Ο Δ/ντής Α/θμιας Ημαθίας Δ. Διαμαντόπουλος στο TV100 για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων

Στην εκπομπή του TV100 «Πέριξ» και στη δημοσιογράφο Βιβή Ανδρίτσου, φιλοξενήθηκε ο Διευθυντής της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ημαθίας Διονύσης Διαμαντόπουλος, με κύριο θέμα συζήτησης την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία της Ημαθίας. «Πρόκειται για συμβατική υποχρέωση της χώρας μας και δεν εναπόκειται στο φιλότιμο, τη φιλανθρωπία
και την καλή διάθεση», σημείωσε αρχικά ο κ. Διαμαντόπουλος, σχετικά με την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων, αναφερόμενος στις τυχόν αντιδράσεις της κοινωνίας.
Ανέφερε πως μέχρι τέλος Νοεμβρίου, τα σχολεία της Βέροιας και της Αλεξάνδρειας θα φιλοξενήσουν προσφυγόπουλα από τα δύο κέντρα της Ημαθίας, ενώ επισήμανε τη θετική ανταπόκριση των εκπαιδευτικών της περιοχής. 
Πρόκειται για 75 παιδιά που ζούνε στο Κέντρο Προσφύγων στην Αγία Βαρβάρα Βέροιας και περίπου 120 παιδιά σε αυτό της Αλεξάνδρειας, τα οποία θα πηγαίνουν σε σχολεία κοντινά στο camp, ενώ παραρτήματα νηπιαγωγείων θα λειτουργήσουν μέσα στα camp, για τα παιδιά πολύ μικρής ηλικίας που είναι πιο δύσκολο να μετακινηθούν. 
Σημείωσε επίσης πως τα παιδιά θα πάνε στα σχολεία πλήρως εμβολιασμένα, ενώ θα διδάσκονται καθημερινά σε 4ωρα, την ελληνική γλώσσα, τα μαθηματικά, αισθητική αγωγή, πληροφορική και φυσική αγωγή.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης έγινε και μια εκτενής αναφορά στην ανοιχτή επιστολή του κ. Διαμαντόπουλου στο διαδίκτυο στην οποία περιέγραφε την ιστορία της 16χρονης φιλομαθούς Αμάρ από το Χαλέπι, που φιλοξενείται στο κέντρο προσφύγων της Αγίας Βαρβάρας Βέροιας και που συγκίνησε ιδιαίτερα.

Δείτε ΕΔΩ το βίντεο της εκπομπής και την επιστολή:


Η μικρή Αμάρ

Αμάρ στα αραβικά σημαίνει σελήνη. Την 16χρονη Αμάρ τη συνάντησα σε μια επίσκεψή μου στο Κέντρο Φιλοξενίας στην Αγία Βαρβάρα. Όση ώρα μιλούσα με τους υπεύθυνους του Κέντρου για τις προετοιμασίες φοίτησης των προσφυγόπουλων στα σχολεία μας, ένιωθα το βλέμμα της καρφωμένο πάνω μου. Σαν να ήθελε να μάθει τα πάντα απ' τη συζήτησή μας. "Εζ μα χε;" τη ρώτησα σε μια στιγμή. Ξαφνιάστηκε που ρώτησα για το όνομά της στη δική της γλώσσα. Αν και η Αμάρ μιλούσε άπταιστα Αγγλικά, συνεχίσαμε να μιλάμε στα αραβικά, μάλλον απ' τη δική μου ανάγκη να θυμηθώ τη γλώσσα που μιλούσα στα χρόνια της υπηρεσίας μου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η Αμάρ ήρθε στη χώρα μας όπως όλα σχεδόν τα προσφυγόπουλα: Περπατώντας εκατοντάδες χιλιόμετρα απ' τη Συρία και μ' ένα πορτοκαλί σωσίβιο στην πλάτη, σαν διαβατήριο, για το πέρασμά της στην Ευρώπη. Χίος-Πειραιάς-Ειδομένη-Αγία Βαρβάρα οι σταθμοί της πορείας της. "Θέλω να γυρίσω το συντομότερο στην πατρίδα μου", είπε. "Θέλω να σπουδάσω ψυχολόγος για να βοηθάω τους συμπατριώτες μου όταν θα τελειώσει ο πόλεμος. Αλλά ως τότε θέλω να μάθω ελληνικά". Και μου έδειξε ένα τετράδιο γεμάτο με λέξεις και προτάσεις που είχε αρχίσει ήδη να μαθαίνει. Όση ώρα έμεινα μαζί της στο Κέντρο, με ρωτούσε διαρκώς για το πώς λέγονται στα ελληνικά όλα όσα έβλεπε γύρω της και τα σημείωνε στο τετράδιο. Μου έκανε εντύπωση η ορθογραφία της. Όλα σχεδόν τα ρήματα γραμμένα με "ω". Το ραντεβού μας στη Βέροια κλείστηκε για μια απ' τις επόμενες ημέρες. Η Αμάρ με τη γυναίκα μου περπάτησαν στην αγορά. Χάρηκε για τα ρούχα που της πήραμε, για τον καφέ και το φαγητό στην ταβέρνα. Όμως τα μάτια της έλαμπαν πραγματικά όταν οι πωλητές στα μαγαζιά, στο φούρνο, στο ζαχαροπλαστείο, την καλωσόριζαν μ' ένα μικρό δώρο κι ένα πλατύ χαμόγελο. Πόση μαγεία αλήθεια μπορεί να κρύβει μέσα του ένα κουλούρι όταν το προσφέρεις σ΄ ένα τραυματισμένο παιδί! Στο τέλος της μέρας, όταν πήγαμε την Αμάρ πίσω στους γονείς της, μας κοίταξε με μάτια βουρκωμένα λέγοντας: " It was the most beautifull day of my life". Από τότε, η μικρή μας φίλη με ρωτάει για το πότε θα πάει στο σχολείο για να μάθει καλά τα ελληνικά. "Σύντομα" της λέω, κι αναρωτιέμαι αν υπάρχει στ' αλήθεια καλύτερος πρεσβευτής για τη χώρα μας από ένα προσφυγόπουλο, που η κοινωνία και η Εκπαίδευση το αγκάλιασαν και το έκαναν πραγματικά δικό τους.