«Δυτικά του Αλιάκμονα» με τον Αλέκο Χατζηκώστα στη Νάουσα!

Mε επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου, η παρουσίαση του βιβλίου «Δυτικά του Αλιάκμονα» του δημοσιογράφου – εκδότη Αλέκου Χατζηκώστα στην Εστία Μουσών Νάουσας.  Το βιβλίο με τα διηγήματα του Αλέκου Χατζηκώστας παρουσιάστηκε από την Δημοτική Βιβλιοθήκη Νάουσας και την ηλεκτρονική εφημερίδας της Ημαθίας «Naousanews» παρουσία του Δημάρχου Νάουσας Τάσου Καραμπατζού, δημοτικών συμβούλων και πολιτών του διευρυμένου Δήμου και όχι μόνο.  Για το βιβλίο μίλησαν ο κ. Γιώργος Μάλλιος, φιλόλογος, ο κ. Παντελής Τσαλουχίδης, φιλόλογος-μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου Φιλολόγων Ημαθίας και ο ίδιος ο συγγραφέας. Επίσης, αποσπάσματα των διηγημάτων διάβασε ο κ. Δημήτρης Πάζος ερασιτέχνης ηθοποιός ενώ τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Βαλάντης Λιόλιος, υπεύθυνος ενημέρωσης της «Naousanews». 
Στο σύντομο χαιρετισμό του ο κ. Λιόλιος τόνισε πως ο Αλέκος Χατζηκώστας εκτός από δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «η άλλη Άποψη» είναι και συγγραφέας κυρίως ιστορικών και πολιτικών βιβλίων – δημοσιογραφικών ερευνών. Τώρα εξέδωσε και τα πρώτα του διηγήματα και έπεται συνέχεια 
Μέχρι τώρα έχει συγγράψει και εκδώσει τα βιβλία «Η Εθνική Αντίσταση στο νομό Ημαθίας (2003)», «Η Ημαθία από την Βάρκιζα στον Εμφύλιο (2004)» «Η Ημαθία στον Εμφύλιο (2007)» και τώρα την σειρά διηγημάτων «Δυτικά του Αλιάκμονα 2012». 
Συνέχισε λέγοντας πως το βιβλίο δεν θα μπορούσε να μην περιέχει σημαντικά πολιτικά και ιστορικά γεγονότα της νεότερης ιστορίας της χώρας μας, καθώς ο ίδιος ο συγγραφέας τα βίωσε ως δημοσιογράφος, ενώ γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του συγγραφέα δεν θα μπορούσε να λείπει το στοιχείο του έρωτα αλλά και του αθλητισμού, καθώς ο ίδιος υπήρξε αθλητής καλαθοσφαίρισης του Φίλιππου Βέροιας.
Τέλος, υπογράμμισε πως το «Το Βεράνι» το πιο μεγάλο σε έκταση διήγημα του βιβλίου, περιέχει σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο που ασκείται η τοπική δημοσιογραφία στην Ημαθία σήμερα.

Η ομιλία του Αλέκου Χατζηκώστα

 «Κυρίαρχο στοιχείο του βιβλίου μου είναι ο τόπος και ο χρόνος. Ο τόπος είναι η μήτρα που περιβάλλει τους ήρωες των διηγημάτων ακόμη και όταν βρίσκονται μακριά από τη γενέθλια γη. Ο χρόνος, μια συνεχή κίνηση ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, συχνά με ρευστά όρια. Και οι δύο συνιστώσες συνθέτουν τελικά μια καταγραφή ζωής , ελληνικής ζωής στους ταραγμένους καιρούς της Χούντας, στους χρόνους αγωνιστικής ανάτασης της μεταπολίτευσης και καταλήγουν στη σημερινή εποχή της σύγχρονης βαρβαρότητας.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου μου τα διευκρινίζω όλα αυτά παραφράζοντας λόγια του Κ. Μαρξ υποστηρίζοντας την σταθερή μου πεποίθηση ότι η ουσία του ανθρώπου είναι το σύνολο κοινωνικών του σχέσεων. Και τέτοιες είχα πολλές και έντονες στη ζωή μου.

Το διήγημα όπως τονίζουν και οι ειδικοί , ως κείμενο περιορισμένου αριθμού λέξεων, οφείλει να πει την ιστορία του σύντομα, να περάσει το μήνυμά του ευθύβολα και να προλάβει να αφήσει το στίγμα του για το μέλλον. Δηλαδή γράφεται για να μην ξεχαστεί στην επόμενη σελίδα, αλλά ούτε και να φορτωθεί με στοιχεία μυθιστορήματος προκειμένου να μην φανεί «λίγο». Με βάση τα παραπάνω θέλω να ομολογήσω ότι «πειραματίστηκα». Συνήθως τα διηγήματα της συλλογής κυμάνθηκαν μεταξύ 1500-2000 λέξεων. Εξαίρεση το μικρό μέγεθος του αστυνομικού της συλλογής «Άτιμη ασφαλιστική», καθώς και το μεγάλο μέγεθος (ίσως πρόβα για μια μελλοντική νουβέλα που ετοιμάζω) του διηγήματος «Το βεράνι».

Aν το θέμα της τέχνης είναι ο φυσικός άρα και ο ανθρώπινος κόσμος, οι πολυποίκιλες σχέσεις του ανθρώπου με την πραγματικότητα, στην περιοχή του λόγου, που είναι αποκλειστικά ανθρώπινη ιδιότητα, ο άνθρωπος γίνεται ταυτόχρονα υποκείμενο και αντικείμενο της ιστορίας και της καλλιτεχνικής απεικόνισης της. Kάθε έργο τέχνης αποτελεί πράξη πνευματικής και ψυχικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Στην ουσία ο λόγος εκφράζει με τον πιο πλήρη τρόπο το πνεύμα του καλλιτέχνη και την εποχή του. Στη λογοτεχνία περισσότερο απ' ό,τι στις άλλες μορφές τέχνης (ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, χορός, μουσική) ο αναπλασμένος από το μάτι του καλλιτέχνη κόσμος είναι πιο φωτισμένος και ειδωμένος σ' ένα ψηλότερο και πιο καθολικό επίπεδο. H λογοτεχνική εικόνα δεν είναι ούτε γραφική ούτε απλά αναπαραστατική, αλλά αγκαλιάζει όλη την ουσία των πραγμάτων, δένει διαλεκτικά πράγματα φαινομενικά άσχετα, μεταβιβάζει διανοητικά μηνύματα γενικού χαρακτήρα. O Mαρξ έγραψε για την αιώνια χαρά και την αιώνια τέρψη που του προκαλεί η κλασική λογοτεχνία των αρχαίων δραματουργών, ενώ ο Bλαδίμηρος Λένιν υπογράμμιζε ότι «η τέχνη πρέπει να συνενώνει το αίσθημα, τη σκέψη και τη θέληση των μαζών και να τις ανυψώνει». Την κρίσιμη κοινωνικά και πολιτικά στιγμή που βιώνουμε δραματικά , που όλα νοιώθουμε να γκρεμίζονται, στοιχειώδες αίσθημα αυτοσυντήρησης μας υποχρεώνει να ξανασταθούμε στα πόδια μας και να διεκδικήσουμε ρόλο στα κοινωνικά- πολιτικά μας πράγματα. Να απαιτήσουμε ξανά τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας . Οι μεγάλες ανατροπές στην τέχνη και τη ζωή ήταν και παραμένουν προϊόν συλλογικής δράσης, διαλόγου, ανατροφοδότησης ιδεών μεταξύ των ανθρώπων. «Ό,τι είναι στέρεο διαλύεται στον αέρα», έγραφαν οι Μαρξ-Ένγκελς στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» επιβεβαιώνοντας πως τίποτα δεν είναι τετελεσμένο. Ο βασιλιάς, ο κάθε βασιλιάς είναι γυμνός απέναντι στον αποφασισμένο λαό. Αλλιώς θα ισχύει όσα στην αρχή του τελευταίου διηγήματος με τίτλο ο «εαυτούλης» αναφέρω: «Και ο εαυτούλης μας έκανε βζουν/ ταρατατζούμ, ταρατατζούμ».