Τσαλιγοπούλου: «Η Νάουσα έχει φοβερή μουσική παράδοση»

Ένα από τα μεγαλύτερα όπλα που πιστεύει πως έχει η Ελένη Τσαλιγοπούλου πλέον είναι η ωριμότητά της και όπως λέει δεν θα ήθελε ποτέ να γυρίσει πίσω τον χρόνο καθώς μπορεί να είχε τότε τα νιάτα της, όμως δεν θα είχε αυτό που είναι σήμερα. Πότε νιώθεις όμορφη, Ελένη, μέσα κι έξω; Όταν επικοινωνώ σωστά με τους φίλους μου. Όταν δίνω και παίρνω το ίδιο. Επίσης, όταν λέω αλήθειες. Τα τελευταία χρόνια με νευριάζει πολύ όταν πρέπει να πω
ψέματα, ακόμα κι αν είναι για καλό λόγο. 

Λέμε «Τσαλιγοπούλου» και στο μυαλό πολλών έρχεται ένα πλάσμα λίγο ξωτικό, γάργαρο και παρορμητικό, που πετάει και κυλάει, και δεν νοιάζεται για τις συμβάσεις. Έτσι είσαι ή είναι η ιδέα μας; 

Ε, σίγουρα παίζει ρόλο η καταγωγή μου. Νάουσα Ημαθίας! Έχει φοβερή μουσική παράδοση. Οι γονείς μου είχαν ταβέρνα, μεγάλωσα μέσα στον κόσμο, ήταν ανοιχτόκαρδοι και επικοινωνιακοί - έτσι είμαι κι εγώ. Σκέψου τα καζάνια, σκέψου τα κρασιά. Ήμασταν στο δημοτικό ακόμα και ο παππούς μου όταν έβγαινε το φρέσκο κρασί, μας έδινε άκρατο οίνο, όπως έλεγε: ψωμί βουτηγμένο σε κρασί αραιωμένο με νερό. Μεγαλώσαμε ξέροντας τι σημαίνει κρασί και τσίπουρο, κι αυτό έδεσε με τη μουσική. Βέβαια, τα πρώτα χρόνια είχα ανασφάλεια κι ένα άλφα κόμπλεξ. Αισθανόμουν λιγότερη, ένα επαρχιωτοκόριτσο που δεν πολυκαταλαβαίνει τον κώδικα της μεγαλούπολης. Ε, πέρασα έτσι μια δεκαετία. Και ευτυχώς, Παναγιά μου, που η νιότη περνάει!

Αυτό κι αν είναι πρωτότυπη άποψη!

Είμαι από τις γυναίκες που λένε «ευτυχώς μεγαλώσαμε». Μα δεν θέλω να είμαι 25. Ούτε καν 35! Βήμα πίσω δεν θέλω να πάω από την ηλικία που έχω. Μετά τα 40 άρχισα να ωριμάζω, να σκέφτομαι πολύ περισσότερο, να είμαι πιο καλή γυναίκα, πιο καλή φίλη, καλύτερη μητέρα, καλύτερος άνθρωπος. Μέσα από αυτή την ωριμότητα έγινε καλύτερη και η μουσική μου. Γιατί χωρίς καλή ζωή δεν έχεις καλή μουσική.

Δεν πιστεύεις, δηλαδή, ότι η μελαγχολία και η λύπη γεννούν καλύτερη μουσική;

Κάθε συνθέτης εμπνέεται αλλιώς. Ίσως, όμως, είναι λίγο υπερφίαλο να λες ότι πρέπει οπωσδήποτε να πονάς για να γράψεις καλά. Μπορεί να γράψεις ένα υπέροχο τραγούδι όντας χαρούμενος. Και λέω «χαρούμενος», γιατί ευτυχία δεν υπάρχει. Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ’ρθεί, που λέει και ο Φάμελλος! Εγώ λέω ότι η ζωή είναι μικρές στιγμές χαράς και τίποτα άλλο. Αρκεί να έχουμε μάτια και μυαλό να τις δούμε. Αυτό μέχρι να μεγαλώσουμε δεν το βλέπουμε. Η νιότη είναι υπέροχη, όμως σε κάνει τυφλό και κουφό και με... αναπηρίες! Που ευτυχώς περνάνε μεγαλώνοντας.