούσαν ως έξω στον δρόμο.

Απέναντι από το κρεοπωλείο στεκόταν αγέρωχο το κουρείο του κυρ-Λευτέρη. Η καρέκλα με τη φθαρμένη δερμάτινη ταπετσαρία είχε φιλοξενήσει γενιές και γενιές, κι η μυρωδιά της κολόνιας λεμόνι έβγαινε μέχρι το κατώφλι. Δίπλα ακριβώς το μανάβικο του Ταραμονλή, γεμάτο καφάσια με μήλα, ντομάτες, πιπεριές∙ τα λαχανικά σκορπούσαν χρώμα και ζωή. Στο βάθος το «ΚΡΕΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ – ΑΦΟΙ ΚΟΥΚΟΥΔΗ», με τις βαριές βιτρίνες γεμάτες κρέας, να στέκει σαν σήμα κατατεθέν.

Ο κόσμος ερχόταν κι έφευγε αδιάκοπα. Άλλοι έκαναν τα ψώνια τους, άλλοι απλώς χάζευαν τις βιτρίνες και έπιαναν κουβέντα με γνωστούς. Παραδίπλα, ένα σουβλατζίδικο–ταβερνείο, που πλημμύριζε τον αέρα με τη μυρωδιά από ψημένο κρέας. Από ένα παλιό ραδιόφωνο, ξεχαρβαλωμένο μα πεισματάρικο, ακουγόταν τα λαϊκά άσματα της εποχής, δίνοντας ρυθμό και ψυχή στην καθημερινή βόλτα της αγοράς.

Ήταν μια άλλη εποχή∙ απλή, ζωντανή, γεμάτη ανθρώπινες στιγμές που σήμερα μας φαίνονται μακρινές αλλά παραμένουν αξέχαστες.