.jpg)
%20%CE%95%CE%9E%CE%9F%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%A9%202025%209-frame.gif)
Σήμερα το πρωί ένας χαμογελαστός τύπος μου χτύπησε την πόρτα. Σε σπαστά αγγλικά με ενημέρωσε ευγενικά πως... αυτοπροσδιορίζεται ως «Γιώργος Σ. Χατζηγεωργίου» και νοιώθει τον πατέρα μου, δικό του πατέρα. Συνεπώς λέει, είναι και δικαιούχος της κληρονομιάς, αλλά και της
φήμης του. Ως ένδειξη καλής θέλησης και προκειμένου να λυθεί το θέμα και να αποσπάσει τη συγκατάθεσή μου, αναγνωρίζει και σε μένα το δικαίωμα να χρησιμοποιώ το όνομά μου. Άλλωστε, μου εξήγησε πως έχει ήδη ανοίξει επιχείρηση με την επωνυμία «Γιώργος Σ. Χατζηγεωργίου» και συναλλάσσεται με πάνω από 140 χώρες, οι οποίες τον αναγνωρίζουν ως γιο του πατέρα μου. Δεν έχει νόημα λοιπόν εγώ να αρνούμαι.
Δεν χρειαζόταν να μου πει περισσότερα. Δεν ήμουν διατεθειμένος να σπαταλήσω κι άλλο διπλωματικό κεφάλαιο σε αυτή την υπόθεση. Τι είμαι; Κανένας φασίστας; Που δε σέβεται το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό; Βαλκάνιος γκρινιάρης κολλημένος στο παρελθόν; Όχι κύριε. Εγώ είμαι άνθρωπος ανοιχτών οριζόντων. Πατρίδα μου είναι η Ευρώπη και ο κόσμος όλος. Κοκκίνησα από ντροπή αναλογιζόμενος τι γνώμη θα είχε για μένα η γειτονιά: πως είμαι ένας απολίτιστος βάρβαρος που δεν έχει ακούσει τίποτα για σεβασμό σε δικαιώματα και ταυτότητες.
Ευχαρίστησα τον άνθρωπο για την καλοσύνη του να μου δώσει την ευκαιρία να τον (ανα)γνωρίσω και του ζήτησα συγνώμη για την όποια ταλαιπωρία και καταπίεση έχει υποστεί τόσα χρόνια που χρησιμοποιούσα κι εγώ το όνομά μου. Όπως ήμουν με τις πυτζάμες του υπέγραψα βιαστικά μια βεβαίωση αναγνώρισης, ώστε να την χρησιμοποιεί όταν κάποιος κακοήθης αμφισβητεί την ταυτότητά του. Ευτυχώς έχω ωριμάσει πια και έχω ξεπεράσει τις αναχρονιστικές εμμονές του παρελθόντος. Ο κάθε λογικός, πολιτισμένος άνθρωπος, έτσι θα έπραττε.
Το μεσημέρι βγήκα μια βόλτα στην πόλη. Το χαρτί που είχα υπογράψει πριν λίγο έπαιζε ήδη στην τηλεόραση και το ίντερνετ σε επαναλαμβανόμενα σποτάκια με φόντο πυροτεχνήματα. Ο άρτι αναγνωρισθείς «Γιώργος Σ. Χατζηγεωργίου» είχε σε εξέλιξη μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, με πρωταγωνιστή την υπογραφή μου. Το ήξεραν ήδη όλοι.
φήμης του. Ως ένδειξη καλής θέλησης και προκειμένου να λυθεί το θέμα και να αποσπάσει τη συγκατάθεσή μου, αναγνωρίζει και σε μένα το δικαίωμα να χρησιμοποιώ το όνομά μου. Άλλωστε, μου εξήγησε πως έχει ήδη ανοίξει επιχείρηση με την επωνυμία «Γιώργος Σ. Χατζηγεωργίου» και συναλλάσσεται με πάνω από 140 χώρες, οι οποίες τον αναγνωρίζουν ως γιο του πατέρα μου. Δεν έχει νόημα λοιπόν εγώ να αρνούμαι.
Δεν χρειαζόταν να μου πει περισσότερα. Δεν ήμουν διατεθειμένος να σπαταλήσω κι άλλο διπλωματικό κεφάλαιο σε αυτή την υπόθεση. Τι είμαι; Κανένας φασίστας; Που δε σέβεται το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό; Βαλκάνιος γκρινιάρης κολλημένος στο παρελθόν; Όχι κύριε. Εγώ είμαι άνθρωπος ανοιχτών οριζόντων. Πατρίδα μου είναι η Ευρώπη και ο κόσμος όλος. Κοκκίνησα από ντροπή αναλογιζόμενος τι γνώμη θα είχε για μένα η γειτονιά: πως είμαι ένας απολίτιστος βάρβαρος που δεν έχει ακούσει τίποτα για σεβασμό σε δικαιώματα και ταυτότητες.
Ευχαρίστησα τον άνθρωπο για την καλοσύνη του να μου δώσει την ευκαιρία να τον (ανα)γνωρίσω και του ζήτησα συγνώμη για την όποια ταλαιπωρία και καταπίεση έχει υποστεί τόσα χρόνια που χρησιμοποιούσα κι εγώ το όνομά μου. Όπως ήμουν με τις πυτζάμες του υπέγραψα βιαστικά μια βεβαίωση αναγνώρισης, ώστε να την χρησιμοποιεί όταν κάποιος κακοήθης αμφισβητεί την ταυτότητά του. Ευτυχώς έχω ωριμάσει πια και έχω ξεπεράσει τις αναχρονιστικές εμμονές του παρελθόντος. Ο κάθε λογικός, πολιτισμένος άνθρωπος, έτσι θα έπραττε.
Το μεσημέρι βγήκα μια βόλτα στην πόλη. Το χαρτί που είχα υπογράψει πριν λίγο έπαιζε ήδη στην τηλεόραση και το ίντερνετ σε επαναλαμβανόμενα σποτάκια με φόντο πυροτεχνήματα. Ο άρτι αναγνωρισθείς «Γιώργος Σ. Χατζηγεωργίου» είχε σε εξέλιξη μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, με πρωταγωνιστή την υπογραφή μου. Το ήξεραν ήδη όλοι.
Κατεβαίνοντας την Μητροπόλεως συνάντησα φίλους και γνωστούς. Με συνεχάρησαν άπαντες είτε προφορικώς, είτε με βλέμματα επιδοκιμασίας και θαυμασμού. Το μόνο που δεν κατάλαβα ήταν τα πνιχτά γέλια που ακούγονταν πίσω από την πλάτη μου σε όλη τη διαδρομή μέχρι την πλατεία της εληάς, όπου απόλαυσα αμέριμνος τον μεσημεριανό μου φρέντο.
