Χατζηκώστας: «Για την αναοριοθέτηση των αρχαιολογικών χώρων στη Βέροια»

Αναστάτωση, αντιδράσεις και πλήθος ερωτήματα προκαλεί η πρόθεση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας για αναοριοθέτηση των αρχαιολογικών χώρων στην οποία περιλαμβάνει το σύνολο σχεδόν του πολεοδομικού συγκροτήματος του Δήμου Βέροιας και μεγάλο τμήμα εκτός του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου. Η διαδικασία σίγουρα που ακολουθήθηκε από μέρους της Υπηρεσίας είναι κατακριτέα. Χωρίς διάλογο και συνεννόηση, δεν μπορούν και δεν πρέπει να προχωρούν παρόμοια ζητήματα. Από αυτή την άποψη θα πρέπει να αποσυρθεί το σχετικό έγγραφο και να κουβεντιαστεί και ως προς τις συνέπειες του με τη δημοτική αρχή και τις υπηρεσίες της. Υπάρχουν όμως και γενικότερες πλευρές!
1. Η πολεοδομική ανάπτυξη-οικοδόμηση και της Βέροιας έγινε διαχρονικά με βασικό κριτήριο το κέρδος και όχι το σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον αλλά και στους μοναδικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς της. Είναι «κοινό μυστικό» ότι πλήθος αρχαιοτήτων (ιδίως στο κέντρο της) «θυσιάστηκαν» στο βωμό των «πολυκατοικιών», ενώ και η διάσωση παραδοσιακών συνοικιών και χώρων ξεκίνησε πολύ αργά (’80), με εμπόδια και σώζοντας τελικά μικρό κομμάτι τους. Αντί για ανάδειξη συχνά είχαμε «παράχωμα» (π.χ ρωμαϊκός δρόμος) στο όνομα της «ανάπτυξης» ή της «κυκλοφοριακής αποσυμφόρησης». Είναι επίσης γνωστό ότι μια σειρά χώροι που «σώθηκαν» εξαιτίας διαφόρων αιτίων (πρώτιστα κυβερνητικών ευθυνών) είναι «παρατημένοι» (πχ. Δίδυμοι Λουτρώνες), δεν έχουν αποκατασταθεί οι βλάβες τους ή δεν είναι προσβάσιμοι για το λαό της περιοχής αλλά και για τους επισκέπτες της.
2. Η «ανάπτυξη» μιας περιοχής (αναφερόμαστε φυσικά προς όφελος του λαού και όχι των οικονομικά ισχυρών) όπως υπερτονίζεται από ορισμένες πλευρές εξαρτάται πρώτιστα από την ακολουθούμενη κεντρικά πολιτική. Τα μαγαζιά δεν θα αποκτήσουν πελάτες, ούτε η οικοδομή θα πάρει «μπρος» εάν αποσυρθεί π.χ η επίμαχη πρόθεση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Σίγουρα δεν χρειάζονται περεταίρω εμπόδια στη λειτουργία τους (και μια τέτοια απόφαση θα προσθέσει πρόσθετα) όμως δεν θα πρέπει να γράφονται ή να λέγονται υπερβολές.
3. Η αντίληψη για μία πόλη «ιστορικό πάρκο» που θα αποφέρει «αίγλη» και χρήματα (κάτι σαν ιστορική «Ντίσνευλαντ) ή μια πόλη που απλά θα κρατά σε τόνους τσιμέντο κάποια «ιστορικά τοπόσημα» δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Η απαραίτητη αρμονία της οικοδόμησης και γενικότερα οικονομικής λειτουργίας με το φυσικό και ιστορικό περιβάλλον (όσο τελικά σώθηκε) απαιτεί ριζικά διαφορετική πολιτική. Απαιτεί άλλο είδος «ανάπτυξη» όσον αφορά τις προτεραιότητες, τις αρχές, τις ανάγκες που έρχεται να καλύψει. Ας ανοίξει με αφορμή το γεγονός (που θα πρέπει με ευθύνη της κυβέρνησης να αποτραπεί) μια γενικότερη συζήτηση (και όχι προεκλογικά) για το τι πραγματικά πόλη θέλουμε!