O Δημήτρης Μαυρόπουλος μιλά για την παράσταση που πρωταγωνιστεί...

Ερ: Γιατί τώρα μία παράσταση με τον τίτλο αλλά και το νόημα ότι «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»;

Γιατί ήρθε η στιγμή να πούμε κάποια πράγματα. Να καθρεφτιστεί στα μάτια όλων των θεατών της παράστασης ότι στην ελληνική ιστορία δεν άλλαξε τίποτα. Άρα λοιπόν πρέπει εμείς να αλλάξουμε. Αν δεν μιλήσουμε τώρα για αυτά που μας πονάνε, για αυτά τα οποία πρέπει να υπογραμμίσουμε, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανεβάζουμε ωραίες κωμωδίες και ωραία κλασικά έργα.

Ερ: Ποια είναι τα σχόλια του κόσμου και οι συγκρίσεις για τα γεγονότα που ζει αυτό το διάστημα και για εκείνα που πέρασαν οι πρόγονοί μας και αναφέρονται στην παράσταση;

Ο ενθουσιασμός και η συμμετοχή του κόσμου μας έδωσε το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι επικοινωνούμε. Στο τέλος υπάρχουν άνθρωποι που μας λένε «μας συγκινήσατε και μας προβληματίσατε», ενώ υπάρχουν και άλλοι που έκλαψαν Επηρεάζουμε το λεγόμενο φιλότιμο του έλληνα, τη μνήμη του και για εμάς αυτό είναι το πιο σημαντικό. Είναι μια μεγάλη προσπάθεια αυτή που γίνεται, είναι ένας μεγάλος θίασος Είναι 18 ηθοποιοί και τεχνικοί που φτάνουν τα 26 άτομα, μία μεγάλη παραγωγή, φιλόδοξη. Είναι ο Παύλος Χαϊκάλης, η Ρένια Λουϊζίδου, η Τζόυς Ευείδη, ο Πάνος Σταθακόπουλος, η κ. Έρση Μαλικένζου και άλλοι 11 εξαιρετικοί νεότεροι συνάδελφοι, όπου τα πράγματα οδηγούνε σε μία απογείωση αυτής της σχέσης που αναπτύσσεται με το κοινό. Τα τραγούδια της παράστασης...
είναι επιλεγμένα από δημοτικό και παραδοσιακό τραγούδι μέχρι σήμερα, όπως Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Μητροπάνος. Τη μουσική έχει κάνει η Μάρω η Θεοδωράκη και τις χορογραφίες έκανε ο Φώτης Διαμαντόπουλος, της Λυρικής Σκηνής. Τα κοστούμια και τα σκηνικά τα έχει κάνει η πολυβραβευμένη Αναστασία Αρσένη. Σκηνοθέτης και συγγραφέας της παράστασης είναι ο Νίκος Ζούλιας, επιτυχημένος με τα έργα του «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», τη σκηνοθεσία στο «Χάρολντ και Μοντ». Νομίζω ότι έχει κάνει μία πολύ καλή και εύστοχη παρέμβαση στο σήμερα γιατί ο κόσμος λέει «τι τότε τι τώρα, τα ίδια πράγματα γίνονται».

Ερ: Με ποια συναισθήματα θα έρθει ο θεατής και με ποια θα φύγει;

Η παράσταση μου γεμίζει τέτοια συναισθήματα όπως αυτό που νιώθω όταν έρχομαι εδώ στην Βέροια για να γεμίσω τις σελίδες της ανάμνησής μου. Άρα, μπαίνοντας σε μία τέτοια παράσταση θα δεις να αντανακλά στη μνήμη σου τις καλύτερες στιγμές που τις έκανες είτε συγκεκριμένα, είτε τυχαία άρα μπορείς να επαναφέρεις τα πράγματα. Αν δεν τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα τα καθορίσουμε εμείς… Μπαίνοντας στο θέατρο θα κλάψεις, θα γελάσεις και ο προβληματισμός θα σου δώσει το μήνυμα της ελπίδας ότι η χώρα μας είμαστε εμείς, δεν είναι μόνο τα βουνά, οι λόγγοι και τα ποτάμια. 

Ερ: Ποια είναι η φιλοδοξία για την παράσταση και τι θέλετε να δώσετε στον κόσμο;

Η φιλοδοξία είναι μεγάλη, να κερδίσουμε το στοίχημα που λέγεται επικοινωνία. Δεν είναι ανταγωνιστικό, ότι εμείς κόψαμε περισσότερα εισιτήρια από τους άλλους. Καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος έχει πρόβλημα και γι’ αυτό το όριο του εισιτηρίου για να ανταποκριθεί είναι 18 ευρώ γενική είσοδος, 15 για τους φοιτητές και 10 το παιδικό. Κάνουμε ότι μπορούμε γιατί σε μία τέτοια παραγωγή το κόστος είναι τεράστιο. Εν πάση περιπτώσει το παλεύουμε. Δεν βγήκαμε να βγάλουμε τα εκατομμύρια, το μεροκάματο μας ενδιαφέρει, αλλά κυρίως μας ενδιαφέρει η επικοινωνία. Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ στο κοινό είναι ότι θα δικαιωθεί και για την επιλογή και για την επικοινωνία που θα έχει μέσα στο έργο.