Το Α' Μέρος της συνέντευξης του Δημήτρη Μαυρόπουλου!!!

Ερ: Τελικά «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…!»;

Απ.: Ποτέ. Η Ελλάδα είναι μία χώρα η οποία έχει ένα απίστευτο DNA και αυτό ξεκινά από την θέση που έχουμε στην ανθρωπότητα από καταβολής της οργανωμένης κοινωνίας, ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να ομαδοποιηθεί και να σκεφτεί. Το αποκορύφωμα της σκέψης, της φιλοσοφίας και της δύναμης των ανθρώπων ξεκίνησε μόνο από ένα πράγμα: Αυτό που είπε ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης και όλοι αυτοί οι μεγάλοι φιλόσοφοι. Άρα αφού επηρεάζει τόσο την ανθρώπινη σκέψη έχουμε φτάσει τον πολιτισμό και το πολίτευμα της δημοκρατίας στα υψηλότερα επίπεδα και το κυριότερο απ’ όλα μας οδηγεί να είμαστε άνθρωποι με αυτοπεποίθηση. Μπορεί να είμαστε λίγο «τσαπατσούληδες» άλλα έχουμε τη δύναμη να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Νομίζω ότι όταν μας στριμώχνουν, λειτουργούμε καλύτερα. Δυστυχώς μάθαμε στο «ωχ αδελφέ δεν βαριέσαι» το οποίο μας οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Αλλά νομίζω ότι είναι παροδικό, γιατί μόνο εμείς ζούμε έτσι τα πράγματα.

Ερ: Η παράσταση συνδέεται με την σημερινή πραγματικότητα;

Είναι μία παράσταση όπου η ιστορία επαναλαμβάνεται. Είναι μία παράσταση στην παράσταση.  Ένας θίασος αποφασίζει να ανεβάσει ένα έργο, την ελληνική ιστορία, από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους το 1821, μέχρι σήμερα. Οδηγός, σκηνοθέτης και ταξιθέτης, όπως λέει και ο φίλος μου ο Παύλος Χαϊκάλης, είναι αυτός που ξεκινά την παράσταση και κουμαντάρει αυτόν τον θίασο, κινεί τα νήματα της ιστορίας. Ο θεατής θα διαπιστώσει ότι από το ’21 έως το 2011 εξελίσσεται η ίδια ιστορία. Τα κοστούμια αλλάζουν, αλλά οι συμπεριφορές είναι οι ίδιες, τα βάσανά μας είναι ίδια. Τρεις φορές «επτωχεύσαμεν», τη μία το είπε ο Χαρίλαος Τρικούπης, τώρα το είπε η Χαριλάου Τρικούπη. Δεν αλλάζουν τα πράγματα ακόμα κι όταν τα ονόματα είναι ίδια. Θέλω να πω ότι τα πράγματα είναι επαναλαμβανόμενα επειδή δεν πιστέψαμε λίγο παραπάνω από αυτό που μπορούμε να κάνουμε.

Η παράσταση είναι μία πρόταση που έχει μέσα τη συγκίνηση, το γέλιο, αλλά και τη ζεστασιά που αναπολούμε από τα παιδικά μας χρόνια, άνθρωποι της γενιάς μου και ακόμα παλαιότεροι, όταν όλα ήταν πιο αγνά. Βγήκαμε από έναν πόλεμο και είχαμε αισιοδοξία. Ζούμε μία ευμάρεια εδώ και 15 χρόνια και έχουμε πέσει στην απελπισία. Δεν θα επιτρέψουμε ούτε στον εαυτό μας, αλλά πολύ περισσότερο ούτε στα παιδιά μας να μην έχουν την ελπίδα. Και αυτό το έργο την έχει.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.......)