Παπακωνσταντινου: «Μπροστά σ' αυτούς τους αγρότες, υποκλίνομαι»

Τώρα που έκλεισε ένας ακόμη κύκλος κινητοποιήσεων, σύντομα κι απολογιστικά θέλω να καταθέσω την πρώτη κι ύστατη μου σκέψη. Πριν απ όλα όμως αξίζει μεγάλη αναγνώριση κι ένα μεγάλο εύγε στους αγωνιστες - ανθρώπους - αγροτες που μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες στις μεγάλες παγωνιές και στην βροχή στα τέλη του Γενάρη έδωσαν το παρών στο Μπλόκο της Κουλούρας. Στο μπλόκο του Αγροτικού Συλλόγου των Γεωργών της Βέροιας του οποίου τυχαίνει να είμαι μέλος. Στα μπλόκα και τους Συλλόγους που πορευτήκαμε μαζί στα πλαίσια της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων. Αλλά και σ' όλους τους άλλους αγνούς αγωνιστές συναδέλφους όπου δη. Ο αγώνας μας ήταν άνισος. Πολλές φορές βρώμικος και λυσσαλέος εναντίον μας. Από διάφορους κύκλους και πολλές κατευθύνσεις. Δεν μας πτόησε. Το πιο λυπηρό της Ιστορίας (και δεν μπορώ να μην το καταθέσω) ήταν όμως ότι τις πιο πολλές φορές τα βέλη ερχόταν εξ οικείων. Κι όχι μόνον από «μικρούς» αγρότες «ηγετίσκους» αλλά και από έναν περίγυρο τους δηλητηριασμένο από σωρεία ψευδών και συκοφαντιών. Να τους θυμίσω θέλω μόνο ότι το ψέμα και η συκοφαντία (τα δυο στρατηγικά τους όπλα) έχουν κοντά πόδια. Οι πραγματικοί ηγέτες έχουν σημαία τους την αλήθεια. Η διάρκεια και η μαχητικότητά τους τούς καθιερώνει. Στην πορεία αυτή συναντήσαμε και άλλα διάφορα. Από αντάρτες του facebook έως και τους μεγάλους επαναστάτες του καναπέ. Δέν απαντήσαμε την ώρα του αγώνα σε καμία κακόβουλη πρόκληση. Δέν απαντήσαμε στην καταφανέστατη μωροφιλοδοξία κανενός, γιατί μάθαμε την ώρα της μάχης να έχουμε τα όπλα μας στραμμένα στον αντίπαλο, και όχι στον συναγωνιστή. Δέν απαντήσαμε στην λάσπη. Παλεύαμε. Μ αυτές τις μικρές ανθρώπινες δυνάμεις, την όποια γνώση και την καλή θέληση για το δίκιο του αγώνα.. Παλέψαμε για την συνείδησή μας, και τα παιδιά μας. Για την ευθύνη μας απέναντι στους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν, την Ιστορία και τον τόπο. Σύντομα κι αφού καθίσει ο κουρνιαχτός όλα θα απαντηθούν . Με ειλικρίνεια και δικαιοσύνη. Χωρίς εμπάθειες. Να πάρει όμως ο καθένας αυτο που του αρμόζει. Τέλος αυτό που μου μένει είναι η αγάπη των «ηρωικών» συναδέλφων παντού στην Ελλάδα που με θέρμη και αυταπάρνηση βγήκαν στους δρόμους του αγώνα κι ας ήξεραν ότι πάλευαν για το «ακατόρθωτο». Μπροστά σ αυτούς ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ!