Πόσο δύσκολο ήταν για ένα παιδί της δεκαετίας του 80′ που μεγάλωσε στην επαρχία, να χτυπήσει την πόρτα του Εθνικού Θεάτρου;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Βέροια. Βέβαια πριν έρθω στην Αθήνα είχα πάει πρώτα στην Κέρκυρα για να σπουδάσω οπότε η απόσταση από το σπίτι είχε ήδη προϋπάρξει. Μετά ευτυχώς για μένα, ήταν πολύ πιο εύκολη η μετάβαση στην Αθήνα.
Και το θέατρο; Πότε μπήκε στη ζωή σου;
Ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο από τη Βέροια. Το… σαράκι μπήκε από το λύκειο, όταν συμμετείχα σε σχολικές θεατρικές παραστάσεις. Μετά συνέχισα στην Κερκυραϊκή σχολή και έτσι όταν ήρθα στην Αθήνα ήμουν…έτοιμος! Έδωσα αμέσως εξετάσεις στο Εθνικό θέατρο, μπήκα με τη μία και βέβαια, άρχισα να δουλεύω κρυφά, όσο ήμουν στη σχολή. Εργάζομαι στο θέατρο από το 1995 σχεδόν ασταμάτητα.
Η ενασχόληση σου με την υποκριτική και το επάγγελμα του ηθοποιού ήταν από την αρχή στο μυαλό σου για την μετέπειτα πορεία σου; Πλέον τι είναι αυτό που σε γεμίζει στο χώρο;
Το τι έχουμε στο μυαλό μας για την πορεία μας δυστυχώς η ευτυχώς δεν βγαίνει πάντα. Εκπαιδευόμαστε από πολύ μικρή ηλικία στο να μην ξέρουμε τι θέλουμε. Πάντα μου άρεσε η σκηνή. Τώρα πια, σαν ηθοποιός μου αρέσει να δουλεύω στον κινηματογράφο, αλλά ξεχωρίζω τη σκηνοθεσία και φυσικά τη διδασκαλία.
Πώς είναι η επαφή σου με τους νέους, εκκολαπτόμενος ηθοποιούς; Ποιο είναι το πιο σημαντικό κομμάτι επικοινωνίας μαζί τους;
Η σχέση που έχω με τους μαθητές είναι βαθιά. Θέλει προσπάθεια για να κρατηθούν οι ισορροπίες. Σε μια δραματική σχολή, έρχεται ο καθένας γιατί είναι επιλογή του. Γίνεται με επιμονή και οφείλουμε να το σεβόμαστε. Το πολύ βασικό κομμάτι για μένα είναι το να μοιράζεσαι και στη σχολή, στη διδασκαλία, αυτό είναι το καλό. Όταν πετύχει η επικοινωνία, πετυχαίνει και η μοιρασιά.
Η σημαντικότερη συμβουλή που τους δίνεις;
Είναι πολλές αλλά θεωρό ότι η σημαντικότερη από όλες και αυτή που με έχει βοηθήσει κι εμένα είναι ,Το να είναι γενναιόδωροι με τον εαυτό τους και με τους άλλους
Ποια θεωρείς την καλύτερη σου στιγμή σε όλες της διαφορετικές εκφράσεις – μέσα, ως ηθοποιός;
Η Καλύτερη μου στιγμή στο Θέατρο είναι “Η μέθοδος Γκρόνχολμ”, του Τζόρντι Γκαλθεράν στο Θέατρο Τέχνης, στον κινηματογράφο η ταινία “Καλά κρυμμένα μυστικά Αθανασία”, του Πάνου Καρκανεβάτου και στην τηλεόραση, η σειρά “Η τελευταία παράσταση”, στον Alpha
Υπάρχει κάποιος ρόλος, που… δεν θα επέτρεπες στον εαυτό σου να μην υποδυθεί, μέχρι το τέλος της καριέρας σου;
Ποτέ δεν είχα σαν τρέλα, φιλοδοξία, να παίξω κάτι συγκεκριμένο. Ίσως από την “Πηγή της ζωής” του Ντάρεν Αρνόφσκι, τον Ρόλο του Τόμας που τον είχε ερμηνεύσει με τεράστια επιτυχία ο Χιου Τζάκμαν. Στο θέατρο μου αρέσουν πολύ οι Ρόλοι του Τσέχοφ και του Τένεσι Ουίλιαμς. Με συναρπάζουν
Πριν από λίγες ημέρες έκανε πρεμιέρα η ταινία “DOS: Μια ιστορία αγάπης απ΄ την ανάποδη”, του Στάθη Αθανασίου, στην οποία και πρωταγωνιστείς. Θα μας πεις δύο λόγια για την ταινία, η οποία, αξίζει να αναφέρω ότι απέσπασε δύο βραβεία. Αυτό της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά και Βραβείο Κοινού, στο New York International Independent Film Festival
Σε αυτή την ταινία με άγγιξε πολύ η αισθητική του σκηνοθέτη. Τα πλάνα ήταν εξαιρετικά, έκανα γνωριμίες και γνώρισα καλύτερα ανθρώπους που ήδη γνώριζα μέσα από τα γυρίσματα. Όσο για τον ρόλο, μου δόθηκε η δυνατότητα να κάνω έναν μέτριο άνθρωπο, έναν ενδιαφέροντα κινηματογραφικά, ρόλο. Υποδύομαι κάποιον που θέλει να γίνει ηθοποιός. Σε ένα ταξίδι που πάω να βρω τον φίλο μου στη Βαρκελώνη, βγάζω την ψυχή του Έλληνα, που όλα τα βρίσκει χειρότερα απ’ ότι είναι.
Τελευταία βλέπουμε ότι παίρνουν τον… τίτλο του “ηθοποιού”, άτομα που δεν έχουν μεγάλη σχέση με το χώρο, όπως μοντέλα, τραγουδιστές, TV περόνες. Αυτό δεν μειώνει το επάγγελμα; δεν ρίχνει το επίπεδο; σε ενοχλεί;
Όχι όχι, δεν με ενοχλεί καθόλου. Υπάρχουν άπειροι ηθοποιοί που δεν έχουν σχέση με το επάγγελμα. Δεν με ενδιαφέρει η προσκόλληση σε τίτλους. Την ταυτότητα μας τη βρίσκουμε από την επαφή, αλλά και στα μάτια. Υπάρχουν εξαιρετικοί άνθρωποι που έχουν κάνει εξαιρετικές ερμηνείες χωρίς να έχουν βγει από κάποια δραματική σχολή, όπως για παράδειγμα η Μπιόρκ στην ταινία του Λαρς Φον Τρίερ, το “Dancer in the dark”, που ήταν εκπληκτική. Αντίστοιχα και στην Ελλάδα, δεν καταλαβαίνω το πρόβλημα που έχουν όλοι με τη Ζέτα Μακρυπούλια. Μια χαρά είναι.
Τι σημαίνει για σένα η περιβόητη οικονομική κρίση;
Προφανώς υπάρχει κρίση. Προφανώς είναι μια φτιαχτή κρίση. Αυτά είναι δεδομένα και γνωστά σε όλους. Η κρίση δεν ανταποκρίνεται στο ότι πραγματικά δεν υπάρχει φαγητό και ο κόσμος πεινάει. Ανταποκρίνεται στο ότι κάποιοι θέλουν να βγάλουν όλο και περισσότερα χρήματα κατά καιρούς.
Πώς τη βίωνες;
Με έχει επηρεάσει ο συνολικός θυμός που υπάρχει και το ζω καθημερινά γύρω μου. Δεν είναι εύκολα καθόλου. Βέβαια υπάρχει και η άλλη ματιά, που λέει ότι έτσι, ίσως αναπροσδιορίσουμε κάποιες χαμένες αξίες. Το χειρότερο είναι ότι δεν βλέπω να αλλάζει κάτι πολιτικά και αυτό με ανησυχεί. Υπάρχει μια αριστερά… απανθρακωμένη. Δεν έχει μείνει τίποτα, δεν υπάρχει αντίσταση
Το “κίνημα” των αγανακτισμένων σε εκφράζει;
Ακόμα και με τους “αγανακτισμένους”, κάποια στιγμή, συγχύστηκα. Δεν μπορώ να ταυτιστώ με τόση βρωμιά. Δεν λέει τίποτα να θέλεις να καθαρίζεις τη βρώμα των πολιτικών και να βρομίζεις το Σύνταγμα. Ήταν η χαρά για το πλαστικό μπουκάλι και το σουβλάκι.
Θεωρείς ότι έγινε μόδα;
Δυστυχώς είχε καταντήσει πλέον τρέντ, και όλοι πήγαιναν εκεί. Κουτσοί στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα. Δεν υπήρξε συγκεκριμένος στόχος. Αν ήταν να μπούμε μέσα στη Βουλή και να ανατρέψουμε τα πάντα, θα ήμουν στην πρώτη γραμμή και με κίνδυνο της ζωής μου. Με το να βρομίζουμε το απέξω όμως, δεν αλλάζει κάτι. Επίσης, έγινα έξαλλος με της ζημιές στα γύρω καταστήματα. Εμείς σαν αγανακτισμένοι, έπρεπε να τα προστατεύσουμε.
Πώς έχει επηρεάσει η κρίση το επάγγελμα;
Σε ότι αφορά το επάγγελμα, η κρίση επηρέασε πολύ. Πολύς κόσμος είναι χωρίς δουλεία, έχουν πέσει πολύ οι τιμές αλλά και οι παραγωγές ενώ πολλοί αλήτες έχουν αρπάξει την ευκαιρία, χρεοκοπούν της εταιρίες τους και δεν πληρώνουν τον κόσμο. Έπεσα κι εγώ θύμα τους.
Είσαι γνωστός και για τη σχέση σου με τα ζώα, πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στη ζωή σου;
Ναι, με συντροφεύουν ένας σκύλος και δύο γάτοι. Πλέον είναι μέλη της οικογένειας. Παλιά, κοροϊδευα μια γειτόνισσα που την έβλεπα να μιλάει στα ζώα. Τώρα τους μιλάω πλέον κι εγώ, χωρίς κανέναν ενδοιασμό!


